บทที่ 99 น้ำพุวิญญาณ! ตากล้องแกร่งสุดงั้นเหรอ

เสี่ยวตู๋หันหลังแล้วเดินนำไปทันที โดยมีหลินเฉวียนสาวเท้าตามไปติดๆ

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าบึงน้ำลึกแห่งหนึ่ง

"นี่น่ะเหรอของดีที่แกว่า? น้ำในบึง? หรือว่ามีอะไรอยู่ในน้ำกันแน่?" หลินเฉวียนเอ่ยถาม

"โฮก~"

"จิ๊บๆ~ (มันบอกว่ากระโดดลงไปในบึงเดี๋ยวก็รู้เอง)"

ให้โดดลงไปตรงๆ เนี่ยนะ?

"ตี้ทิง ใต้บึงลึกนี่ไม่มีตัวประหลาดอะไรน่ากลัวใช่ไหม?" หลินเฉวียนเป็นโรคกลัวน้ำลึก มักจะระแวงอยู่เสมอว่ามีตัวอะไรชวนสยองซ่อนอยู่ข้างใต้

ตี้ทิงจับสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว

"ฟู่~ งั้นก็ค่อยยังชั่ว พวกแกสองตัวลงไปก่อนแล้วกัน ขอดูลาดเลาก่อน เดี๋ยวค่อยตามลงไป!" หลินเฉวียนแสร้งกระแอมไอเบาๆ

ทันใดนั้น เขาก็ได้รับสายตาเหยียดหยามมองบนส่งมาจากพี่ฮา

"ไอ้หมานี่ หนอยแน่ะ… มึงลงไปก่อนเลย!"

หลินเฉวียนถีบเปรี้ยงเดียว ส่งพี่ฮาร่วงละลิ่วลงน้ำทันที

คิดว่าฉันปราบแกไม่ได้เรอะ? ฝันไปเถอะ

หลังจากพี่ฮาตกน้ำ มันก็ตะเกียกตะกายตีน้ำสุดชีวิต แต่ไม่นานก็พบว่า ตัวมันกำลังลอยอยู่บนผิวน้ำได้อย่างสบายๆ

พี่ฮา: โฮ่งๆๆ?

แต่เพียงพริบตา มันก็เริ่มตื่นเต้นดีใจ แล้วเห่าโฮ่งๆ ใส่หลินเฉวียนหลายที

หลินเฉวียนสังเกตเห็นว่า ค่าประสบการณ์ของพี่ฮาเริ่มพุ่งพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว

[สัตว์อสูรพันธสัญญาของท่าน พี่ฮา แช่น้ำพุวิญญาณ ค่าประสบการณ์ +100]

[สัตว์อสูรพันธสัญญาของท่าน พี่ฮา แช่น้ำพุวิญญาณ ค่าประสบการณ์ +100]

[…]

ที่แท้ก็คือน้ำพุวิญญาณ นี่มันน้ำพุที่กำเนิดจากการดูดซับปราณวิญญาณฟ้าดินชัดๆ

"ตี้ทิง รีบลงไปด้วยสิ!"

โอกาสทองขนาดนี้ ต้องรีบกอบโกยให้คุ้ม หลินเฉวียนถอดเสื้อผ้าออกแล้วกระโดดตู้มลงไปในบึงน้ำทันที

ทันทีที่สัมผัสน้ำในบึง ความเย็นเฉียบสายหนึ่งก็ซัดสาดเข้าสู่ร่าง จนเขาเผลอสั่นสะท้านไปทั้งตัว

แต่ยังดีที่พอเริ่มปรับตัวได้ ความรู้สึกนั้นก็ดีขึ้นมาก

ขณะเดียวกัน พลังงานบริสุทธิ์อันเปี่ยมล้นสายหนึ่งก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลินเฉวียน ชะล้างและหล่อเลี้ยงพลังจิตของเขาให้เพิ่มพูนขึ้น

เมื่อรับรู้ได้ว่าพลังจิตเพิ่มขึ้นทีละ +100 +100 สมองของหลินเฉวียนก็ปลอดโปร่งกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อ่า สบายชะมัด!"

หลินเฉวียนไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายสบายตัวขนาดนี้มานานแล้ว

ชั่วขณะนั้น เขาแทบไม่อยากขยับไปไหน อยากจะแช่อยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆ เลยด้วยซ้ำ

ผ่านไปราวสิบนาที หลังจากพี่ฮากับตี้ทิงเลื่อนระดับขึ้นมาคนละหนึ่งขั้น ค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นในร่างพวกมันก็เริ่มน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

พลังจิตของหลินเฉวียนเองก็เพิ่มขึ้นเหลือเพียงครั้งละประมาณสิบแต้ม ไม่ได้รวดเร็วมีประสิทธิภาพเหมือนตอนแรกแล้ว

เห็นได้ชัดว่าที่นี่เทียบเท่ากับแดนสมบัติที่ช่วยยกระดับพลังได้จำกัด หากพัฒนาและนำไปใช้ประโยชน์ ย่อมมอบกำลังหนุนอันมหาศาลให้แก่สหพันธ์ผู้ฝึกสัตว์อสูรของมนุษย์ได้ไม่น้อย

