บทที่ 97 เศรษฐินีไปเที่ยวต่างประเทศ

“ติ๊งต่อง~”

เช้าตรู่ เย่เกินสะดุ้งตื่นด้วยเสียงข้อความเข้าในมือถือ

เขาปลดล็อกหน้าจออย่างงัวเงีย แต่พอเห็นข้อความแจ้งเตือน เขาก็ตาสว่างทันที!

【บัญชีเงินฝากหมายเลขลงท้าย 0929 มียอดเงินโอนเข้าล่าสุดจำนวน 10,000,000 หยวนถ้วน!】

【ยอดเงินคงเหลือในบัญชีของคุณคือ 10,520,000 หยวน!】

“ซี้ด～ ชาตินี้ฉันไม่เคยหาเงินได้เยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!”

เย่เกินจ้องมองตัวเลขศูนย์ที่เรียงกันเป็นพรืดพลางจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

หลีซีที่เบาะข้างคนขับยังคงหลับปุ๋ย เย่เกินมองยอดเงินในบัญชีสลับกับเสี้ยวหน้าของเธอ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเคยสัญญาไว้ ว่าเสร็จงานนี้จะซื้อมือถือให้สักเครื่อง

พื้นที่ภายในรถอู่หลิงหงกวงทั้งคับแคบและอึดอัด

ใบหน้าเล็กๆ ของหญิงสาวใต้แสงตะวันยามเช้าดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ เหมือนว่าเธอกำลังอมยิ้มอยู่ด้วย

เย่เกินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหลีซีถึงยิ้มออกในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้ รู้ไว้เถอะว่าพวกสาวสวยสมัยนี้น่ะ อย่าหวังเลยว่าจะยอมมานอนเบียดในรถตู้แบบนี้

“ฉันควรจะอัปเกรดรถหน่อยไหมเนี่ย?”

“ซื้อรถบ้านดีไหมนะ? จะได้ขนศพสะดวก แล้วก็นอนสบายด้วย?”

“น่าจะเข้าท่านะ! รับจ้างคุมศพต้องเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ บางทีอาจจำเป็นต้องมีรังนอนที่ซุกหัวหลับได้ทุกที่จริงๆ!”

เมื่อมองสภาพหลีซีที่นอนขดตัวอยู่อย่างน่าสงสาร เย่เกินก็ตัดสินใจเด็ดขาด

“ต้องซื้อรถบ้าน!”

“แต่รถบ้านรวมค่าใช้จ่ายเบ็ดเสร็จน่าจะเริ่มต้นที่ห้าล้านหยวนขึ้นไปเลยนี่หว่า? ยิ่งถ้าเอาดีหน่อยล่ะก็…”

เย่เกินลูบคาง รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเงินในบัญชีไม่ได้มากมายอะไรขนาดนั้นแล้ว

“ช่างเถอะ! ซื้อมือถือให้หลีซีก่อนดีกว่า!”

เขาปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง สั่งโจ๊กข้าวโพด แล้วกดเรียกบริการไรเดอร์ช่วยซื้อสมาร์ตโฟนมาส่ง

ไม่นาน หลีซีก็ค่อยๆ ลืมตาตื่น พอเห็นเย่เกินนั่งขมวดคิ้ว เธอก็อดสงสัยไม่ได้

“เป็นอะไรไปเหรอ? เมื่อคืนพวกเราเพิ่งปิดจ็อบไปไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ปิดไปแล้วน่ะสิ… แต่ฉันกำลังคิดว่าจะสร้างบ้านเคลื่อนที่สักหลังดีไหมน่ะ…”

เย่เกินเลื่อนดูราคารถบ้าน มีรุ่นที่ราคาเริ่มต้นแปดล้านหยวนเยอะแยะเต็มไปหมดจนเขาใจคอไม่ดี

“บ้านเหรอ?”

เหมือนคำนี้จะเป็นคำที่มีความหมายพิเศษ พอได้ยิน หลีซีก็ใจสั่นระริก

เธอจ้องเย่เกิน ลังเลอยู่นานกว่าจะเอ่ยถามอย่างเหนียมอาย “เป็น… บ้านของเราเหรอ?”

“ใช่สิ!”

