บทที่ 71 ศพเกลื่อนเต็มถ้ำ

"พี่คะ ได้เวลาเริ่มงานจริงแล้วนะ!"

เสี่ยวจิ้งเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยออกมาจากอกเสื้ออย่างเงียบเชียบ

"อืม ดูสิว่าทิศไออัปมงคลชี้ไปทางไหน! ผีดิบเป็นร่างรวมของแรงพยาบาทที่กลายเป็นไออัปมงคล มันต้องหนีไปทางทิศที่มีไออัปมงคลแน่!"

เซียวอวี่พยักหน้า สั่งการเสี่ยวจิ้งเสร็จก็ล้วงห่อผ้าสีเหลืองใบเล็กออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนไปทางจ้าวเจิ้งกั๋ว

"รับไว้ ในนี้มีกระสุนสยบมารยี่สิบสี่นัด คุณหาลูกน้องฝีมือดีมาสักสองคน เดี๋ยวตามผมไปไล่ล่าผีดิบด้วยกัน!"

"ครับๆ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวเจิ้งกั๋วก็รีบคว้าห่อผ้ามาทันที

พอเปิดห่อผ้าสีเหลืองออกดู ข้างในมีกระสุนสีเงินวาววับสลักอักขระอาคมวางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบยี่สิบสี่นัดพอดี

เขาประคองมันไว้ในมือราวกับได้ของล้ำค่า

ของจากฝ่ายสืบสวนพิเศษ ไม่ใช่ว่าใครนึกอยากจะหยิบมาใช้ก็ใช้ได้เสียเมื่อไหร่!

จ้าวเจิ้งกั๋วลูบคลำกระสุนอยู่ครู่หนึ่ง กำลังคิดจะแบ่งครึ่งหนึ่งยื่นให้ไป๋หย่า

ทว่าดูเหมือนเขาจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยปากอธิบายกับเซียวอวี่ "ท่านหัวหน้าครับ ให้ผมไปกับท่านแค่คนเดียวดีกว่าไหมครับ พวกเด็กใหม่ประสบการณ์อาจจะไม่โชกโชนเท่าคนแก่อย่างผม!"

"คุณเหรอ? ก็ได้นี่!"

เซียวอวี่โบกมือตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

อย่างไรเสีย เขาก็ไม่ได้คิดจะพึ่งพากำลังของตำรวจอยู่แล้ว ที่พาไปด้วยก็แค่กะเอาไปเป็นพยานเท่านั้น

ใครจะไปคิดว่า พอเขาเพิ่งตอบตกลง ไป๋หย่าก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันควัน

"อะไรคือเด็กใหม่กันคะ! ฉันเรียนจบมาจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจระดับสูงเชียวนะ! คุณภาพคับแก้วแน่นอน ทำไมถึงไม่ให้ฉันไปด้วยล่ะ?"

"เธอเนี่ยนะ! ยายคุณหนูตัวดีเอ๊ย~ พวกเรากำลังจะไปปราบผีดิบกันนะ! ฉันกลัวเธอจะเกิดเรื่องน่ะสิถึงไม่ยอมให้ไป! เหล่าไป๋มีลูกสาวคนเดียวอย่างเธอ ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เขาไม่สับฉันเละเหรอ?"

จ้าวเจิ้งกั๋วทำหน้าอมทุกข์ เดิมทีก็ตั้งใจจะไม่ให้ไป๋หย่าเข้ามาพัวพันอยู่แล้ว

แม่สาวคนนี้ก็ช่างกระไร ดันดึงดันจะมุดเข้ามาให้ได้!

"สารวัตรคะ! เรื่องงานก็คืองาน เรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัวสิ! ตอนนี้ฉันเป็นตำรวจสายสืบ ไม่ใช่คุณหนูประจำสถานีตำรวจนะคะ!"

ไป๋หย่าหน้าบึ้งตึง จ้าวเจิ้งกั๋วยังคิดจะสั่งสอนต่ออีกสักสองสามคำ แต่เซียวอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับโบกมือตัดบทอย่างรำคาญใจ

"พอได้แล้วๆ! เธออยากไปก็ให้ไป มีคนเพิ่มมาอีกสักคนสองคน ผมก็คุ้มครองได้หมดนั่นแหละ!"

"เอ่อ…งั้นก็ได้ครับ!"

ในเมื่อหัวหน้าออกปากแล้ว จ้าวเจิ้งกั๋วก็ไม่กล้าเถียง จึงแบ่งกระสุนสยบมารครึ่งหนึ่งให้ไป๋หย่า ซึ่งเธอก็รับกระสุนไปอย่างพึงพอใจ

"พี่คะ! วัดได้แล้ว ทิศไออัปมงคลยังอยู่ตรงหน้าเรา กะดูแล้วน่าจะเป็นยอดเขาของหมู่บ้านหลีฮวาค่ะ!"

