บทที่ 72 ผีดิบขนปรากฏกาย

เมื่อมองดูร่างของคนชราที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น สีหน้าของทั้งสี่คนก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

ทุกคนต่างเงียบกริบไม่พูดไม่จา ราวกับมีหินก้อนมหึมากดทับอยู่บนอก บรรยากาศอึดอัดถึงขีดสุด

ภายในสุสานอันปิดทึบ มีเพียงเสียงกระตุกสั่นของบรรดาคนชราบนพื้นเท่านั้นที่ดังแว่วมา

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเซียวอวี่ก็ทนความสงสัยไม่ไหว

เขาเดินตรงไปยังกรงสำริดที่อยู่ใจกลางสุสานด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางเงยหน้ามองชายร่างเตี้ยผอมดำทั้งสามคนที่ถูกแขวนอยู่ด้านบน

อีกสามคนที่เหลือเห็นเขาเดินไป ก็ค่อยๆ ก้าวตามไปเช่นกัน

"นี่มัน… ดูเหมือนจะเป็นทัณฑ์ถลกหนัง…"

จ้าวเจิ้งกั๋วมองสภาพอันน่าเวทนาของชายผอมดำทั้งสามอย่างเงียบงัน คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้

"ทัณฑ์ถลกหนังเหรอ มันคืออะไรน่ะ"

เซียวอวี่หันไปมองจ้าวเจิ้งกั๋วที่กำลังทำสีหน้าประหลาดพิกล

"มันเป็นโทษทัณฑ์สำหรับโจรขุดสุสานครับ!

เฉือนกรีดเนื้อหนังทั่วร่างของมนุษย์ตอนที่ยังมีชีวิต ให้เหลือไว้เพียงผิวหนังตรงลำคอ เพื่อให้คนโดนทรมานเจียนตาย จนกระทั่งทนความเจ็บปวดไม่ไหวแล้ว ถึงค่อยปาดเนื้อตรงลำคอเพื่อปลิดชีพ!"

"อ้อ สรุปคือไอ้สามตัวนี้โดนลงทัณฑ์มาสินะ"

เซียวอวี่มองทั้งสามคนที่ถูกแขวนอยู่บนโครงสำริดด้วยสายตาขบขัน ก่อนจะเบนสายตาไปที่นิ้วมือของพวกเขา

"ข้อนิ้วของพวกมันค่อนข้างหยาบกร้าน ชัดเจนว่าทำงานหนักเป็นประจำ ดูแล้วคล้ายกับร่องรอยจากการใช้เครื่องมือมีด้ามจับบ่อยๆ

อีกอย่าง รูปร่างของพวกมันทั้งเตี้ยทั้งเล็ก จัดว่าหายากในหมู่คนทั่วไป รูปร่างแบบนี้เหมาะกับการมุดรูโจรขุดสุสานที่สุด

การที่มารวมตัวกันที่นี่ถึงสามคน ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญแน่

ไอ้คนลักษณะแบบนี้มาโผล่พร้อมกันสามคน ย่อมแสดงว่าพวกมันคือโจรขุดสุสานแน่นอน!"

เมื่อฟังการวิเคราะห์อย่างใจเย็น จ้าวเจิ้งกั๋วและไป๋หย่าต่างมองเซียวอวี่ด้วยสายตาเลื่อมใส

เรื่องที่มีคนมาขโมยศพในหมู่บ้านหลีฮวา มีเพียงกองบังคับการตำรวจสืบสวนคดีอาญาเมืองจิงเท่านั้นที่รู้! แต่อีกฝ่ายกลับวิเคราะห์เรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่งเพียงแค่อาศัยจุดสังเกตเล็กน้อย ย่อมพิสูจน์ได้ว่าเขามีความเชี่ยวชาญสูงส่งเพียงใด

"มาขุดสุสานแล้วโดนจับได้งั้นเหรอ แถมยังโดนลงทัณฑ์แบบโบราณอีก… น่าสนใจดีนี่! มีแค่โจรขุดสุสานสามคนนี้ที่ไม่กลายร่างเป็นผีดิบ ซ้ำยังโดนทัณฑ์ทรมานขั้นสุด ดูท่าคนที่ลงมือน่าจะมีความผูกพันกับสุสานแห่งนี้ไม่น้อยเลยแฮะ!"

