บทที่ 98 พี่ฮาสำแดงเดช!

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน พี่ฮาก็ยืดอกเชิดหน้าเดินไปยืนประจันหน้ากับบุตรแห่งกิเลน

รัศมีพลังบนร่างของพี่ฮาพลุ่งพล่านขึ้นมาในพริบตา ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นไม่น้อย ทั้งตัวดูราวกับกระบี่ล้ำค่าที่เพิ่งชักออกจากฝัก

เพื่อป้องกันไม่ให้พี่ฮาโดนแรงกดดันทางสายเลือดเล่นงานหลังจากที่อีกฝ่ายปลุกพลังสายเลือดขึ้นมา หลินเฉวียนจึงเปิดใช้งานพรสวรรค์ 'คุ้มคลั่ง' ของพี่ฮาทันที

เพิ่มค่าสถานะทุกด้านห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ลดไอคิวลงสามสิบเปอร์เซ็นต์

ไอคิวของพี่ฮาที่มีน้อยจนแทบมองข้ามได้อยู่แล้ว พลันดิ่งฮวบลงไปอีกระลอก

หลินเฉวียนสังเกตเห็นว่าม่านตาของพี่ฮาขยายกว้างขึ้น ประกายแห่งปัญญาในดวงตาทั้งสองข้างดูจะ ‘ล้นเหลือ’ กว่าเดิมเสียอีก

เยี่ยมมาก ไอคิวพี่ฮาลดลงไปอีกแล้ว ยิ่งโง่ก็ยิ่งได้รับผลกระทบจากแรงกดดันทางสายเลือดของอีกฝ่ายน้อยลง

“พี่ฮา เปิดไร้เทียมทานเลย! พวกเราต้องเผด็จศึกให้ไว อย่าปล่อยให้อีกฝ่ายมีเวลาตั้งตัว!”

สิ้นเสียงของหลินเฉวียน พี่ฮาก็เปิดใช้งานทั้งลูกบาสเกตบอลและไร้เทียมทานพร้อมกัน

ลูกบาสเกตบอลช่วยเพิ่มค่าสถานะ ไร้เทียมทานเพิ่มค่าสถานะทุกด้านอีกสองร้อยเปอร์เซ็นต์

ค่าสถานะทุกด้านของพี่ฮาพุ่งทะยานเทียบเท่ากับสัตว์อสูรระดับ SSSเลเวลยี่สิบเจ็ดในชั่วพริบตา

จะจัดการกับกิเลนเลเวลสิบแปดที่ยังไม่โตเต็มวัย มันจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ได้อย่างไร?

“โฮก~”

ดูเหมือนมันจะรับรู้ได้ถึงภัยคุกคาม บุตรแห่งกิเลนคำรามต่ำออกมา ลำแสงสีขาวสายหนึ่งพลันควบแน่นขึ้นในปาก

จากนั้น ลำแสงสีขาวนั้นก็พุ่งจู่โจมเข้าใส่พี่ฮาด้วยความเร็วสูง

“เร่งความเร็ว พี่ฮา ชิงลงมือก่อนเลย รีบจบการต่อสู้ซะ!” หลินเฉวียนออกคำสั่งทันที

สัตว์อสูรตามธรรมชาติกับสัตว์อสูรที่มีผู้ฝึกสัตว์อสูรคอยสั่งการ ข้อได้เปรียบมันต่างกันตรงที่มีคนช่วยบัญชาการนี่แหละ

แน่นอนว่า การออกคำสั่งก็ใช่ว่าจะเหมาะสมไปเสียทุกครั้ง ดังนั้นแท็กติกของผู้ฝึกสัตว์อสูรจึงสำคัญต่อพลังรบของสัตว์อสูรเป็นอย่างยิ่ง

พี่ฮาเร่งความเร็วหลบฉากได้ทันท่วงที ลำแสงสีขาวกระแทกลงบนพื้นดินจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น

พี่ฮากลายเป็นเงาเลือนราง พุ่งประชิดบุตรแห่งกิเลนด้วยความเร็วสูงลิบ

เมื่อเห็นการจู่โจมของพี่ฮา บุตรแห่งกิเลนก็เผยสีหน้าตื่นตระหนก

ตอนนี้จะหลบก็ไม่ทันการแล้ว มันจึงตัดสินใจโจมตีสวนกลับไปอีกระลอกเพื่อทำลายการโจมตีของพี่ฮา

ลำแสงสีขาวอีกสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากปากของมัน ทว่าพี่ฮากลับส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ กระโดดวูบเดียวก็หลบพ้นลำแสงสีขาวนั้นอย่างง่ายดาย

ตามด้วยลูกถีบเหินเวหาของพี่ฮาที่ซัดเปรี้ยงเข้าใส่บุตรแห่งกิเลนตรงๆ

บุตรแห่งกิเลนโดนลูกถีบของพี่ฮาซัดจนกระเด็นลอยละลิ่วกลับไปกระแทกพื้นอย่างจัง

คราวนี้ มันโมโหโกรธาจนถึงขีดสุด ตัวมันเป็นถึงสัตว์มงคลสายเลือดชั้นสูง จะสู้ไอ้ตัวสายเลือดชั้นต่ำนี่ไม่ได้ได้อย่างไร?

