บทที่ 100 การประชาสัมพันธ์ด้านบวกของหลินเฉวียน

เดิมทีหลินเฉวียนคิดว่าจะมีแค่ขบวนของเมืองหนานเจียง แต่ตอนนี้กลับพบว่าทั้งกลุ่มมีคนร่วมเดินทางมากกว่าร้อยชีวิต

แม้ดูแล้วจะปลอดภัยกว่าการไปกันน้อยคน แต่เป้าหมายก็ใหญ่สะดุดตาขึ้นมากเช่นกัน

ถ้าเลือกได้ เขาอยากออกเดินทางในรูปแบบทีมเล็กๆ มากกว่า

เมื่อสมาชิกทีมออกเดินทางมารวมตัวกันครบ หลินเฉวียนในฐานะผู้ประเมินและ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ จึงถูกจัดให้อยู่บริเวณค่อนไปทางด้านหลังของขบวน

ไม่ไกลกันนักคือบรรดาตากล้องเหล่านั้น

สำหรับขบวนใหญ่ขนาดนี้ เรียกได้ว่าจุดนี้เป็นตำแหน่งที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว

หลังจากปรับอารมณ์ความรู้สึกให้เข้าที่ หลินเฉวียนก็เปิดสตรีมสด

เพิ่งเปิดไลฟ์ได้ไม่ทันไร บรรดาแฟนคลับที่ได้รับการแจ้งเตือนก็พากันแห่แหนเข้ามาในห้องสตรีม ก่อนจะได้เห็นหลินเฉวียนและคนจากสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรกลุ่มใหญ่ที่อยู่ด้านหลังเขา

…

“พี่เฉวียนกำลังจะไปไหนเนี่ย ทำไมรอบตัวถึงมีบอดี้การ์ดเยอะขนาดนี้?”

“บอดี้การ์ดกะผีสิ ไม่เห็นตราสัญลักษณ์บนตัวพวกเขาเหรอ? นั่นคนของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรทั้งนั้น”

“ที่แท้สตรีมกลางแจ้งของพี่เฉวียน ก็คือตามสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรไปผจญภัยกลางแจ้งนี่เอง! ท่าทางเอิกเกริกขนาดนี้ จะไปไหนกันน่ะ?”

“พวกนายรีบดูเร็ว คนกลุ่มหน้าสุดมีคนหนึ่งที่ฉันรู้จัก นั่นประธานสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรเมืองหยางโจวของเรานี่นา คนรอบข้างที่คุยหัวเราะกับเขาก็ต้องเป็นระดับเดียวกันแน่ๆ”

“เชี่ย? ผู้ยิ่งใหญ่ร่วมทางกันเยอะขนาดนี้ ต้องมีเรื่องสำคัญมากแน่ๆ”

“พวกนายว่า จะใช่เรื่องดินแดนลี้ลับเทือกเขาคุนหลุนที่กำลังเป็นข่าวดังช่วงนี้ไหม?”

…

เมื่อเห็นข้อความในช่องแชตคาดเดากันไปต่างๆ นานา หลินเฉวียนก็พยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “ทุกท่านพูดถูกแล้วครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่เทือกเขาคุนหลุน เตรียมตัวตามขบวนของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรมุ่งหน้าเข้าสู่ดินแดนลี้ลับคุนหลุน”

“นี่ผมต้องลงแรงไปไม่น้อยเลยนะ ถึงแย่งชิงโอกาสสตรีมสดครั้งนี้มาให้ทุกคนได้ ทุกคนเข้าใจความหมายใช่ไหมครับ?” หลินเฉวียนยกนิ้วโป้งขึ้นมา ส่งสัญญาณใบ้ให้รู้กัน

เมื่อเห็นยอดกดไลก์พุ่งกระฉูดอย่างบ้าคลั่ง หลินเฉวียนจึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ดูท่าทุกคนจะรู้ความกันดีทีเดียว

“เอาละครับทุกท่าน ผมเชื่อว่าทุกคนคงได้ยินข่าวมาแล้วว่า ตอนนี้สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรปิดล้อมดินแดนลี้ลับเอาไว้ ไม่ให้ใครเข้าไปใช่ไหมครับ”

หลินเฉวียนกระแอมไอเคลียร์ลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความสลดหดหู่

“ความจริงแล้ว ดินแดนลี้ลับคุนหลุนแห่งนี้อันตรายกว่าดินแดนลี้ลับที่ทุกคนเคยรู้จักกันมามากโข”

“จนถึงตอนนี้ สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรส่งคนเข้าไปในดินแดนลี้ลับนับร้อยแล้ว คนที่เก่งที่สุดคือผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับห้า ทว่าไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้แม้แต่คนเดียว!”

ไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้แม้แต่คนเดียว!

คำพูดประโยคนี้ราวกับค้อนหนักหน่วงที่ฟาดลงกลางอกผู้ชมทุกคนในห้องสตรีม ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นั่นสิ ข่าวที่พวกเขาเห็นบนอินเทอร์เน็ต

แวบแรกทุกคนต่างคิดว่าสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรต้องการฮุบสมบัติข้างในไว้คนเดียว แต่ไม่เคยคิดเลยว่า อันตรายที่แฝงอยู่ภายในนั้นก็ย่อมมีตามมาด้วยเช่นกัน

“นอกจากนี้ สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรยังตั้งใจว่า หลังจากสำรวจดินแดนลี้ลับทั้งหมดอย่างละเอียดแล้ว จะทิ้งสมบัติไว้อย่างน้อยครึ่งหนึ่ง เพื่อเป็นวาสนาและโอกาสให้ผู้ฝึกสัตว์อสูรคนอื่นๆ ได้เข้ามาผจญภัย”

“ในมุมมองส่วนตัวของผม สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรในจุดนี้ถือว่าไร้ที่ติครับ เพราะความเสี่ยงในการบุกเบิกพื้นที่ใหม่ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่รู้ล่วงหน้า”

เมื่อได้ยินสิ่งที่หลินเฉวียนพูด ข้อความในช่องแชตจำนวนมากก็แสดงความเห็นด้วย

มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

พอได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน บรรดาตากล้องรอบข้างต่างหันกลับมามองเขา แล้วสบตากันไปมา

คำพูดพวกนี้ พวกเขาก็เคยอธิบายให้พวกเกรียนคีย์บอร์ดในเน็ตฟังเหมือนกัน

แต่พวกนั้นก็ยังคงก่นด่าต่อต้านโดยไม่แยกแยะถูกผิด ราวกับเกิดมาเพื่อทำเรื่องพรรค์นี้โดยเฉพาะ

ตอนนี้ให้หลินเฉวียนที่เป็น ‘คนนอก’ มาพูดเรื่องแบบนี้ อาจจะได้ผลดีกว่าพวกเขาพูดเองเสียอีก

พวกเขาหารู้ไม่ว่า ตอนนี้หลินเฉวียนกลายเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรสาขาหนานเจียงไปแล้ว

…

“พี่เฉวียนพูดถูก สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรก็แค่มีบางคนที่ไม่เอาไหน แต่โดยรวมทั้งสมาคมตอนนี้ถือว่าไม่มีที่ติ ยังดีกว่าพวกนายทุนที่ขูดรีดฉันเยอะ”

“ไม่มีการเปรียบเทียบ ก็ไม่มีความเจ็บปวด”

“เดี๋ยวนะ ดินแดนลี้ลับอันตรายขนาดนี้ ถ้าพี่เฉวียนเกิดพลาดท่าข้างในขึ้นมา แล้วพวกเราจะดูอะไรกันต่อล่ะ? พี่เฉวียน หรือพี่อย่าเข้าไปเลย ไลฟ์ให้พวกเราดูอยู่ข้างนอกก็พอมั้ง”

…

“แฟนๆ ทุกท่านโปรดวางใจ กลุ่มพวกเราชุดนี้เตรียมตัวมาพร้อมสรรพแล้ว เรื่องความปลอดภัยมีหลักประกันในระดับหนึ่งแน่นอน”

“แต่ถ้าเจอสัตว์อสูรระดับสูงเข้า อันนี้ก็คงยากจะบอกได้เหมือนกัน”

“เพราะงั้นทุกคนเห็นแก่ความทุ่มเทของสตรีมเมอร์แล้ว คงรู้กันใช่ไหมครับ?”

หลินเฉวียนยกนิ้วโป้งขึ้นมาส่งซิกอีกครั้ง

ยังไงการกดไลก์ก็ไม่เสียเงิน บรรดาแฟนคลับจึงกระหน่ำกดไลก์กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

…

“กดไลก์ให้แล้วนะ”

“หนึ่งนาทีกดไปร้อยแปดสิบครั้ง ถามจริงยังมีใครเร็วกว่านี้อีกไหม?”

“เมนต์บน มาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันที่บ้านสิ ให้เดือนละสามหมื่น!”

“เช็ดเป็ด มีรับสมัครงานสายฟ้าแลบแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันกดได้นาทีละร้อยสี่สิบสองครั้งนะ”

“แฮ่มๆ ฉันจ่ายแปดร้อยได้ไหม?”

…

“อะแฮ่ม เพื่อนๆ ครับ ห้องสตรีมเราเป็นห้องสายพลังบวกนะ ทุกคนเบาๆ กันหน่อย”

เมื่อเห็นทุกคนเริ่มเพลาๆ ลงบ้างแล้ว หลินเฉวียนจึงพูดต่อ “เดี๋ยวผมจะพยายามสตรีมสดตลอดเส้นทางให้ทุกคนดู ถ้าภาพไลฟ์ดับไป ทุกคนก็น่าจะรู้กันดีนะ”

“หลังจากเข้าไปในดินแดนลี้ลับแล้ว ภาพในห้องสตรีมนี้อาจจะมีดีเลย์อยู่บ้าง หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะครับ”

“แล้วก็ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรทำ ผมจะให้ความรู้ทั่วไปเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับดินแดนลี้ลับแก่ทุกคนละกัน!”

“อันดับแรก เมื่อเข้าสู่ดินแดนลี้ลับ ทุกคนต้องจำข้อต่อไปนี้ไว้ให้ดี”

“ข้อหนึ่ง พยายามอย่าค้างคืนนอนหลับในดินแดนลี้ลับ กลางคืนในดินแดนลี้ลับน่ากลัวกว่ากลางวันมาก”

“ข้อสอง อย่าลงไปในแม่น้ำลำธารของดินแดนลี้ลับเด็ดขาด เพราะคุณไม่มีทางรู้เลยว่าใต้น้ำนั้นมีตัวอะไรอยู่”

“ข้อสาม ระวังคนแปลกหน้าที่พบเจอ หากถูกฆ่าตายในดินแดนลี้ลับ จะไม่มีใครมาคอยสืบหาสาเหตุการตายเพื่อทวงความยุติธรรมให้คุณหรอกนะ”

“ข้อสี่ ต้องรู้จักเก็บงำพลังฝีมือ อย่าเปิดเผยไพ่ตายของตัวเองให้คนอื่นเห็นจนหมด ไม่เช่นนั้นคุณจะตายยังไงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ”

“ข้อสุดท้าย และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด อย่าโลภ อย่าหัวร้อน จะทำอะไรต้องประเมินกำลังตัวเอง สิ่งที่ตัวเองทำไม่ไหวก็อย่ารนหาที่ตาย”

สิ่งที่หลินเฉวียนพูดเหล่านี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาค้นหาจากอินเทอร์เน็ตตอนเตรียมตัวเมื่อวานทั้งสิ้น เขาแค่สรุปออกมาส่วนหนึ่งเท่านั้น

ถ้าจะให้เขาพูดจริงๆ ให้พูดทั้งวันทั้งคืนก็ไม่มีปัญหา

ทว่า ถึงแม้สิ่งที่เขาพูดจะเป็นความเห็นของคนอื่น

แต่ผู้ชมในห้องสตรีมกลับตั้งใจฟังกันอย่างยิ่ง ถึงขั้นมีคนจดบันทึกตามด้วยซ้ำ

พวกเขาส่วนใหญ่ยังไม่เคยไปดินแดนลี้ลับ แต่ก็ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะได้ไป จึงต้องเตรียมใจล่วงหน้าเอาไว้ก่อน

ในขณะที่หลินเฉวียนกำลังให้ความรู้อยู่นั้น ตากล้องคนอื่นๆ ก็เริ่มแสร้งทำเป็นรายงานสดในพื้นที่กันตามบทบาท

…

ตรงมุมปีกขวาของขบวน

ชายชราไว้หนวดเคราครึ้มคนหนึ่งที่ดูเจนโลกอย่างยิ่ง กำลังมองไปทางหลินเฉวียน พลางเอ่ยเสียงเบากับชายหนุ่มข้างกาย “เสี่ยวหลิว นายดูตรงนั้นซิ ใช่หลินเฉวียนที่คุณชายจ้าวสั่งมาหรือเปล่า”