บทที่ 67 ประจัญหน้าศพขาว

อุณหภูมิช่วงเที่ยงวันยิ่งทวีความร้อนระอุ แสงแดดยิ่งแผดจ้าขึ้นทุกที

เย่เกินมองไปยังชั้นสองของตึกปูน รวบรวมสมาธิให้มั่น ในที่สุดก็ตัดสินใจจะขึ้นไปเสียที

ก่อนหน้านี้ที่ไม่ยอมขึ้นไปไม่ใช่แค่เพื่อคุยเล่นกับคนดูในไลฟ์ แต่เพราะเขารู้สึกว่าหากต้องประมือกับหวังหลงที่กลายสภาพเป็นผีดิบไปแล้ว ตนอาจไม่มีความมั่นใจพอว่าจะสยบมันได้โดยไม่เจ็บตัว

คนที่มีบุญวาสนา ต่อให้กลายเป็นผีดิบก็ย่อมร้ายกาจกว่าคนธรรมดา

คนพวกนี้มีดวงชะตาหนุนนำ ต่อให้ตายไปเป็นผีเร่ร่อนก็ยังฟื้นคืนสติปัญญาได้ไวกว่าคนทั่วไป

คนแบบนี้ ยามมีชีวิตอยู่ก็เป็นคนเก่งที่ใครๆ ต่างแย่งตัว ครั้นตายไป ก็เป็นจอมอหังการในหมู่ผี

ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวจริงหวังหลงจะเก่งกาจแค่ไหน แต่เมื่อคืนเขายังได้สูบเลือดของอันเสี่ยวจิ้งเข้าไปด้วย ผ่านไปทั้งคืนแบบนี้ ไม่แน่อาจจะกลายร่างเป็นศพขาวที่มีพละกำลังมหาศาลไปแล้วก็ได้

การรับมือกับศพขาว หากมีไอแดดจัดช่วงเที่ยงวันคอยหนุน เย่เกินถึงจะกล้ารับประกันว่าตัวเองจะไม่เพลี่ยงพล้ำ

"อึก… เจ็บจัง…"

ทันใดนั้น สวีเหวินที่ยังนอนแช่อยู่ในโอ่งใบใหญ่ก็ส่งเสียงครางแผ่วเบา ฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว

"เจ็บสิดี! ถ้าไม่เจ็บก็แปลว่าร่างกายยังโดนพิษศพเล่นงานจนชาอยู่ แบบนั้นสิถึงจะเรื่องใหญ่!"

เย่เกินหรี่ตามองสวีเหวิน ตอนนี้สภาพของอีกฝ่ายเรียกได้ว่าแผลเหวอะหวะไปทั้งตัว

รอยเขี้ยวตรงลำคอซึ่งฝังแน่นเป็นกระจุกเริ่มตกสะเก็ดเป็นสีม่วงคล้ำ ผิวพรรณเริ่มกลับมามีสีเลือดฝาดเล็กน้อย เขานอนระโหยโรยแรงอยู่ในโอ่ง ดูร่อแร่เหมือนจะทนต่อไปไม่ไหว

"เอ๊ะ… ผะ…ผมมานอนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?"

พอได้สติ สวีเหวินก็ทำท่าจะปีนออกมา แต่ก็ถูกเย่เกินกดตัวกลับลงไป

"นอนนิ่งๆ ไป อาบแดดต่ออีกสักพักจะเป็นผลดีกับนาย!"

"…ก็ได้ครับ… อาจารย์… คุณช่วยผมไว้เหรอครับ?"

สวีเหวินสะบัดหัวเรียกสติ นึกถึงเหตุการณ์สยองขวัญเมื่อคืนขึ้นมาได้ พอมองไปรอบๆ ที่เงียบสงัดไร้ผู้คน ก็มีเพียงชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับตนตรงหน้านี้เท่านั้นที่ช่วยชีวิตเขาไว้

"แค่ผ่านมาพอดีเลยช่วยไว้น่ะ! นายนอนอยู่นี่อย่าขยับไปไหนล่ะ ฉันจะขึ้นไปชั้นสองสักหน่อย!"

เมื่อเห็นสวีเหวินยอมอยู่นิ่งๆ เย่เกินก็แตะแส้ควบคุมศพตรงเอว ก้าวเท้าเตรียมจะขึ้นไปยังชั้นสอง

"อาจารย์ครับ ช่วยพี่หลงกับเสี่ยวจิ้งด้วยนะครับ!"

เสียงร้องขอของสวีเหวินดังไล่หลัง เย่เกินโบกมือปัด "คนเรามีเคราะห์กรรมของตัวเองทั้งนั้น!"