ด้วยผลจากการกดข่มทางสายเลือด ชัดๆ เลยว่าต่อให้ข้ามขั้นมาสู้ก็ไม่ควรจะมีปัญหาแท้ๆ

ทำไมไอ้ฮัสกีตัวนี้ถึงไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของมันเลยสักนิด แถมยังฮึกเหิม มีพลังเพิ่มพูนขึ้นมาอีกตั้งเยอะแยะ

ขณะที่สมองน้อยๆ ของมันกำลังคิดใคร่ครวญ พี่ฮาก็พุ่งประชิดตัวเข้ามาอีกครั้ง

บุตรแห่งกิเลนมองพี่ฮาที่กระโจนเข้าใส่ ก็คิดจะหันหลังโกยแน่บในทันที

มันรู้แล้วว่าตัวเองคงสู้ไอ้หมอนี่ไม่ได้จริงๆ

ขอแอบไปตั้งหลัก ซื้อเวลาก่อนดีกว่า

แต่ความเร็วของพี่ฮานั้นไวเกินไป เพียงพริบตาก็มาโผล่อยู่ข้างกาย ไม่เปิดโอกาสให้มันได้ทันตอบสนองเลยแม้แต่น้อย

ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของบุตรแห่งกิเลน เท้าหน้าของพี่ฮาก็ถีบเปรี้ยงเข้าที่หน้าท้องของมันอย่างจัง

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วท้อง บุตรแห่งกิเลนถึงกับอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องโอดครวญออกมา

“เอ๋งๆ งื้ดๆ~”

มันส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนาพลางนอนแผ่อยู่บนพื้น สภาพดูหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

“เฮ้อ ยอมให้จับดีๆ ตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง ต้องให้เจ็บตัวก่อนตลอด” หลินเฉวียนส่ายหัวอย่างจนใจ

เขาดูออกว่าพลังรบของทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันแล้ว

การผสานพรสวรรค์หลายอย่างเข้าด้วยกัน ทำให้พี่ฮามีขีดความสามารถที่จะต่อสู้ข้ามระดับได้สบาย

แม้ตอนนี้พี่ฮาจะอยู่แค่ขั้นสาม แต่หากต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรขั้นสี่ที่เลเวลสูงกว่าไม่เกินสิบระดับ หลินเฉวียนก็รู้สึกว่าพี่ฮารับมือได้สบายไร้ปัญหา

"เจ้าตัวเล็ก ตอนนี้ยอมไปกับพวกเราหรือยัง"

หลินเฉวียนเดินเข้าไปนั่งยองๆ ข้างกายบุตรแห่งกิเลน ก่อนจะบีบนวดลำตัวเล็กจ้อยนั่นอย่างนึกสนุก

"โฮก~"

กิเลนตัวน้อยส่งเสียงขู่ในลำคอใส่หลินเฉวียนเบาๆ จากนั้นก็พยักหน้า

"จิ๊บๆ~"

ตี้ทิงช่วยแปลความหมายให้หลินเฉวียนอยู่ข้างๆ

"มันบอกว่า ยอมตกลงตามนายไป แต่เรื่องจะทำพันธสัญญาด้วยหรือไม่ ค่อยว่ากันอีกที"

เป็นกิเลนที่ปากไม่ตรงกับใจเสียจริง

พอดีเลย ตอนนี้หลินเฉวียนก็ยังไม่มีช่องสัตว์อสูรว่างพอจะทำพันธสัญญากับอีกฝ่ายเช่นกัน

รอให้ตนเองเลื่อนเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นสี่เสียก่อนแล้วค่อยทำพันธสัญญา ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

สำหรับผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วไปที่มีพรสวรรค์อยู่บ้าง การจะเลื่อนจากขั้นสามไปขั้นสี่ต้องใช้เวลาปีกว่าๆ

ส่วนพวกอัจฉริยะพรสวรรค์สูงส่งก็ต้องใช้เวลาสักสามถึงห้าเดือน

แต่หลินเฉวียนรู้ดีว่า หากเขาเอาจริงขึ้นมา มุ่งมั่นเพิ่มแต้มให้ตัวเองโดยเฉพาะ ไม่ถึงเดือนเขาก็เลื่อนขั้นได้แล้ว

