บทที่ 69 ปราบมารด้วยวิทยาการ

“หัวหน้าจ้าว? ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะครับ?”

เย่เกินหรี่ตามองไปไกลๆ เห็นจ้าวเจิ้งกั๋วนำคนกลุ่มหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามา

ในบรรดาคนที่มา ยังมีใบหน้าที่เย่เกินคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย

ไป๋หย่ายืนอยู่ด้านหลังจ้าวเจิ้งกั๋ว มองเย่เกินด้วยสายตาแปลกๆ ส่วนหนิงเถียนกลับเอียงคอยิ้มให้เขา

เย่เกินเพิ่งจะอ้าปากทักทายหนิงเถียน แต่จ้าวเจิ้งกั๋วกลับก้าวพรวดเข้ามากอดคอเขาไว้หมับ

“น้องเย่! พวกเรานี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ นะ!”

“เอ่อ… ครับ…”

จ้าวเจิ้งกั๋วหัวเราะแหะๆ ไม่สนใจว่าเย่เกินจะขัดขืนหรือไม่ เขารีบลากตัวอีกฝ่ายออกไปคุยด้านข้างทันที

“สหายเสี่ยวเย่ สิ่งที่คุณทำน่ะ ทุกคนในไลฟ์เห็นกันหมดแล้ว! แต่เรื่องหลังจากนี้ปล่อยให้ตำรวจจัดการเถอะ คุณรีบลงเขาไปได้แล้ว!”

“อ้าว?! แบบนั้นไม่ได้นะ!”

สีหน้าของเย่เกินขึงขังขึ้นมาทันที จ้าวเจิ้งกั๋วเลยทำหน้าเข้มใส่บ้าง

“ทำไมจะไม่ได้?”

“ลูกค้าผมยังอยู่บนเขาอยู่เลย!”

“ลูกค้าคุณ? ใครกัน?”

“หวังหลงไงครับ! เพิ่งจะกระโดดหนีไปเมื่อกี้นี้เอง!”

“…”

เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วขณะ จ้าวเจิ้งกั๋วกับเย่เกินยืนจ้องตากันตาแป๋วอยู่นาน จนพรตอวิ๋นเฮ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว กระแอมไอขัดขึ้นมา

“อะแฮ่ม! คุณตำรวจ เรื่องด่วนที่สุดตอนนี้คือต้องรีบส่งวิญญาณศพม่วงในบ้านผู้ใหญ่บ้านก่อน เพื่อไม่ให้พวกมันหลุดออกไปแพร่พิษศพ!”

“ท่านนี้คือ… พรตอวิ๋นเฮ่อสินะครับ? ที่ท่านพูดมาก็ถูก! แต่ขอความกรุณาอย่าเข้ามาก้าวก่ายงานของตำรวจเลยครับ! เรื่องนี้จะมีเจ้าหน้าที่เฉพาะทางมารับผิดชอบจัดการเอง!”

จ้าวเจิ้งกั๋วเหลือบมองพรตอวิ๋นเฮ่อ แม้จะรู้ว่านักพรตเฒ่าคนนี้มีวิชา แต่คนจากเบื้องบนกำลังตามมาติดๆ แล้ว หน้าที่ของพวกเขาตอนนี้คือการรักษาสถานที่เกิดเหตุเอาไว้

ใช่แล้ว… ต้องรักษาสถานที่เกิดเหตุ ต่อให้เย่เกินกับพรตอวิ๋นเฮ่อจะแก้ปัญหานี้ได้ กองกำลังตำรวจสืบสวนคดีอาญาก็ต้องให้ความสำคัญกับการควบคุมพื้นที่เกิดเหตุเป็นอันดับแรก

ก็เหมือนกับหน้าที่ของทหารคือการปฏิบัติตามคำสั่ง จ้าวเจิ้งกั๋วเองก็ทำได้แค่ทำตามคำสั่งของเบื้องบน

“หัวโบราณคร่ำครึ! ต่อให้พวกคุณมีคนมา จัดการตามขั้นตอนก็คือฆ่าผีดิบแล้วเผาทิ้งอยู่ดี แล้วจะมาเกี่ยงทำไมว่าใครเป็นคนลงมือ?”

พอโดนจ้าวเจิ้งกั๋วแย้ง พรตอวิ๋นเฮ่อก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ทว่า เมื่อกำลังตำรวจชุดใหญ่เริ่มปิดล้อมพื้นที่ภูเขา พรตอวิ๋นเฮ่อก็ทำได้แค่ยืนตาเขียวปัด โดนต้อนออกไปอยู่นอกแนวกั้นพร้อมกับเย่เกิน

กระทั่งช่วงบ่ายคล้อย ชายหญิงคู่หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีดำก็เดินเข้ามาในหมู่บ้านหลีฮวา ท่ามกลางการห้อมล้อมของเจ้าหน้าที่

“เซียวอวี่ แผนกสอบสวนหน่วยงานพิเศษ!”

“เซียวจิ้ง แผนกสอบสวนหน่วยงานพิเศษ!”