เขาวางมาดยอดฝีมือเดินเข้าไปในตัวตึก ทว่าพอมาถึงบันไดชั้นหนึ่ง เย่เกินก็กลับมาระมัดระวังตัวอีกครั้ง

เขาย่อตัวต่ำ กระชับแส้ในมือแน่น ไม่กล้าประมาทศัตรูแม้แต่น้อย

"ตึก ตึก ตึก…"

ก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้น ทว่าชั้นสองกลับเงียบกริบ ไม่มีเสียงความเคลื่อนไหวใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย

เย่เกินเริ่มสงสัยแล้วว่าหวังหลงจะเผ่นหนีไปเองแล้วหรือเปล่า

ทว่า ขณะก้าวขึ้นไปถึงชานพักบันไดที่จะเลี้ยวสู่ชั้นสอง ใบหน้าคนตายที่ปกคลุมไปด้วยไอเย็นเยียบก็โผล่พรวดลงมาจากด้านบนตรงๆ!

"เชี่ยเอ๊ย! ลอบกัดนี่หว่า!"

ร่างกำยำของหวังหลงพุ่งดิ่งลงมาจากกลางอากาศ ในช่องบันไดแคบๆ เย่เกินกวัดแกว่งแส้ไม่ถนัด จึงถอยร่นลงบันไดไปด้านหลังทันที

เร็วเท่าความคิด ในจังหวะที่ก้าวถอยหลังลงบันได กลับมีร่างเงาชวนขนหัวลุกอีกร่างกระโดดผลุนออกมาจากชั้นสอง พุ่งตรงไปยังปากทางบันไดชั้นหนึ่ง

ร่างสีม่วงซีดของอันเสี่ยวจิ้งลอยข้ามกลางอากาศ เข้ามาดักขวางทางขึ้นลงบันไดไว้อย่างพอดิบพอดี

คราวนี้กลายเป็นหน้าสิ่วหลังขวาน ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เวรเอ๊ย! ยัยนี่ก็กลายเป็นผีดิบไปด้วยเหรอเนี่ย!"

แววตาเย่เกินฉายแววจนใจ ทีมของหวังหลงทั้งทีม รอดชีวิตมาได้แค่สวีเหวินคนเดียวจริงๆ!

"โฮก…"

ไอศพเย็นยะเยือกพุ่งปะทะลงมาจากเหนือศีรษะ เล็บยาวแหลมคมของหวังหลงกำลังจะจิ้มเข้าใส่เย่เกิน เย่เกินแตะตะปูสะกดศพตรงอก ทว่าสีหน้ากลับดูลำบากใจ

'เอาของวิเศษชิ้นนี้มารับมือกับศพขาว มันจะไม่เปลืองไปหน่อยเหรอ?'

ในระหว่างที่ลังเลอยู่นั้น หวังหลงก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว

กรงเล็บคมกริบแหวกอากาศฟึ่บฟั่บ หมายจะควักคอหอยของเย่เกิน เย่เกินเอี้ยวตัวหลบ ร่างของหวังหลงก็โถมเข้าใส่หมายจะกดเขาล้มลง ส่วนด้านหลัง อันเสี่ยวจิ้งก็กำลังย่อเข่าเตรียมกระโดดเข้ามาเช่นกัน

เย่เกินถูกกระหนาบหน้าหลังจนจนมุม ไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีก

ในวินาทีวิกฤต เย่เกินกัดฟันแน่น ถึงขั้นกัดปลายลิ้นตัวเองจนฉีกขาด

"พรวด!" เลือดจากปลายลิ้นถูกพ่นใส่หน้าของหวังหลงที่อยู่ตรงหน้าเต็มแรง

"ตูม!!!"

พริบตานั้น เลือดสดๆ ที่ยังอุ่นอยู่ก็สาดกระจายใส่หน้าหวังหลงจนเกิดประกายไฟระเบิด จากนั้นเปลวเพลิงก็ลุกพรึบเผาไหม้ใบหน้าของมันราวกับไฟลามทุ่ง

"โฮก!!!"

ร่างของหวังหลงถูกแรงปะทะจากเลือดร้อนๆ บีบให้ผงะถอยหลังไปทันที

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง อันเสี่ยวจิ้งที่อยู่ด้านหลังเย่เกินก็ประชิดตัวเข้ามาแล้ว เย่เกินไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ใช้ท่า "กระต่ายถีบเหยี่ยว" ถีบสวนเข้าใส่หน้าอกของอันเสี่ยวจิ้งที่กำลังลอยตัวขึ้นมาอย่างเหมาะเจาะ

"โครม!"

ร่างอันบอบบางถูกเย่เกินถีบจนร่วงลงไปกองกับพื้นชั้นหนึ่งทันที

การปะทะกันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา เย่เกินก็พลิกสถานการณ์ที่เสียเปรียบกลับมาได้อย่างง่ายดาย

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมทั้งหลายต่างดูอย่างสะใจสุดขีด

【พี่หวังข้างบ้าน: เชี่ยเอ๊ย! นี่มันมันส์กว่าดูหนังแอ็กชันอีกนะเนี่ย!】

【เงินซื้อความสุขฉันไม่ได้: วะ…ว้าวเชี่ย! เมื่อกี้สตรีมเมอร์ทำอะไรน่ะ? ทำไมแค่พ่นเลือดคำเดียว ไฟก็ระเบิดพรึบบนตัวซอมบี้ได้เลยล่ะ? ให้ตายสิ น่าดูกว่าหนังซีจีซะอีก!】