หลังจากแช่ต่ออีกสักพักจนแทบไม่ช่วยเพิ่มพลังอะไรอีก หลินเฉวียนจึงค่อยตัดใจปีนขึ้นมาจากบึงลึกอย่างเสียดาย

เขาเมินสายตาดูแคลนของลูกกิเลนตัวน้อย ทำสัญลักษณ์หมายจุดเอาไว้ จากนั้นจึงพาสัตว์อสูรทั้งสามตัวออกไปจากที่นี่

เมื่อออกมานอกหุบเขา เขาก็ตะโกนเรียกเหอลั่วให้ออกมา

พอเห็นว่าหลินเฉวียนปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน อีกฝ่ายถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

"ถ้าพี่ยังไม่ออกมาอีก ฉันกะว่าจะกลับไปตามคนเข้ามาช่วยแล้วนะเนี่ย!" เหอลั่วพรูลมหายใจออกมา

"วางใจเถอะ คนดีอายุสั้น คนพาลอยู่ยงคงกระพัน ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก…" หลินเฉวียนยิ้มเจ้าเล่ห์พลางแซวตัวเองขำๆ

ก่อนจะมา เขาก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้มีอันตรายใหญ่อะไร

อีกฝ่ายต่อให้เป็นสายเลือดกิเลน แต่ในเมื่อระดับยังไม่สูงพอ การจะฆ่าพวกเขาจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

อย่างไรเสีย ที่นี่ก็เป็นเพียงพื้นที่รกร้างไร้ผู้คนแถบชายขอบเทือกเขาคุนหลุนเท่านั้น ย่อมไม่มีสิ่งมีชีวิตระดับโหดร้ายผิดมนุษย์มนาอยู่หรอก

"พี่เฉวียนไม่ใช่คนเลวสักหน่อย!"

เหอลั่วโพล่งขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แต่ก็รู้สึกเหมือนกำลังแช่งให้อีกฝ่ายอายุสั้น เธอจึงรีบพูดเสริมว่า

"แต่พี่เฉวียนก็ไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้นเหมือนกัน"

"เอาเถอะๆ ครั้งนี้ต้องขอบใจเธอมากนะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอที่บ้าน! พอดีฉันยังมีธุระอื่นต้องไปทำต่อน่ะ"

หลินเฉวียนโบกมือตัดบท บอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องพูดอะไรต่อ

"ได้ค่ะ! พี่เฉวียน พี่กำลังจะเข้าไปในดินแดนลี้ลับที่เทือกเขาคุนหลุนใช่ไหมคะ?"

พอขึ้นไปนั่งบนหลังพี่ฮาแล้วกอดเอวหลินเฉวียนแน่นอีกครั้ง เหอลั่วก็ไม่มีอาการเขินอายเหมือนตอนแรกอีกต่อไป

"ก็ทำนองนั้นแหละ! ยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไงบ้าง" หลินเฉวียนพยักหน้า ไม่ได้ขยายความต่อ

เรื่องแบบนี้ อย่าพูดกับคนนอกมากความจะดีกว่า

หลังจากไปส่งเหอลั่วถึงบ้านและจำตำแหน่งทางไว้แล้ว หลินเฉวียนก็นั่งหลังพี่ฮาเอ่ยลาเสี่ยวหลิง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังค่ายพักของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรทันที

ไม่นานก็มาถึงลานกว้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ที่นี่มีเต็นท์ คอกสัตว์อสูร และเครื่องบินรบตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

พื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา ดูเผินๆ ราวกับมีชนเผ่าทั้งเผ่ามาตั้งรกรากอยู่ตรงนี้

บนท้องฟ้า มีเครื่องบินและสัตว์อสูรบินได้ร่อนลงสู่พื้นดินเป็นระยะๆ

บางลำลำเลียงเสบียงสิ่งของ บางลำก็คอยรับส่งผู้คนมาที่นี่

หลินเฉวียนสังเกตเห็นว่า คนส่วนใหญ่ถูกส่งมาด้วยสัตว์อสูรบินได้

ส่วนพวกเสบียงพลาธิการ กลับขนส่งมาทางห้องเก็บสัมภาระของก้อนเศษเหล็กติดปีกพวกนั้น

ก็นั่นแหละ ศักยภาพของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรยังคงเหนือความคาดหมายของเขาอยู่ดี

การจะเนรมิตค่ายพักแรมขึ้นมากลางเทือกเขาคุนหลุนได้รวดเร็วปานนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

คงมีเพียงสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรกับกองทัพเท่านั้นที่มีปัญญาทำได้ขนาดนี้

"เสี่ยวหลิน เจ้าหนู ในที่สุดเธอก็กลับมาเสียที พวกเราเตรียมความพร้อมเสร็จสรรพ เหลือแค่รอเธอคนเดียวนี่แหละ"