หลินเฉวียน : (สีหน้าภาคภูมิใจ)

นี่แหละคือพลังที่แท้จริง

"เอาล่ะ งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายก็ติดตามฉัน! เอาเป็นว่าถ้าฉันมีเนื้อกินหนึ่งคำ นายก็ต้องได้กินหญ้าหนึ่งคำแน่นอน"

หลินเฉวียนลูบหัวกิเลนตัวน้อย ก่อนจะอุ้มมันขึ้นมาจากพื้นแล้ววางไว้บนไหล่ของตน

"แต่ว่า กลิ่นอายบนตัวของกิเลนมันชัดเจนเกินไป แถมยังเก็บเข้ามิติสัตว์อสูรไม่ได้ ถ้ามีใครมาเจอเข้าคงยุ่งยากน่าดู"

หลินเฉวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถ่ายทอดคุณสมบัติพรสวรรค์ 'พรางกาย' ให้กับกิเลน

คุณสมบัติเหล่านี้ของเขา ไม่ได้มีไว้ใส่ให้แค่สัตว์อสูรของตัวเองเท่านั้น แต่ยังสามารถมอบให้สัตว์อสูรตัวอื่นได้ด้วยเช่นกัน

จู่ๆ ในหัวก็มีความทรงจำและความสามารถเพิ่มขึ้นมา กิเลนน้อยจึงทำหน้างงงวยอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปมองหลินเฉวียน

"เจ้ากิเลนน้อย รู้ไหมว่านอกหุบเขานี้มีคนชั่วอยู่เต็มไปหมด ถ้าพวกนั้นเห็นกิเลนเข้าล่ะก็ จะต้องจับตัวกลับไปชำแหละแยกชิ้นส่วนเพื่อเอาไปวิจัยแน่ๆ"

หลินเฉวียนเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา แต่กิเลนกลับฟังอย่างตั้งใจ

แววตาของมันฉายประกายความหวาดกลัวออกมาทันที

โลกภายนอกนี่มันอันตรายถึงขนาดนี้เลยเหรอ!

"ไม่เป็นไร ใช้ทักษะที่ฉันเพิ่งให้ไปแปลงร่างเป็นสัตว์อสูรตัวอื่นก็พอแล้ว"

เมื่อเห็นกิเลนน้อยเริ่มกลัว หลินเฉวียนจึงรีบยื่นมือไปลูบปลอบประโลม

"จริงสิ… เจ้าชื่ออะไรน่ะ?" หลินเฉวียนถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม

กิเลนกวาดสายตามองตรงแผงอกของหลินเฉวียนแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว

"แล้วเจ้ามีชื่อหรือยังล่ะ? ให้ฉันตั้งชื่อให้เอาไหม!" หลินเฉวียนเอ่ยถามต่อ

กิเลนพยักหน้าตอบรับ จากนั้นจึงนึกในใจแล้วแปลงร่างกลายเป็นลูกหมาพี่ฮาตัวเล็กๆ ทันที

พี่ฮา: ???

ไอ้ลูกหมาพี่ฮาตัวนี้มันโผล่มาจากไหน กล้าดียังไงมาแย่งความรักไปจากฉัน?

"ในเมื่อแกชอบอยู่ตัวเดียวตามลำพังขนาดนี้ งั้นก็ชื่อ 'เสี่ยวตู๋' แล้วกัน!"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินเฉวียนก็ตั้งชื่อให้กับกิเลน

"โฮก~"

กิเลนไม่รู้หรอกว่าสองคำนี้หมายความว่าอะไร แต่ฟังดูก็ไม่เลวเลยทีเดียว

"เอาละ พี่ฮา ต่อไปนี้เจ้านี่คือน้องเล็กของนาย ดูแลคุ้มครองน้องดีๆ ล่ะ!" หลินเฉวียนหันไปพูดกับพี่ฮาด้วยสีหน้าจริงจัง

"โฮ่ง!"

"จริงสิ เสี่ยวตู๋ ในหุบเขาแห่งนี้มีของดีอะไรบ้างไหม? พวกของที่ช่วยเพิ่มพลังฝีมือทำนองนั้นน่ะ"

อุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว จะให้กลับไปมือเปล่าได้ยังไง

เมื่อได้ยินที่หลินเฉวียนถาม กิเลนก็เอียงคอ พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ อย่างจริงจัง

มีอยู่จริงงั้นเหรอ?

หลินเฉวียนเห็นดังนั้นก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที จากนั้นจึงรีบสั่งให้กิเลนนำทางไป