ทั้งสองคนต่างชูบัตรประจำตัวให้จ้าวเจิ้งกั๋วดู จ้าวเจิ้งกั๋วพยักหน้ารับ แล้วจึงสั่งให้ตำรวจที่เฝ้าอยู่หน้าตึกของผู้ใหญ่บ้านเปิดทาง

“เหอะ! ฉันอยากจะรู้นักว่าไอ้หน่วยสอบสวนพิเศษอะไรนี่มันจะมีน้ำยาแค่ไหนเชียว?”

นักพรตอวิ๋นเฮ่อยืนหนวดกระดิกตาค้างอยู่นอกแนวกั้น เขย่งปลายเท้ามองเข้าไปที่ชั้นหนึ่งของตึกผู้ใหญ่บ้าน ท่าทางดูตลกพิลึก

“ผู้อาวุโส! ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ครับ!”

เย่เกินที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มขำ พลางนึกอยากรู้เหมือนกันว่าพวกที่เรียกว่าผู้นำจากเบื้องบนจะมีน้ำยาแค่ไหน

เขาหยิบมือถือที่ยังไลฟ์อยู่ออกมาจากอกเสื้อ ซูมกล้องจับภาพไปที่ประตูชั้นหนึ่ง แม้ภาพจะแตกไปบ้าง แต่ก็ยังพอมองเห็นคนชุดดำสองคนเดินทอดน่องเข้าไปในตัวตึกอย่างใจเย็น

ส่วนผู้ชมในห้องไลฟ์ย่อมเห็นความเคลื่อนไหวในที่เกิดเหตุเช่นกัน

【ผู้ใช้ พี่หวังข้างบ้าน: โง่ชิบเป๋ง เดินดุ่มๆ เข้าไปแบบนั้น เตรียมจองศาลาได้เลย!】

【ผู้ใช้ คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: คนที่เบื้องบนส่งมา คงไม่ใช่พวกไก่กามั้ง?】

【ผู้ใช้ ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: หลายปีก่อนได้ยินว่าทางเขามังกรพยัคฆ์ยอมเข้าร่วมกับทางการแล้ว… คงไม่ใช่ว่า…】

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันเซ็งแซ่ ภายในบ้านก็มีเสียงคำรามแผดลั่นออกมา

ศพม่วงที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัวพอเห็นเซียวอวี่กับเซียวจิ้งเดินเข้ามาในบ้าน ก็พุ่งจู่โจมทันที

ทว่า เมื่อเผชิญหน้ากับผีดิบหน้าตาดุร้าย เซียวอวี่กลับหยิบปืนพกออกจากกระเป๋าอย่างใจเย็น จากนั้นก็เหนี่ยวไก “ปังๆ” ติดต่อกันหลายนัด

ศพม่วงไม่มีทางหลบความเร็วของกระสุนปืนได้เลย สิ้นเสียงปืน บนหน้าผากของศพม่วงหลายตัวในบ้านก็ปรากฏรูกระสุนเป็นรูโบ๋ เลือดสีดำทะลักออกมาเป็นสาย

แต่บาดแผลจากกระสุนปืนแค่นี้ ย่อมไม่ใช่จุดตายของพวกผีดิบ

พวกมันแค่ชะงักไปตามแรงปะทะของกระสุน ก่อนจะคำรามลั่นแล้วทำท่าจะปรี่เข้าหาเซียวอวี่อีกรอบ

คอมเมนต์ลอยที่เห็นฉากนี้ต่างพากันพิมพ์เยาะเย้ยทำนองว่า “มีปัญญาแค่นี้เองเหรอ”

กระทั่งนักพรตอวิ๋นเฮ่อยังขมวดคิ้ว “ฝีมือแค่นี้ ยังกล้าเสนอหน้ามารับงานอีกเรอะ?”

ดูเหมือนไม่มีใครคิดว่าการยิงปืนของเซียวอวี่จะได้ผลสักคน

แต่ในวินาทีถัดมา รูกระสุนบนหน้าผากของศพม่วงเหล่านั้นกลับมีเสียงดัง “ฟ่อๆ” แปลกประหลาด

ตามมาด้วยเสียงระเบิด “ตูม!” เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากรูกระสุน

ไฟลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ลามเข้าคลุมหัวของพวกผีดิบในพริบตา ผีดิบที่กำลังขยับตัวอยู่โดนไฟเผาจนเต้นเร่าๆ กระโดดไปมาอย่างบ้าคลั่ง

“โฮกๆ~”

ทั่วทั้งตัวบ้านเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนชวนเวทนา เพียงชั่วครู่ ศพหลายร่างที่หัวถูกเผาจนดำเกรียมก็ทยอยล้มตึงลงกับพื้นห้องโถงชั้นหนึ่ง

“เชี่ยอะไรวะเนี่ย? ปืนยิงผีดิบเข้าด้วยเหรอ?”

เย่เกินที่อยู่นอกบ้านอุทานตาโต นักพรตอวิ๋นเฮ่อที่อยู่ข้างๆ หรี่ตาลงแล้วย่นจมูกดมฟุดฟิด

“ถูกเผง! ไม่ใช่ว่ากระสุนทั่วไปมันใช้ได้ผลหรอก แต่ไอ้กระสุนพวกนี้มันไม่ใช่กระสุนธรรมดาต่างหาก ฉันได้กลิ่นชาดกับกำมะถันแดง!”

“หา?”

ขณะที่เย่เกินยังยืนงง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นมาจากในตัวตึก

“แปะๆ!”

เซียวอวี่พาเซียวจิ้งเดินปรบมือให้นักพรตอวิ๋นเฮ่อพลางก้าวออกมาด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น

“สมกับเป็นคนจากเหมาซานจริงๆ หูตากว้างไกลไม่เบา! คุณเดาได้เป๊ะเลย นี่คือสิ่งประดิษฐ์ใหม่ล่าสุดของเขาหลงหู่เรา… กระสุนสยบมาร!”

เซียวอวี่พูดพลางล้วงเอากระสุนสีเงินวาววับนัดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

พอมองดูใกล้ๆ ก็เห็นว่าบนหัวกระสุนมีอักขระอาคมสลักอยู่อย่างหนาแน่น แถมยังมีกลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกโชยมาจางๆ

เมื่อจ้องกระสุนนัดนั้นในมือของเซียวอวี่ มุมปากของพรตอวิ๋นเฮ่อก็กระตุกยิกๆ

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาหลงหู่เลิกเขียนยันต์ แล้วหันมาทำกระสุนปืนแทนเนี่ย?”

“ผู้อาวุโสครับ! นี่มันยุคไหนสมัยไหนกันแล้ว ยังจะยึดติดกับของโบราณอยู่อีกเหรอ? วิทยาศาสตร์ปราบมารน่ะ เคยได้ยินไหมครับ?

บอกตามตรงเลยนะ! ขนาดท่านอาจารย์เฒ่ายังเขียนโค้ดเขียนโปรแกรมมาช่วยคำนวณทำนายดวงแล้วเลย มีวิทยาศาสตร์ให้ใช้แล้วไม่ยอมใช้ จะมัวไปลำบากควงดาบไม้ท้อแบบท่านอยู่ทำไมกัน?”

เซียวอวี่ยิ้มเย้าพลางควงกระสุนในมือเล่น

“กระสุนพวกนี้ ทางเขาหลงหู่ของเราเป็นคนนำกำมะถันแดง ชาด และผงข้าวเหนียวมาผนึกไว้ในปลอกเหล็กที่ลงอักขระยันต์ จากนั้นก็ส่งให้ทางกรมตำรวจนำไปผลิตจำนวนมาก แค่มีกระสุนแบบนี้ แม้แต่คนธรรมดาก็รับมือกับสิ่งชั่วร้ายได้แล้ว

ผู้อาวุโสคิดว่ามันดีกว่ามารำดาบรำกระบี่แบบพวกท่านตั้งเยอะเลยใช่ไหมล่ะครับ?”

“นี่มัน…”

สีหน้าของพรตอวิ๋นเฮ่อแข็งทื่อไปทันที อีกฝ่ายพูดมามันก็ดันฟังขึ้นจริงๆ นั่นแหละ

“ที่แท้… ทางเขาหลงหู่ก็ก้าวหน้าไปตามยุคสมัยแล้วสินะ?”

เมื่อเห็นรุ่นน้องมายืนอวดกระสุนตรงหน้า พรตอวิ๋นเฮ่อก็รู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก

เขายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เซียวอวี่ก็กวักมือเรียกจ้าวเจิ้งกั๋ว

“ผู้กองครับ! รบกวนลงไปตีนเขาสักเที่ยว พาคนไปขนถ่านไม้ลิ้นจี่ที่ผมเอามาด้วยในรถหน่วยพิเศษขึ้นมา จำไว้นะครับว่าก่อนฟ้ามืด ต้องใช้ถ่านไม้ลิ้นจี่เผาร่างพวกนี้ให้มอดไหม้จนหมดสิ้น!”

“รับทราบครับ!”

จ้าวเจิ้งกั๋วขานรับ แล้วรีบวิ่งออกจากหมู่บ้านหลีฮวาไปทันที

“ถ่านไม้ลิ้นจี่งั้นเหรอ?”

คำศัพท์ใหม่ทำเอาโลกทัศน์ของพรตอวิ๋นเฮ่อเปิดกว้างขึ้นมาอีกเรื่อง

“นั่นสินะ! ในเมื่อยัดตัวยาใส่กระสุนเพื่อปราบมารได้ การแปรรูปไม้ลิ้นจี่เป็นถ่านเพื่อให้พกพาสะดวก มันก็ดูเข้าท่ากว่าจริงๆ!”

แม้แต่เย่เกินก็ยังอดทึ่งในแนวคิดสุดล้ำยุคของอีกฝ่ายไม่ได้

ทั้งสองคนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับการเปิดตัวสุดล้ำของเซียวอวี่