บทที่ 68 นักพรตอวิ๋นเฮ่อ

“บัดซบ! ดันมีสติปัญญาขึ้นมาบ้างแล้วงั้นเหรอ!”

“ยอมเสี่ยงโดนแดดเผา แต่ก็ยังเลี่ยงที่จะปะทะกับฉันเนี่ยนะ?”

“คนที่มีโชคลาภติดตัว พอตายแล้วมันจัดการยากขนาดนี้เลยเรอะ?”

เย่เกินขมวดคิ้ว พลางสาวเท้าไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปเกาะริมหน้าต่างชั้นสอง

พอมองลงไป ร่างของหวังหลงก็กระโดดจากชั้นสองลงไปถึงหน้าตึกปูนแล้ว

ภายใต้แสงแดดอันแรงกล้า ผิวทั่วร่างของมันส่งเสียงดัง “ฉี่ๆ” พร้อมควันดำพวยพุ่ง แต่มันกลับทนรับความแสบร้อนนั้นแล้วย่อตัวกระโดดขึ้นอีกครั้ง

พลังการกระโดดของศพขาวช่างน่าตื่นตะลึง เพียงแค่ย่อเข่าสะสมแรงตามปกติ แล้วกระโดดเบาๆ แค่ทีเดียวก็ข้ามจากหน้าประตูตึกไปโผล่อยู่บนถนนสายหลักของหมู่บ้าน

เมื่อเห็นว่าหวังหลงกำลังจะกระโดดพ้นสายตาไป เย่เกินก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

ทันใดนั้นเอง ที่ไกลๆ กลับมีมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กวิ่งฝ่าฝุ่นตลบมุ่งหน้ามาด้วยความเร็วสูง

“เอ๊ะ?”

เย่เกินมองจนตาค้าง เห็นเพียงบนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กมีชายชราสวมเสื้อผ้าซอมซ่อคนหนึ่งนั่งอยู่

ผมของเขาขาวโพลน แต่กระดูกกระเดี้ยวดูแข็งแรง นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์คันเล็กที่วิ่งกระเด้งกระดอนด้วยความเร็วสูงโดยไม่แสดงสีหน้าสะทกสะท้านเลยสักนิด

“ประสกหลง! อย่าได้หนีอีกเลย!”

“ให้ศิษย์ผู้นี้ช่วยส่งวิญญาณให้เจ้า แล้วรีบจบเรื่องวุ่นวายนี้แต่เนิ่นๆ เถิด!”

ชายชราส่งเสียงพูดออกมา พลางขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กเข้าขวางหน้าหวังหลงไว้พอดี

ทั่วร่างของหวังหลงถูกแดดเผาจนดำเกรียมไปหมด ตอนนี้ในใจคิดแต่จะหนีไปให้พ้น มีหรือจะสนใจตาแก่คนนี้

หัวเข่าของมันย่อลงอีกครั้ง เตรียมจะกระโดดหนีต่อไป

ทว่าผิดคาด ชายชรากลับก้าวลงมาจากมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็ก ชักดาบไม้ท้อแวววับเล่มหนึ่งออกมา ชี้ตรงไปยังหวังหลง

“ขอพรอันไร้ประมาณจงบังเกิด ประสกหลง เจ้าได้กลายเป็นศพขาวไปแล้ว เพื่อไม่ให้ก่อกรรมทำเข็ญไปมากกว่านี้ ให้นักพรตเฒ่าส่งเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายเถิด!”

“โฮก!!!”

คล้ายจะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากดาบไม้ท้อ หวังหลงจึงหันมาเผชิญหน้ากับตาแก่ตรงๆ ก่อนจะซัดฝ่ามือออกไปอย่างรวดเร็ว

เล็บแหลมคมฉีกผ่านสายลม แทงตรงเข้าหากลางกระหม่อมของชายชรา

การโจมตีนี้ทั้งดุดันและรวดเร็ว คนธรรมดาไม่มีทางหลบพ้น ทว่าชายชรากลับถือดาบด้วยมือเดียวอย่างไม่ลนลาน ฟันดาบสวนใส่กรงเล็บที่พุ่งเข้ามาทันที

“ฉี่~~~”

ฝ่ามือว่าเร็วแล้ว ดาบยิ่งเร็วกว่า!