【ซินแสฮวงจุ้ยเมืองจิง: นั่นคือเลือดปลายลิ้น! เลือดปลายลิ้นและเลือดจากนิ้วกลางของคนที่เป็นหนุ่มพรหมจรรย์ถือเป็นของหยางบริสุทธิ์ที่มีพลังกล้าแข็งที่สุด เลือดของสตรีมเมอร์มีพลังหยางเปี่ยมล้น เมื่อเทียบกับไอศพของสิ่งอัปมงคลแล้ว ย่อมเหนือกว่าขั้นหนึ่งเสมอ!】

【ฟ้าสว่างแล้ว: ได้ความรู้ใหม่เลย! แต่ฉันดันจับโป๊ะได้อย่างหนึ่ง เลือดปลายลิ้นของสตรีมเมอร์ได้ผลแรงขนาดนี้ ก็แปลว่าเขาโตป่านนี้แล้ว ยังซิงอยู่น่ะสิ!】

【แค่อยากขำ: เมนต์บน นายจับโป๊ะได้ดีมาก คราวหลังไม่ต้องจับอีกนะ!】

คอมเมนต์ลอยหลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งแซวทั้งทึ่งไปตามๆ กัน แต่เห็นได้ชัดว่ากระแสตอบรับถล่มทลาย

ถามหน่อยเถอะ ใครเคยเห็นไลฟ์สดสู้กับผีดิบมาก่อนบ้าง?

ทุกคนที่กดเข้ามาดูในห้องไลฟ์ของเย่เกินไม่มีใครยอมกดออกเลยสักคน ยอดคนดูมีแต่พุ่งขึ้นไม่มีลด ตอนนี้ทะลุหลักสองล้านคนไปเรียบร้อยแล้ว

"สุดยอด! สุดยอดไปเลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าคอนเทนต์ระดับสมบัติล้ำค่าแบบนี้ยังไงก็ต้องดังเปรี้ยงปร้าง!"

ที่หน้าโต๊ะทำงานฝ่ายปฏิบัติการของโต่วอิน หลินซือซือจ้องมองเย่เกินจนตาแทบลุกเป็นไฟ

"ไม่ได้การแล้ว! รีบร่างสัญญามาให้ฉันเดี๋ยวนี้ รอให้เจ้าเด็กนี่กลับมา แม่จะจับเซ็นสัญญาให้ได้เลย!"

หลินซือซือมองเย่เกินด้วยความโลภอย่างเปิดเผย ราวกับมองเห็นเขาเป็นสมบัติในกำมือไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่เย่เกินบีบให้หวังหลงล่าถอยไปได้

เมื่อเห็นเปลวเพลิงที่ยังคงลุกไหม้อยู่บนใบหน้าของหวังหลง เขาก็กำลังจะซ้ำด้วยชาดแดงอีกกำมือ แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะย่อเข่าแล้วกระโดดผลุง ลอยจากตรงชานพักบันไดขึ้นไปยังชั้นสองทันที

พอมันขึ้นไปถึงชั้นสอง ก็กระโดดขึ้นอีกครั้ง เป้าหมายคือหน้าต่างชั้นสองอย่างชัดเจน ดูท่าทางมันคิดจะหนีออกไปข้างนอก

"แย่ล่ะ! เจ้านี่คิดจะหนี!"

เย่เกินไล่กวดไปติดๆ เพิ่งจะปีนขึ้นมาถึงชั้นสองก็ชักแส้ตรงเอวออกมา ขณะที่กำลังจะตวัดแส้ฟาดใส่หวังหลง เสียงคำรามของศพก็ดังออกมาจากปากของมัน

"โฮก!!!"

สิ้นเสียง ฝูงศพม่วงที่อยู่ชั้นล่างก็พากันกระโดดเข้ามาหาเย่เกินอย่างไม่กลัวตาย

"เวรเอ๊ย! แกถึงขั้นควบคุมผีดิบชั้นต่ำได้แล้วเหรอเนี่ย?"

ฝูงศพม่วงด้านหลังกระโจนเข้ามาเหมือนเสือหิว แส้ที่เงื้อขึ้นจึงเปลี่ยนทิศทางไปตามใจนึกทันที

"เพียะ!"

เสียงแส้ยาวฟาดอากาศระเบิดดังติดต่อกันหลายครั้ง เย่เกินยืนขวางตรงหัวบันได ตวัดแส้เส้นเดียวฟาดฝูงศพม่วงจนล้มระเนระนาด ลุกไม่ขึ้นไปตามๆ กัน ช่างองอาจสมกับคำว่าชายคนเดียวขวางทัพนับหมื่น

แต่ทว่า ในช่วงเวลาที่มัวแต่จัดการกับพวกศพม่วงอยู่นั้น เสียง "เพล้ง" ก็ดังสนั่น

กระจกหน้าต่างชั้นสองแตกกระจาย หวังหลงกระโดดจากชั้นสองพุ่งออกไปนอกตัวตึกแล้ว!