เซียวอวี่พึมพำกับตัวเองพลางเดินวนรอบตัวโจรขุดสุสานทั้งสาม

"แค่ก… แค่ก…"

ทันใดนั้น ร่างของโจรขุดสุสานคนหนึ่งก็สั่นสะท้าน ลำคอส่วนที่ยังสมบูรณ์อยู่เพียงจุดเดียวขยับไหว ก่อนจะลืมตาขึ้นมา

"ชะ… ช่วย… ช่วยผมด้วย! มี… มี…"

"มีอะไร?!"

เมื่อเห็นว่าโจรขุดสุสานยังเหลือลมหายใจ ทั้งสี่คนก็หันขวับไปมองเขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"แค่ก… แค่ก… มี…"

ลำคอของเขาขยับอีกครั้ง พยายามจะพูดบางอย่าง แต่กลับกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตเสียงดังพรวด

เซียวจิ้งที่อยู่ด้านข้างเห็นว่าโจรขุดสุสานยังไอเป็นเลือดได้ก็มือไวปานสายลม รีบยัดเม็ดยาไม่ทราบชื่อเข้าปากอีกฝ่ายทันที

"ฉันใช้ยาลูกกลอนลับของเขาหลงหู่ยื้อลมหายใจไว้แล้ว ในเวลาสั้นๆ นี้ไม่ตายแน่นอน!"

"เอาตัวเขาลงมาก่อน! ต้องเค้นสิ่งที่เขารู้ออกมาให้ได้!"

"รับทราบ!"

สิ้นเสียงเซียวจิ้ง จ้าวเจิ้งกั๋วกับไป๋หย่าก็ขยับตัว เตรียมจะเข้าไปปลดร่างโจรขุดสุสานลงมาจากกรงขังสำริด

ทว่าใครจะไปคิด เพียงแค่เพิ่งแตะโดนร่างของโจรขุดสุสาน ใต้ฝ่าเท้าก็พลันมีลมหยินพัดกรรโชกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ตึง!

เสียงกระแทกดังลั่น แผ่นหินใต้กรงขังสำริดดีดเปิดออก ลมหนาวเหน็บพวยพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง ที่แท้ใต้กรงขังสำริดนี้กลับเป็นหุบเหวลึกสุดหยั่งถึง!

ขณะที่ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิว น้ำเสียงหวานใสของสตรีคนหนึ่งก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วสุสาน

"เข้ามาในบ้านคนอื่นแท้ๆ แต่ไม่ได้รับความยินยอมจากเจ้าของก็คิดจะแตะต้องข้าวของ พวกเจ้า… ช่างไร้มารยาทเสียจริง"

น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบไร้ความปรานี กล่าวตักเตือนการกระทำของทั้งสี่คน

ได้ยินดังนั้น เซียวอวี่ก็ขมวดคิ้วมุ่น สายตากวาดมองไปรอบทิศอย่างระแวงด้วยความตึงเครียด

"อย่ามาเล่นลิ้นแกล้งทำเป็นผีหน่อยเลย! หน่วยสืบสวนพิเศษกำลังปฏิบัติหน้าที่ จำเป็นต้องรายงานเธอด้วยเหรอ?"

"เหอะ! หน่วยสืบสวนพิเศษงั้นรึ? แม้แต่อธิบดีกรมตำรวจจะก้าวเข้าลานบ้านข้ายังต้องรายงาน แล้วเจ้าเป็นตัวอะไรกัน?"

เสียงที่เลื่อนลอยเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เซียวอวี่ไม่รู้ว่าทำไม แต่ในใจกลับเริ่มกระสับกระส่ายอย่างประหลาด

ฟิ้วๆ

ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงลมหนาวที่พัดวูบผ่านด้านหลัง เงาร่างสีแดงเพลิงพุ่งทะยานออกมาจากหุบเหวใต้กรงขังสำริด โถมเข้าใส่ท้ายทอยของเซียวอวี่ด้วยความเร็วสูงลิ่ว

"แย่แล้ว!"

หนังตาขวาของเซียวอวี่กระตุกรัว เขารีบเอี้ยวตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังเฉียดฉิวจนโดนของมีคมบางอย่างข่วนหนังศีรษะจนเลือดซิบ

ท้ายทอยรู้สึกเย็นวาบ เซียวอวี่หันควับกลับไปมอง ก็เห็นหญิงสาวรูปโฉมงดงามหมดจดกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ พลางหรี่ตามองพวกเขาทั้งสี่

เธอสวมกี่เพ้าสีแดงสดสะดุดตา ชุดกี่เพ้ารัดรูปขับเน้นสัดส่วนเว้าโค้งอวบอิ่มชวนมอง ทว่ายังคงความเพรียวระหงไว้ได้อย่างลงตัว