ได้ยินเพียงเสียงไหม้เกรียมดังขึ้นกลางอากาศ ชายชราหรี่ตาลง ควงดาบไม้ท้อเป็นประกายสวยงามกลางอากาศ

ทันใดนั้น นิ้วทั้งสิบที่ปกคลุมด้วยไอฝ้าขาวก็ถูกดาบไม้ท้อตัดขาด เลือดสีดำสาดกระจายเต็มพื้น นิ้วขาดทั้งสิบส่งเสียงดัง “ฉี่ๆ” ขณะถูกแดดแผดเผา

“เพลงดาบสุดยอด!”

บนตึกสองชั้น เย่เกินมองดูชายชราตัดนิ้วของหวังหลงอย่างใจเย็นด้วยสีหน้าตะลึงงัน

ในห้องไลฟ์ ยิ่งมีคอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามาเป็นสายน้ำ

【ผู้ใช้ฉันไม่ใช่แอนตี้แฟนนะ: เชี่ย ตาแก่โคตรเท่! เพลงดาบโคตรสวย!】

【ผู้ใช้ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: นั่นเพลงดาบเหมาซาน! ถึงจะเสื่อมถอยไปมากแล้ว แต่ก็ยังพอมองเห็นเค้าโครงของเพลงดาบเหมาซานอยู่!】

【ผู้ใช้ฟ้าสว่างแล้ว: บ้าเอ๊ย! โคตรระทึก! วันนี้ทั้งวันฉันไม่ต้องออกจากห้องไลฟ์นี้แล้ว!】

【ใช่ๆ น่าดูกว่าหนังแอ็กชันแดนปลาดิบเป็นไหนๆ!】

【ตาแก่นี่เป็นใครกันน่ะ ดูเก่งไม่เบาเลยแฮะ!】

【ผู้ใช้เซียวเซียวมู่ยวี่: ถึงเพลงดาบจะเฉียบคม แต่ไร้ซึ่งกลิ่นอายสายตรงของเหมาซาน ดูท่าคงเป็นศิษย์สายนอก!】

บนรถปฏิบัติการพิเศษของกองบังคับการตำรวจสืบสวนคดีอาญาเมืองจิง เซียวอวี่ดูไลฟ์ของเย่เกินผ่านมือถือ พลางพิมพ์คอมเมนต์ลงไปอย่างรวดเร็ว

มุมปากของเขายกยิ้ม “นึกไม่ถึงเลยจริงๆ พอสำนักควบคุมศพโผล่มา เค้าลางของสำนักเหมาซานก็ตามออกมาด้วย!”

“พี่! คิดว่า…ไอ้คนที่ใช้แส้เก่งกว่า หรือตาแก่ควงดาบนั่นเก่งกว่ากัน?”

ข้างกายเขา เซียวจิ้งที่สวมชุดดำเช่นกันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ถ้าว่ากันเรื่องรากฐาน เหมาซานเหนือกว่าแน่นอน

แต่ถ้าสู้กันจริงๆ ด้านการต่อสู้ไม่มีอะไรต้องพูดมาก น่าจะสูสีแบบห้าสิบห้าสิบ

ไอ้หนุ่มคุมศพนั่นยังหนุ่ม การตอบสนองไวกว่า แถมแส้ในมือเขาก็ดูไม่ธรรมดา ถ้าต้องซัดกับตาแก่นี่จริงๆ ให้หกสิบต่อสี่สิบแล้วกัน!”

“เอ๋? ฉันนึกว่าเจ็ดสิบต่อสามสิบซะอีก!”

“ฮึ่ม น้องสาว อย่าดูถูกพวกขิงแก่สิ ประสบการณ์ของพวกเขาอาจไม่ได้มีค่าแค่หนึ่งส่วนนั้นหรอกนะ!”

“ประสบการณ์เหรอ ทั้งสองคนนี้จะเอาประสบการณ์ไปเทียบกับอาจารย์ได้ยังไง?”