เย่เกินตอบรับโดยไม่ทันคิด สายตายังคงก้มมองหน้าจอ

ใบหน้าของหลีซีแดงระเรื่อ กำลังจะเอ่ยปากว่า “แบบนั้นไม่ได้หรอก อย่างน้อยพวกเราก็ต้องแต่งงานกันก่อน ต้องมีพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน…”

ทว่าใครจะไปคิด เย่เกินกลับพึมพำต่อขึ้นมาว่า

“ถ้าต่อไปทีมงานคุมศพขยายใหญ่ขึ้น ก็ต้องตั้งทีมย่อยขึ้นมาอีก! รถคันนี้ต้องเปลี่ยนเป็นรถบ้านถึงจะพาคนไปได้เยอะขึ้น! ถึงตอนนั้น ทุกคนก็จะได้อยู่ร่วมกันเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันไงล่ะ!”

“อ้าว? ที่แท้นายหมายถึงบ้านแบบนี้เองเหรอ!”

“แล้วไม่งั้นจะหมายถึงอะไรล่ะ?”

เย่เกินหันไปมองหลีซี ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ แก้มเธอถึงได้แดงแจ๋ขนาดนั้น

“อ๋อ～ ไม่มีอะไรหรอก!”

หลีซีเบะปากเล็กน้อย จู่ๆ เธอก็ดูอารมณ์บูดขึ้นมาเฉยๆ

แต่ความหงุดหงิดนั้นก็หายวับไปทันทีเมื่อพี่ไรเดอร์มาถึง

สิ่งที่เขาเอามาส่งไม่ได้มีแค่อาหาร แต่ยังมีสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดด้วย

เย่เกินยื่นมือถือเครื่องใหม่ไปตรงหน้าหลีซี

“อ่ะ! มือถือที่สัญญาว่าจะซื้อให้!”

“นี่มัน… อัศวินชุดเหลืองคนนั้นไม่ได้ส่งแค่ข้าวหรอกเหรอ? ส่งแผ่นอิฐเรืองแสงได้ด้วยเหรอเนี่ย?”

“เอ่อ… จะว่าไป ถ้าเธออยากได้ เขาก็ส่งให้ได้หมดทุกอย่างนั่นแหละ…”

“หา? เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ เธอใช้สมาร์ตโฟนเป็นไหมเนี่ย?”

“ไม่เป็น…”

หลีซีมองกล่องมือถือตาแป๋ว เย่เกินส่ายหัวแล้วเริ่มสอนเธอตั้งแต่ขั้นตอนการชาร์จแบตไปจนถึงเปิดเครื่อง

ง่วนอยู่ทั้งเช้า แม้แต่โจ๊กข้าวโพดของโปรดเธอยังไม่แตะสักคำ เอาแต่เล่นแอปสารพัดบนมือถืออย่างเมามัน

เห็นเธอเล่นอย่างสนุกสนาน เย่เกินก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของหญิงสาว เย่เกินมองเธอแล้วพลอยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเลี้ยงเด็กเล็กๆ อยู่ยังไงยังงั้น

“ไม่รู้จริงๆ เลยว่า… ถ้าฉันไม่ดูแลเธอ เธอจะออกไปใช้ชีวิตข้างนอกได้ยังไง…”

เขาบ่นพึมพำด้วยความเอ็นดู หลีซีที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับไม่ยี่หระ “ฉันไม่ไปจากนายก็หมดเรื่องแล้วนี่!”

“งั้นเหรอ…”

ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำนี้ ในใจของเย่เกินกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

เขาส่ายหัว “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีเงินมาเลี้ยงเธอน่ะสิ!”

“ทำงาน ทำงาน!”

เย่เกินเปิดมือถือของตัวเอง เขาเริ่มกระหายงานใหม่และความสามารถใหม่อีกครั้งแล้ว

ในแอปโต่วอิน ข่าวและกระแสเรื่องฆาตกรหั่นศพยังคงคุกรุ่น

แบรนด์ใหญ่มากมายต่างติดต่อเข้ามาขอให้ ‘บริการควบคุมศพตระกูลเย่’ ช่วยไลฟ์ขายของ แต่เย่เกินเมินใส่ทั้งหมด

นิ้วมือเลื่อนหน้าจออย่างรวดเร็ว

หลังจากไถดูคลิปในเมืองเดียวกันจนหมด กลับไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบเลยแม้แต่แอะเดียว

สายตาของเขาจึงเปลี่ยนไปมองที่แท็บ ‘แนะนำ’

“ในเมื่อในเมืองไม่มีลูกค้า งั้นก็เริ่มรับงานทั่วประเทศไปเลยแล้วกัน!”