ทันทีที่หลินเฉวียนปรากฏตัวขึ้นในค่ายพัก ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา

หลินเฉวียนกวาดสายตามองปราดเดียว คนพวกนี้แทบทั้งหมดล้วนเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับห้าถึงระดับเจ็ด

ระดับเจ็ดมีอยู่ถึงห้าคน

กองกำลังขนาดนี้รวมตัวกัน มีพลังพอจะกวาดล้างและยึดครองเมืองเทียนอันได้ทั้งเมืองแบบสบายๆ เลยทีเดียว

ในจังหวะนั้นเอง หลินเฉวียนก็สังเกตเห็นทีมงานแบกกล้องถ่ายทอดสดสองสามคน เดินตามประกบอยู่รอบๆ ขบวนเพื่อบันทึกภาพ

"ประธานหลี่ นี่มันอะไรกันครับ?"

"ก็เมื่อวานฉันรายงานเรื่องที่เธอจะไลฟ์สตรีมขึ้นไปเบื้องบนไม่ใช่รึไง เบื้องบนไม่ได้สั่งให้เก็บเป็นความลับ พวกขั้วอำนาจอื่นเลยพากันเกณฑ์คนมาถ่ายทอดสดกันยกใหญ่"

"พวกนั้นต่างก็อยากอาศัยจังหวะนี้โปรโมตสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรเพื่อดึงดูดคนให้มาเข้าร่วมกันทั้งนั้นแหละ"

ประธานหลี่เอ่ยอธิบาย

ก่อนจะมาที่นี่เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า พอคำขอของเขาได้รับการอนุมัติ สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรสาขาเมืองอื่นๆ จะพากันลอกเลียนแบบเร็วปานนี้

หลินเฉวียนพยักหน้าพลางใช้เนตรหยั่งรู้ตรวจสอบสถานะของตากล้องพวกนี้ดูสักหน่อย

แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า ตากล้องพวกนี้ล้วนเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรทั้งสิ้น แถมระดับต่ำสุดยังอยู่ที่ระดับเจ็ด และมีอยู่คนหนึ่งที่เป็นถึงผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับแปดด้วยซ้ำ!

หลินเฉวียน: ???

นี่มันตากล้องประเภทที่เก่งกาจกว่าตัวเอกในการ์ตูนอีกงั้นเหรอ?

เมื่อก่อนตอนหลินเฉวียนดูรายการของแบร์ กริลส์ เขาก็เลื่อมใสพวกตากล้องเป็นที่สุดอยู่แล้ว

ตอนถ่ายทำไปพลาง ยังสามารถแสดงท่าทางโลดโผนผาดโผนขั้นสูงไปได้พร้อมๆ กัน

เขาชำเลืองมองประธานหลี่ด้วยสายตาแปลกพิกล

พลังฝีมือและตัวตนที่แท้จริงของตากล้องพวกนี้ ประธานหลี่ต้องรู้อยู่แก่ใจแน่นอน แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เห็นได้ชัดว่าต้องมีเหตุผลบางอย่างซ่อนอยู่

และเหตุผลที่ว่า แม้แต่ตัวประธานหลี่เองก็ยังไม่สะดวกใจจะเอ่ยปากในตอนนี้

ดูท่าแล้ว ภายในดินแดนลี้ลับแห่งนี้ น่าจะมีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่อยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของประธานหลี่เป็นแน่

"นี่น่ะหรือหลินเฉวียนอันดับหนึ่งแห่งเมืองหนานเจียง รูปร่างหน้าตาดูภูมิฐานไม่เบาเลยนี่! ไม่ทราบว่าสนใจจะย้ายมาอยู่กว่างตงของเราบ้างไหม พวกเราน่ะชอบอัจฉริยะแบบน้องชายหลินที่สุดเลยนะ

"ขอแค่เธอตกลงจะมา สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรของเราเตรียมห้างสรรพสินค้าทั้งห้างไว้ให้เธอเปิดร้านเลย แถมยังจัดวิลล่าหลังใหญ่โตให้อยู่อีกต่างหาก รับรองว่าสุขสบายกว่าที่เธออยู่ตอนนี้เป็นไหนๆ"

ชายวัยกลางคนที่มีสำเนียงการพูดติดเหน่อแบบชาวกวางตุ้งเดินรี่เข้ามาตรงหน้าหลินเฉวียน หมายจะทาบทามดึงตัวไปร่วมงาน

พอมีคนเริ่มเปิดฉาก หัวหน้าคณะจากภูมิภาคอื่นอีกหลายแห่งต่างก็พากันยื่นกิ่งมะกอก ส่งข้อเสนอชวนหลินเฉวียนกันยกใหญ่

"ไสหัวไปให้พ้นๆ เลยนะพวกแก! หลินเฉวียนเป็นคนของหนานเจียงเรา กล้าดีอย่างไรมาขุดกระดูกแย่งคนกันต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้!"

"คนก็มากันครบแล้ว ถ้างั้นก็ออกเดินทางกันได้แล้ว! อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย!"