“ถ้าเธอพูดงี้ มันก็กร่อยหมดสิ!”

เซียวอวี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะมองออกไปนอกรถ ที่ตีนเขาของหมู่บ้านหลีฮวาในระยะไกล มีแนวกั้นตำรวจถูกขึงเอาไว้แล้ว

สายตากลับมาจับจ้องที่หน้าจอไลฟ์สดในมือถืออีกครั้ง ชายชรายืนพิงดาบ ประจันหน้ากับหวังหลงด้วยท่าทีสงบนิ่ง

ส่วนภาพในไลฟ์ก็สั่นไหวและซูมเข้าใกล้เรื่อยๆ

เย่เกินกำลังขยับเข้าไปใกล้จุดปะทะระหว่างคนกับศพ

“ผู้อาวุโส! รีบจัดการหวังหลงเร็วเข้า! อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!”

เย่เกินตะโกนบอกชายชรา มือล้วงเข้าไปแตะแส้ในอกเสื้อ ตั้งใจจะเข้าไปช่วย

แต่ชายชรากลับโบกมือใหญ่ “ไอ้หยา! สหายเย่วางใจเถอะ ตรงนี้ปล่อยให้คนแก่อย่างฉันจัดการก็พอแล้ว!”

“เอ่อ…ก็ได้ครับ!”

ในเมื่อผู้อาวุโสเอ่ยปากเอง เย่เกินก็เลยยืนดูอยู่ข้างๆ สบายใจ รอชมการแสดงของตาแก่อย่างใจเย็น

“ตัวฉันคือศิษย์สายนอกแห่งเหมาซาน ฉายาพรตอวิ๋นเฮ่อ ประสกหลง ไปสู่สุคติเถิด!”

ดาบไม้ท้อในมือของพรตอวิ๋นเฮ่อควงเป็นประกายอีกครั้ง นักพรตตวัดดาบฟันใส่หวังหลงทันที

เมื่อต้องเผชิญกับดาบไม้ท้อที่ฟันตรงเข้ามา คราวนี้หวังหลงไม่หลบไม่เลี่ยง กลับใช้ฝ่ามือซ้ายรับคมดาบเอาไว้จนเกิดควันดำพวยพุ่งส่งเสียง “ฉี่ๆ” ก่อนจะสะบัดมือขวาเข้าใส่นักพรตโดยตรง

พรตอวิ๋นเฮ่อนึกว่าหวังหลงจะใช้มือขวาจู่โจมตน จึงเอี้ยวตัวหลบหมายจะหลีกเลี่ยงการโจมตี

ทว่ามันกลับสะบัดเลือดสีดำจากรอยนิ้วที่ขาด ซัดเข้าใส่ใบหน้าของพรตอวิ๋นเฮ่อเต็มๆ

“โอ๊ย!”

“แกเล่นลอบกัดนี่! ไร้จรรยาบรรณสิ้นดี! กล้ามาหลอกคนแก่วัยหกสิบเก้าปีอย่างฉันเรอะ!”

เลือดสีดำสาดกระเซ็นเข้าใส่หน้าพรตอวิ๋นเฮ่อเต็มเปา พรตอวิ๋นเฮ่อรีบชักดาบกลับ เอามือกุมตาแล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างลนลาน

หวังหลงเห็นแผนการสำเร็จ ใบหน้าแข็งทื่อกลับผุดรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา

จากนั้นก็ย่อเข่าลง กระโดดพรวดเสียงดัง “ปัง” พุ่งหายเข้าไปในป่าละเมาะข้างหน้าทันที

“แค่…แค่นี้เหรอเนี่ย!”