เปิดมุมมองให้กว้างขึ้น ตอนนี้เย่เกินมีเงินเก็บแล้ว เขาสามารถเดินทางไปเปิดรับงานได้ทั่วทุกสารทิศ ขอแค่ได้สกิลใหม่มา ไม่ว่าจะเสียเงินไปเท่าไร เขาก็หาคืนกลับมาได้ทีละบาททีละสตางค์อยู่ดี

คลิปวิดีโอที่ระบบแนะนำมีความหลากหลาย แปลกใหม่ มาจากทั่วทุกทิศทุกทาง

ต่อให้นิ้วจะไถจนไฟแทบลุก เขาก็ไม่เจอคลิปซ้ำเลย

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบหมดวัน นอกจากเสียงหัวเราะใสกระจ่างดั่งกระดิ่งเงินของหลีซีที่ดังมาจากเบาะข้างๆ ช่วยคลายความหงุดหงิดของเขาได้บ้าง วิดีโอส่วนใหญ่ในโต่วอินก็เริ่มทำให้เขารู้สึกเอียนสายตา

ทันใดนั้น เสียงระบบอันไพเราะก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

【ติ๊ง! ผู้ใช้รายนี้ถูกหมอผีมนตร์ดำแห่งประเทศไทยหมายหัว มีโอกาสถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะต้องจบชีวิตในต่างแดน แนะนำให้โฮสต์กดติดตามทันทีเพื่อเริ่มต้นความร่วมมือทางธุรกิจ!】

“หา? มนตร์ดำประเทศไทย? หมอทำคุณไสยเนี่ยนะ?!”

เย่เกินถึงกับเหวอ

เขาเริ่มสงสัยว่าหูตัวเองฝาดไปหรือเปล่า

ดวงตาเบิกกว้างจ้องหน้าจอมือถือ พบว่าตัวเองกดเข้ามาในห้องไลฟ์สดแห่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

ในหน้าจอไลฟ์ หญิงสาวผิวขาวผ่อง สวมแว่นกันแดดอันใหญ่ กำลังเดินเล่นอยู่ในวัดที่เต็มไปด้วยรูปปั้นพระและทวยเทพของประเทศไทย

ฝั่งนั้นยังเป็นเวลาช่วงบ่าย ภายใต้แสงแดดแผดจ้า บรรยากาศภายในวัดของประเทศไทยดูวิจิตรงดงามและเปี่ยมมนต์ขลัง ให้ความรู้สึกเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์

ภายในห้องไลฟ์ คอมเมนต์ลอยกำลังวิ่งกันให้ควั่ก

【เที่ยวคือความสุข: พี่เป่าจู ครั้งนี้ไปวัดพระแก้วที่ประเทศไทยเลยเหรอครับเนี่ย!】

【กระบี่เดียวท่องยุทธภพ: พี่เป่าจู เดินเสร็จแล้วพาไปดูโชว์กะเทยประเทศไทยหน่อยได้ไหมครับ? อันนั้นตื่นเต้นเร้าใจดี!】

【คุณชายรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิง: โย่ว! คุณหนูเฉินหนีไปเที่ยวประเทศไทยตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย? สถานีต่อไปคงไม่ใช่เกาหลีหรอกนะ?】

แม้จะมีคอมเมนต์หลั่งไหลเข้ามามากมาย แต่หญิงสาวในหน้าจอก็ยังคงเดินทอดน่องท่ามกลางพระพุทธรูปตามใจตัวเอง เธอแลดูเหมือนราชินีผู้สูงส่งที่กำลังเยื้องกรายในอาณาจักรของตน

เธอมองหน้าจอไลฟ์เป็นระยะ ใบหน้าใต้แว่นกันแดดอันใหญ่ราบเรียบไร้อารมณ์

ดูเหมือนเธอจะไม่ได้แคร์ยอดคนดูหรือกระแสความนิยมในห้องไลฟ์เลยแม้แต่น้อย เอาแต่เดินชมวัดพระแก้วไปเงียบๆ

“เฮ้ย! สตรีมเมอร์ติสต์ขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่คิดจะคุยกับคนดูหน่อยหรือไง?”

เห็นท่าทีแบบนั้น เย่เกินจึงอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของสตรีมเมอร์สาวคนนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

【ทริปท่องโลกของเป่าจู】

【ไอพีแอดเดรส: ประเทศไทย】

【ยืนยันตัวตนด้วยชื่อจริง: เฉินเป่าจู】

【ยอดผู้ติดตาม: 3.5 ล้านคน!】

【คำแนะนำตัว: ไม่ต้องส่งของขวัญมาให้ ฉันไม่ต้องการ! แล้วก็ไม่ได้สนใจเงินค่าของขวัญพวกนั้นด้วย แค่แชร์ชีวิตส่วนตัวเฉยๆ!】

“โห～ สาวเศรษฐีนี่หว่า!”

หลังจากกวาดตาอ่านข้อมูลโปรไฟล์จนจบ เย่เกินก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง