บทที่ 70 ฉันมีเส้นขีดจำกัดของฉัน

เมื่อเห็นว่าทั้งเย่เกินจากสำนักควบคุมศพและพรตอวิ๋นเฮ่อจากสำนักเหมาซานต่างถูกตนเองข่มจนนิ่งไป มุมปากของเซียวอวี่ก็ยกยิ้มขึ้นบางๆ

"ผมรู้ว่าทั้งสองท่านต่างก็เป็นผู้มีฝีมือ! แต่เรื่องนี้หน่วยงานสืบสวนพิเศษของพวกเราได้รับช่วงต่อแล้ว ทั้งสองท่านเชิญกลับไปเถอะครับ?"

"นี่… ก็ได้! คลื่นลูกใหม่ย่อมแทนที่คลื่นลูกเก่า ในเมื่อเขาหลงหู่ของพวกคุณมีวิธีจัดการ ฉันก็จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก!"

แววตาของพรตอวิ๋นเฮ่อฉายแววหม่นหมองลงเล็กน้อย ชัดเจนว่ายอมจำนนต่อวิธีการอันก้าวหน้าตามยุคสมัยของอีกฝ่ายเข้าแล้ว

"หวังว่าพวกคุณจะช่วยฝังศพผู้บริจาคแซ่หลงให้ดีนะ! เขาตายอย่างอยุติธรรมเหลือเกิน!"

ร่างผอมเกร็งเดินกลับไปที่รถสกูตเตอร์ไฟฟ้าของตน พรตอวิ๋นเฮ่อคิดจะถอนตัวจากเรื่องนี้จริงๆ แล้ว

"วางใจเถอะครับ! อย่างน้อยก็จะเผาให้เหลือร่างครบส่วนแน่นอน!"

เซียวอวี่โบกมือให้อย่างเฉยเมย ก่อนจะหันไปมองเย่เกิน

"พี่ชายท่านนี้ ถึงเวลาต้องไปแล้วเหมือนกันหรือยัง?"

"ผมยังไปไม่ได้หรอก…"

เย่เกินยักไหล่ เดินตรงไปยังจุดที่พรตอวิ๋นเฮ่อฟันนิ้วของหวังหลงขาดไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเก็บข้อนิ้วทั้งสิบข้อที่ถูกแดดเผาจนเนื้อหลุดเห็นกระดูกขาวโพลนบนพื้นใส่ลงในกระเป๋า

"นาย… ทำไมต้องชอบแส่ไม่เข้าเรื่องด้วย?"

พอได้ยินว่าเย่เกินยังคิดจะอยู่ต่อ คิ้วของเซียวอวี่ก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

ตั้งแต่โบราณกาลมา แม้ระหว่างสำนักจะปรองดองกันเพียงใด ก็ไม่เคยมีใครก้าวก่ายในเขตพื้นที่รับผิดชอบของอีกฝ่าย

ยามนี้เขาหลงหู่สังกัดทางการ ทางการกำลังปฏิบัติหน้าที่ มีสำนักอื่นสะเออะเข้ามายุ่งมันหมายความว่ายังไงกัน?

ต่อให้ใจเย็นแค่ไหน เซียวอวี่ก็เริ่มมองเย่เกินด้วยความไม่สบอารมณ์แล้ว

ทว่าเย่เกินก็คือเย่เกิน เขาเบะปาก พลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "ผมทำอาชีพอะไร คุณก็น่าจะรู้นี่?"

"ผู้ควบคุมศพไง!"

"ก็ใช่น่ะสิ! ลูกค้าของผมยังอยู่ที่นี่เลย แล้วผมจะไปได้ยังไงกันล่ะ?"

"…ถ้าไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวผมเผาให้เป็นเถ้ากระดูก ถึงเวลานั้นนายค่อยมารับที่นี่ก็แล้วกัน!"

เซียวอวี่ถือว่าพูดจาเกรงใจมากแล้ว แต่เย่เกินก็ยังคงส่ายหน้า ยืนกรานอย่างดื้อรั้น "พี่หวังหลงเขาให้เกียรติผม อุตส่าห์มาเปิดออร์เดอร์กับผม แล้วผมจะทำเป็นเรื่องเล่นๆ สุกเอาเผากินแบบนี้ได้ยังไง?"

"แซ่เย่! ฉันรู้ว่านายเป็นฝ่ายธรรมะของสำนักควบคุมศพ แต่อย่าให้มันมากไปนัก ให้หน้าแล้วอย่าคิดว่าแน่!"

ความโกรธเริ่มผุดขึ้นระหว่างคิ้ว สำนักเขาหลงหู่ทะนงตนมาโดยตลอด เซียวอวี่อย่างเขาไม่เคยต้องยอมก้มหัวให้ใครมาก่อน!

"ทำไมเหรอ? หรืออยากจะมาประลองฝีมือกันสักตั้งล่ะ?"

เย่เกินลูบแส้ยาวสีแดงชาดที่เอว ท่าทางราวกับพวกคนไม่มีอะไรจะเสีย ไม่กลัวหน้าไหนทั้งนั้น

ทั้งสองสบตากันตรงๆ สายตาปะทะกันดั่งปลายเข็มจ่อรวงข้าว กลิ่นดินปืนอบอวลขึ้นมาในพริบตา

"นายคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญนักหรือไง!"

เซียวอวี่ชักปืนพกออกมา แววตาเปี่ยมด้วยความหยิ่งผยอง

เมื่อเห็นว่าศึกใหญ่กำลังจะปะทุขึ้น พรตอวิ๋นเฮ่อที่เพิ่งขึ้นนั่งบนสกูตเตอร์ไฟฟ้าก็รีบวิ่งหน้าตื่นกลับมาทันที

เขาคว้าแขนของเย่เกินไว้แน่นพลางเอ่ยห้ามปราม "โอ๊ย ทุกคนต่างก็มาปราบสิ่งชั่วร้ายเหมือนกันแท้ๆ! จุดประสงค์ก็เพื่อความสงบสุขทั้งนั้น ทำไมต้องตั้งแง่ใส่กันรุนแรงขนาดนี้ด้วยเล่า?"

เขาดึงตัวเย่เกินไว้ หมายจะลากออกไปนอกหุบเขา เซียวอวี่เองก็ถูกเซียวจิ้งถลึงตาใส่ จึงยอมเก็บปืนกลับไป

แววตาของเย่เกินวูบไหว เขามองเซียวอวี่แวบหนึ่ง ก่อนจะยอมเดินตามพรตอวิ๋นเฮ่อออกจากหมู่บ้านหลีฮวาไป

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินคอตกจากไป เซียวอวี่จึงเผยสีหน้าทะนงตนออกมาอย่างพึงพอใจ

"พวกไม่ได้เรื่องเอ๊ย!"

สบถออกมาคำหนึ่งแล้ว เขาก็เริ่มสั่งการให้ตำรวจกลุ่มนั้นช่วยกันยกศพม่วงออกมาเตรียมเผาทำลาย

ส่วนทางด้านปากทางเข้าหมู่บ้านหลีฮวา พรตอวิ๋นเฮ่อกำลังจูงรถสกูตเตอร์ไฟฟ้า พลางเอ่ยเตือนสติเย่เกินด้วยความหวังดี

"น้องชายเย่ ฉันรู้ว่านายอยากให้ร่างของผู้บริจาคแซ่หลงสมบูรณ์ครบถ้วน แต่ว่านะ นายอย่าลืมสิว่าราษฎรไม่ควรไปงัดข้อกับทางการ ในเมื่อทางเขาหลงหู่เข้ามารับช่วงเรื่องนี้แล้ว พวกเราก็ทำได้แค่รอดูต่อไปเท่านั้นแหละ!"

"พรตอวิ๋นเฮ่อ! ถึงแม้เย่เกินคนนี้จะเป็นแค่ผู้ควบคุมศพต้อยต่ำคนหนึ่ง แต่คำว่ารักษาสัจจะผมยังรู้จักดี! ที่ผมยอมเดินตามท่านออกมา ก็เพื่อไม่ให้มีเรื่องวิวาทกับหมอนั่น แต่หมู่บ้านหลีฮวาแห่งนี้ ผมไม่มีวันจากไปเด็ดขาด!"

เย่เกินยืนนิ่งอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านหลีฮวา ไม่ยอมก้าวเดินต่อไปอีกแม้แต่ก้าวเดียว

ใบหน้าของพรตอวิ๋นเฮ่อสลดลง รู้สึกจนใจอยู่บ้าง

"แล้วนายจะลำบากไปทำไมกันเล่า? เขาก็บอกแล้วนี่ว่าจะช่วยเก็บกระดูกไว้ให้!"

"เหอะ! หมอนั่นจะช่วยผมเก็บเหรอ? เก็บยังไงล่ะ? จะเหลือกะโหลกศีรษะที่มีแต่รูกระสุนพรุนไปหมดไว้ให้ผมงั้นเหรอ?"

"เอ่อ เรื่องนี้…"

"ในเมื่อหวังหลงบอกให้ผมพากลับบ้าน ในฐานะผู้สืบทอดสายควบคุมศพ ผมก็มีหน้าที่ต้องพาเขากลับบ้านไปในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด! ต่อให้นิ้วทั้งสิบที่ท่านฟันขาดเมื่อกลางวันจะขาดหายไปแค่ข้อเดียวแล้วผมไม่ได้เก็บมา มันก็คือการลบหลู่เขาแล้ว!"

เย่เกินตีหน้าเคร่งขรึม พรตอวิ๋นเฮ่อถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาได้แต่มองดูเย่เกินอยู่อย่างเงียบๆ ราวกับมองเห็นเงาของตัวเองในวัยหนุ่มซ้อนทับอยู่ในร่างของเย่เกิน

เขารู้ดีว่า สิ่งหนึ่งที่เรียกว่าเจตนารมณ์ดั้งเดิม และความยึดมั่นอีกสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าเส้นขีดจำกัด มันเป็นอย่างไร!

"…"

หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ใบหน้าของพรตอวิ๋นเฮ่อก็ฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมา

"เอาละ! ในเมื่อสหายรุ่นน้องเย่เด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้ ฉันอวิ๋นเฮ่อก็จะไม่ทำลายความตั้งใจของนาย! สิ่งนี้… นายรับไปเถอะ!"

ขณะที่พูด พรตอวิ๋นเฮ่อก็ล้วงนกกระดาษตัวหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เย่เกิน

"ผู้อาวุโส… นี่ท่าน…"

เย่เกินมองพรตอวิ๋นเฮ่อด้วยความลังเล ส่วนพรตอวิ๋นเฮ่อกลับหัวเราะเบาๆ

"วิชาเหมาซาน นกกระดาษตามคน!"

"นายเพียงแค่นำเลือดผีดิบของหวังหลงมาป้ายลงบนตัวนกกระดาษ อาศัยแสงจันทร์นำทาง นกกระดาษก็จะพานายไปหาเขาเอง!"

"ขอบคุณมากครับผู้อาวุโส!"