ใบหน้าเกลี้ยงเกลางดงามเต็มไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน ทุกรอยยิ้มและการเยื้องกรายแผ่ซ่านกลิ่นอายของหญิงสาวผู้เจนโลก

เรียวขาขาวผ่องดั่งหิมะเผยให้เห็นวับๆ แวมๆ ใต้ชายกี่เพ้า เท้าเรียวเนียนในรองเท้าส้นสูงแกว่งไกวไปมาไม่หยุด ช่างหยาดเยิ้มราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ในยุคสาธารณรัฐที่ก้าวออกมาจากภาพวาด

แม้ความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นริ้วขึ้นมาจากท้ายทอยจะคอยเตือนว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา แต่ทุกคนในที่นั้นกลับยืนตะลึงจ้องมองหญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันจนแทบลืมหายใจ

กระทั่งไป๋หย่า ในแวบแรกที่เห็นผู้หญิงคนนี้ ยังแอบคิดเลยว่ามีดาราระดับซูเปอร์สตาร์จากกองถ่ายไหนหลุดเข้ามาหรือเปล่า

"ซี่ๆ"

ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงในความงามของหญิงสาว หนังศีรษะของเซียวอวี่ก็พลันชาดิกขึ้นมา เขารีบยกมือขึ้นลูบท้ายทอย พอเห็นเลือดสีดำข้นเปรอะเต็มฝ่ามือถึงได้สติกลับคืนมา

"เธอ! ผู้หญิงคนนี้… แกก็เป็นผีดิบเหมือนกัน!"

เซียวอวี่ถอยร่นด้วยความตื่นตระหนกไปหลายก้าว ก่อนจะล้วงห่อยันต์สีเหลืองปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

เขาฉีกห่อยันต์ออก แล้วควักผงข้าวเหนียวสีขาวฟาดโปะเข้าที่ท้ายทอยทันที

พริบตาเดียว ควันสีดำก็พวยพุ่งส่งเสียงฟู่ๆ ผงข้าวเหนียวที่พอกอยู่ตรงท้ายทอยแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำลามเป็นวงกว้าง

ภาพตรงหน้าทำเอาทุกคนอ้าปากค้างจนไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะเซียวอวี่ที่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวงสุดขีด

"เธอ… เป็นใครกันแน่! ทำไมถึงมีพิษศพร้ายแรงขนาดนี้!"

"คนงั้นเหรอ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนงั้นรึ?"

หญิงสาวยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะเบาๆ

"พวกเจ้าบุกรุกเข้ามาในบ้านข้าแท้ๆ ยังจะมาชี้นิ้วด่าข้าอีก ไอ้หน่วยงานอะไรนั่นของเจ้า ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี"

"บ้านเธอเหรอ? หรือว่า…!"

แววตาของเซียวอวี่ไหววูบด้วยความตกตะลึง มุมปากกระตุกเกร็ง

"เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว พูดจารู้เรื่อง ศพโบราณอายุไม่ต่ำกว่าร้อยปี… เธอ… เธอคือผีดิบขนเขียว!"

"ไอ้หนู! นับว่ายังพอมีความรู้อยู่บ้างนี่! มาถึงถิ่นของข้าแล้วยังมือบอนอีก ว่ามาสิ! จะชดใช้ยังไง?"

"ชดใช้เหรอ? เธอก่อกรรมทำเข็ญไว้ขนาดนี้ ยังกล้ามาพูดเรื่องเหตุผลกับฉันอีกเหรอ? จะบอกให้เอาบุญนะ! แผ่นดินทุกตารางนิ้วในยุคนี้เป็นของรัฐ! ไม่มีคำว่าของเธอหรือของฉันทั้งนั้น!

ไอ้โจรขุดสุสานสามคนนี้ยังไม่ต้องพูดถึง แต่ชีวิตของคนเกือบร้อยในหมู่บ้านหลีฮวา เธอเคยคิดจะไปพูดจาด้วยเหตุผลกับพวกเขาบ้างไหมล่ะ!"

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับผีดิบขนเขียวที่ตึงมือจนยากจะหยั่งถึง แต่เซียวอวี่ก็ยังคงกัดฟันคุมเชิงเอาไว้

ทว่าพอได้ยินคำพูดนั้น หญิงสาวที่ยังคงนั่งแกว่งเท้าเรียวงามอยู่บนกรงขังสำริดกลับชะงักไป ดูเหมือนจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา นัยน์ตาหรี่แคบลงจนดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

"แล้วเจ้ารู้ได้ยังไง… ว่าข้าไม่เคยพูดด้วยเหตุผลกับพวกมัน?"