ประจวบเหมาะกับตอนนั้น เสี่ยวจิ้งเก็บเข็มทิศฮวงจุ้ยพลางชี้ไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป

"ดี! งั้นออกเดินทาง!"

สิ้นเสียงคำสั่งของเซียวอวี่ ทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าไปยังยอดเขาทันที

ตลอดทางที่วิ่งตะบึงขึ้นมาจนถึงยอดเขา ทั้งสี่คนต่างเป็นผู้ที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ จึงแทบไม่มีใครหอบเหนื่อยเลยสักนิด

จันทร์กระจ่างดาวประปราย บนยอดเขาของหมู่บ้านหลีฮวามีลมหนาวพัดกรูมาเป็นระลอก

บนยอดเขาเต็มไปด้วยโขดหินระเกะระกะและวัชพืชรกชัฏ หลังจากทุกคนกวาดสายตาค้นหากันอยู่พักใหญ่ กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลยแม้แต่น้อย

"หรือว่าจะหาผิดที่คะ?"

ไป๋หย่าพึมพำอย่างสงสัย แต่เซียวอวี่กลับโบกมืออย่างมั่นอกมั่นใจ

"ไม่มีทางผิดแน่! ทิศทางไออัปมงคลอยู่ที่นี่ เพียงแต่พวกเรายังหาตำแหน่งที่แน่นอนไม่เจอเท่านั้นแหละ!"

"เสี่ยวจิ้ง ใช้เข็มทิศหาตำแหน่งไออัปมงคลให้ชัดอีกทีสิ!"

"ค่ะ!"

เสี่ยวจิ้งหยิบเข็มทิศฮวงจุ้ยออกมาอีกครั้ง เข็มแม่เหล็กส่ายไปมาซ้ายขวา ก่อนจะชี้ตรงไปยังพงหญ้าที่ออกสีแดงก่ำจุดหนึ่ง

"เจอแล้วค่ะ! ตรงนี้นี่เอง!"

เซียวอวี่สาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปยังดงหญ้าสีแดงก่ำนั้นเป็นคนแรก ก่อนจะเตะพงหญ้าที่ขึ้นรกทึบจนเปิดออก

สิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้พงหญ้า กลับเป็นปากโพรงโจรขุดสุสานที่กว้างพอให้คนสองคนเบียดตัวลงไปได้!

"นี่มันโพรงโจรขุดสุสานเหรอเนี่ย? อย่าบอกนะว่าเรื่องทั้งหมดจะเกี่ยวข้องกับพวกนั้นจริงๆ?"

เมื่อมองดูปากโพรงโจรขุดสุสานที่มีรอยขุดเรียบเนียน จ้าวเจิ้งกั๋วก็เหมือนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที

ทว่าไม่มีใครสนใจสีหน้าแปลกประหลาดของเขา ทุกคนต่างชะโงกมองเข้าไปด้านในโพรงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ภายในโพรงโจรขุดสุสานอันมืดมิด มีลมคาวเลือดพัดสวนขึ้นมาเป็นระยะ พอมองเห็นลางๆ ได้ว่าตามผนังถ้ำส่วนลึกมีคราบเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนอยู่ประปราย

เซียวอวี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะชักปืนพกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

"ผมจะลงไปดูก่อน ข้างในนี้อาจไม่ธรรมดา! พวกคุณอย่าเพิ่งตามลงมาล่ะ เดี๋ยวจะขวางทางถอยของผม!"

"ได้ครับ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวเจิ้งกั๋วก็ดึงตัวไป๋หย่าถอยไปด้านข้างทันที

เสี่ยวจิ้งไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองลึกลงไปในโพรงด้วยสายตาเหม่อลอย

ฟึ่บ! เซียวอวี่ในชุดดำพลันพุ่งตัวราวกับเงาสายหนึ่ง มุดหายลงไปในปากโพรงทันที

โพรงโจรขุดสุสานนี้เจาะดิ่งจากบนลงล่าง หลังจากเงาร่างของเขาร่วงลงไปเรื่อยๆ ก็มีเสียงกระแทกทึบๆ ดัง "ตึง!" แว่วขึ้นมา

จากนั้น ด้านล่างก็เงียบกริบ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน จนจ้าวเจิ้งกั๋วแทบจะทนไม่ไหวและเตรียมตะโกนลงไปในโพรง เสียงของเซียวอวี่ถึงได้ดังแว่วขึ้นมาอย่างเยือกเย็น

"ลงมาได้แล้ว! แต่ตอนลงมา อย่าส่งเสียงเอะอะโวยวายก็พอ!"

"อ้าว? อย่าโวยวายเหรอ? หมายความว่าไง?"

คำเตือนของอีกฝ่ายทำเอาจ้าวเจิ้งกั๋วไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นเสี่ยวจิ้งกับไป๋หย่ากระโดดลงไปในโพรงตามลำดับแล้ว เขาก็กระโดดตามลงไปติดๆ

บอกตามตรง วินาทีที่ทิ้งตัวลงไปในโพรง ร่างกายรู้สึกเคว้งคว้างราวกับเสียการทรงตัว พุ่งดิ่งลงไปข้างล่างเป็นเส้นตรง!

หลังจากใจหายวาบอยู่ชั่วครู่ ร่างของจ้าวเจิ้งกั๋วก็กระแทกลงบนพื้นโคลนนิ่มๆ เสียงดัง "ตุ้บ"

"เชี่ยเอ๊ย! รูบ้านี่ขุดลึกขนาดนี้เลยเรอะ! นึกว่าจะร่วงทะลุจากยอดเขาไปโผล่ตีนเขาซะแล้ว!"

จ้าวเจิ้งกั๋วบ่นพึมพำกับตัวเอง กะว่าจะช่วยผ่อนคลายบรรยากาศสักหน่อย

ทว่าพอเงยหน้ามองภาพตรงหน้า ขนทั่วร่างก็ลุกซู่จนสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ท่ามกลางความสลัวราง มีเพียงเปลวเทียนไม่กี่เล่มคอยส่องสว่าง เผยให้เห็นห้องสุสานขนาดราวหนึ่งร้อยตารางเมตรอยู่เบื้องหน้า

ตรงใจกลางห้อง มีโครงสร้างประหลาดทรงกลมที่หล่อจากสำริดกำลังแผ่ไอเย็นเยียบออกมา รูปร่างของมันคล้ายกับกรงขังหมูที่ตีขึ้นรูปจากสำริดทั้งชิ้น

ด้านในโครงสร้างพิลึกนี้ยังมีเครื่องพันธนาการลักษณะคล้ายกุญแจมืออยู่อีกสองสามอัน ดูเหมือนสร้างขึ้นมาเพื่อใช้กักขังอะไรบางอย่างโดยเฉพาะ

ทว่าในตอนนี้ กุญแจมือด้านในถูกปลดออกแล้ว แถมยังมีร่องรอยการทำลายด้วยน้ำมือมนุษย์อย่างเห็นได้ชัด

ส่วนสิ่งที่เคยอยู่ข้างในนั้น ก็อันตรธานหายไปนานแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้จ้าวเจิ้งกั๋วขนหัวลุกชันไปทั้งตัว ไม่ใช่กรงหมูสำริดอันพิลึกกึกกือนี้ หากแต่เป็นร่างของชายร่างผอมเกร็งผิวดำคล้ำสามคนที่ถูกแขวนห้อยโตงเตงอยู่บนนั้นต่างหาก

ใบหน้าของพวกเขาขาวซีด ผิวหนังและเนื้อตัวถูกเฉือนถลกออกจนเหวอะหวะน่าเวทนา

ใต้เศษเนื้อเละเลือดปนหนองพอมองเห็นกระดูกสีขาวโพลนได้ลางๆ มีเพียงผิวหนังบริเวณลำคอเท่านั้นที่ยังเหลือสภาพสมบูรณ์ ดูท่าคงถูกทรมานด้วยทัณฑ์ทรมานเฉพาะบางอย่าง

และที่น่าสะพรึงยังไม่หมดแค่นั้น!

นอกจากสามร่างบนกรงหมูแล้ว ทั่วทั้งห้องสุสานแห่งนี้ยังมีคนเฒ่าคนแก่ของหมู่บ้านหลีฮวา ทั้งเด็กและผู้ใหญ่รวมกันไม่ต่ำกว่าแปดเก้าสิบชีวิต นอนทอดร่างหน้าตาซีดเผือดเกลื่อนกลาดอยู่ตามซอกมุมต่างๆ

พวกเขาทุกคนนอนตัวสั่นกระตุก เห็นได้ชัดว่าติดพิษศพเข้าให้แล้ว!

"นะ…นี่ คนที่หายไปทั้งหมู่บ้าน มาอยู่ที่นี่กันหมดเลยเหรอเนี่ย!"

จ้าวเจิ้งกั๋วมองดูร่างคนที่นอนเกลื่อนพื้นด้วยความตกตะลึง ให้ตายเขาก็คิดไม่ถึงว่า ทุกคนจะมาลงเอยอยู่ในสุสานแห่งนี้

ขณะที่เขากำลังก้าวขาอันสั่นเทาเดินเข้าไปใกล้ร่างหนึ่ง เพื่อจะก้มดูอาการ

เซียวอวี่ก็ขมวดคิ้วแน่น ตวาดเสียงเย็นเฉียบห้ามปรามทันควัน

"อย่าเข้าไปนะ! พวกเขาไม่ใช่คนแล้ว!"

"อะไรนะ?!"

ได้ยินแบบนั้น จ้าวเจิ้งกั๋วก็รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางกบาล!

"คุณจะบอกว่า…คนที่นอนเกลื่อนอยู่นี่ กลายเป็นผีดิบไปหมดแล้วงั้นเหรอ?!"