เย่เกินประสานมือคารวะพรตอวิ๋นเฮ่อ อีกฝ่ายเพียงโบกมือให้

"ฉันมาจากม่านเมฆา เพียงปรารถนาความสงบสุขกลับคืนมา…"

รถสกูตเตอร์ไฟฟ้าแล่นฝ่าฝุ่นผงบนทางสายภูเขาจากไปไกล เมื่อมองดูนักพรตที่ดูแปลกประหลาดไม่เข้าพวกคนนี้ เย่เกินก็ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

เขาเดินเงียบๆ เข้าไปในบ้านดินหลังหนึ่ง แล้วล้มตัวลงนอนแผ่บนเตียงเตาของบ้านชาวนาอย่างไม่ใส่ใจ รอนิ่งๆ จนกว่าฟ้าจะมืด

อีกด้านหนึ่ง

เซียวอวี่มองเห็นจ้าวเจิ้งกั๋วพาไป๋หย่าและหนิงเถียนช่วยกันหอบถ่านไม้ลิ้นจี่วิ่งกลับมา พอสังเกตเห็นว่ารอบๆ ไม่มีเงาของเย่เกินแล้ว ไป๋หย่าก็เอ่ยพึมพำขึ้นมาเอง

"แปลกจัง เย่เกินหายไปไหนแล้วล่ะ?"

"เย่เกินเหรอ? คุณหมายถึงไอ้คนคุมศพคนนั้นน่ะนะ? ไล่ตะเพิดไปแล้วล่ะ!"

เซียวอวี่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ คิ้วเรียวงามของไป๋หย่าขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ขนาดสถานที่เกิดเหตุเขายังกล้าเข้าไปรับศพเลย คนแบบนั้นคุณไล่ไปได้ด้วยเหรอ?"

"ช่างหัวมันสิว่าจะไปหรือไม่ไป คนของเขาหลงหู่ทำงาน ไม่จำเป็นต้องมีคนนอกมาเกะกะ!"

เซียวอวี่รับถ่านไม้ลิ้นจี่มาจากมือของจ้าวเจิ้งกั๋วด้วยท่าทางเย็นชาและถือดี ก่อนจะสาดถ่านไม้ลงไปบนร่างศพทั้งหลายตามใจชอบ

"ประกาศิต!"

เขาล้วงแผ่นยันต์สีเหลืองออกมาจากอกเสื้อแล้วตะโกนลั่น ยันต์สีเหลืองแผ่นนั้นพลันลุกไหม้ขึ้นเองโดยไร้ประกายไฟ

"พรึ่บ!" ยันต์สีเหลืองถูกสะบัดลงบนกองถ่านไม้ เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งทันที

กระบวนท่านี้ทำเอาพวกจ้าวเจิ้งกั๋วถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"เบิ่งตาดูกันให้ดีๆ นี่ต่างหากถึงจะเป็นวิชาขับไล่สิ่งชั่วร้ายของแท้! ไอ้พวกไม่ได้เรื่องสองคนนั้นก็แค่หลอกพวกคุณเล่นไปวันๆ เท่านั้นแหละ!"

เมื่อยืนอยู่ข้างกองไฟ เซียวอวี่ในชุดดำดูหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง ย่อมดูน่าเชื่อถือและสบายตากว่าเย่เกินเป็นไหนๆ

ไป๋หย่ามองดูจนเหม่อลอย มาดแบบนี้ดูน่าพึ่งพามากกว่าคนคุมศพพรรค์นั้นจริงๆ นั่นแหละ

ชื่อชั้นของหน่วยงานสืบสวนพิเศษแห่งรัฐบวกกับชื่อเสียงของสำนักเขาหลงหู่ ยิ่งทำให้พวกเขาทุกคนเปรียบเทียบในใจแล้วตัดสินได้ทันทีว่าใครเหนือกว่า

มีเพียงหนิงเถียนเท่านั้นที่แอบบ่นพึมพำเสียงเบา

"หมอนี่… ขี้เก๊กชะมัด!"

จ้าวเจิ้งกั๋วและไป๋หย่าต่างมองเซียวอวี่ด้วยความยำเกรง ส่วนเซียวอวี่ก็ดื่มด่ำกับความเคารพที่ตนเองคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เปลวเพลิงเผาผลาญร่างของศพม่วงจนมอดไหม้หมดจด

ความมืดมิดของราตรี คืบคลานเข้ามาโดยไม่รู้ตัว!