เมื่อเห็นหวังหลงกระโดดหนีไปต่อหน้าต่อตาพรตอวิ๋นเฮ่อ เย่เกินถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

ไม่ใช่แค่เขาที่อึ้ง ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็อึ้งไปตามๆ กัน

【ผู้ใช้เปปป้าหมูป่า: เชี่ยเอ๊ย! นึกว่ายอดฝีมือ ที่แท้ก็ยอดฝีมั่ว!】

【ผู้ใช้คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: ผู้อาวุโสท่านนี้ มาเล่นตลกโชว์ใช่ไหมเนี่ย?】

【ผู้ใช้ฉันไม่ใช่ไม้ประดับ: ทำไมฉันรู้สึกว่าตาแก่นี่แกล้งปล่อยมือวะเนี่ย!】

ในห้องไลฟ์ คอมเมนต์ต่างรุมประณามพรตอวิ๋นเฮ่อกันยกใหญ่ แต่เมื่อเห็นเขาใช้เสื้อเช็ดเลือดสีดำบนหน้าจนสะอาดแล้ว เย่เกินก็ยิ้มแห้งๆ พลางเดินเข้าไปหา

“ผู้อาวุโส! บริการควบคุมศพตระกูลเย่ เย่เกินครับ!”

“ศิษย์สายนอกแห่งเหมาซาน อวิ๋นเฮ่อ!”

หลังจากทั้งสองฝ่ายประสานมือคารวะกัน เย่เกินก็ยิ้มอีกครั้ง

“ผู้อาวุโส ผมควรเรียกท่านว่าพรตอวิ๋นเฮ่อ หรือจะให้เรียกว่านักพรตเดียวดายดีล่ะครับ?”

“ฮ่าๆ ช่างมันเถอะ ฉายาก็แค่ชื่อเรียก ขอพรอันไร้ประมาณจงบังเกิด ตราบใดที่พวกเราต่างมาเพื่อความสงบสุข จะไปยึดติดกับฉายาทำไมกัน?”

พรตอวิ๋นเฮ่อโบกมืออย่างเปิดเผย เย่เกินจึงประสานมือคารวะอีกครั้ง

“ผู้อาวุโสโปรดอภัย ผู้น้อยเสียมารยาทแล้ว!”

“ไอ้หยา! เรื่องแค่นี้เอง สหายเย่ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมาเร็ว เกรงว่าแม้แต่สหายสวี่คนนั้นก็คงช่วยไว้ไม่ทัน สหายเย่ เธอได้สร้างมหาบุญกุศลไว้แล้วล่ะ!”

“มิกล้าครับ แต่ผู้อาวุโส เมื่อกี้…”

“เมื่อกี้ฉันแค่ประมาทไปหน่อยเท่านั้นแหละ!”

“ผู้อาวุโสอย่าล้อเล่นเลยครับ!”

“ฮ่าๆ ก็นี่ไง เธอเองก็ดูออกไม่ใช่เรอะ?”

“จงใจปล่อยไปเพื่อตามหาต้นตอใช่ไหมครับ?”

“อืม! หัวไวใช้ได้เลยนี่!”

พรตอวิ๋นเฮ่อพยักหน้า ก่อนจะเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กของตัวเอง

“งั้นผู้อาวุโส พวกเราจะตามไปตอนนี้เลยไหมครับ?”

เย่เกินเอ่ยถาม พรตอวิ๋นเฮ่อกลับโบกมือ “จัดการพวกศพม่วงตรงหน้านี้ก่อนเถอะ!”

ขณะพูด เขาก็ดึงยันต์สีเหลืองปึกหนึ่งออกมาจากกล่องท้ายรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า

เย่เกินไม่ได้ขัดข้องอะไร ก่อนจะนึกขึ้นได้

“ผู้อาวุโส ผมจำได้ว่าผีดิบต้องใช้ฟืนจากต้นลิ้นจี่เผาไม่ใช่เหรอครับ? เพื่อไม่ให้พิษศพแพร่กระจายออกไป! แต่ว่า ตอนนี้มีแค่พวกเราสองคน จะจัดการไหวเหรอครับ?”

“ฮึ! ใครบอกว่ามีแค่พวกเราสองคนล่ะ?”

พรตอวิ๋นเฮ่อยิ้มพลางชี้นิ้วไปยังทิศทางของถนนขึ้นเขา

ตรงนั้น มีตำรวจสืบสวนกลุ่มหนึ่งกำลังรุดหน้ามาพอดี