บทที่ 97 บุตรแห่งกิเลนผู้เล่นปาหี่ตบตา

หลังจากซิ่งเต็มสปีดมาได้สิบกว่านาที ภายใต้การนำทางของเหอลั่ว เขาก็เดินทางมาถึงจุดที่อยู่ห่างจากหุบเขาเป้าหมายราวหนึ่งกิโลเมตร

“ข้างหน้านั่นก็คือหุบเขาแล้ว เธอจะกลับไปรอฉัน หรือจะรออยู่ตรงนี้ล่ะ?” หลินเฉวียนหันไปมองเหอลั่วพลางเอ่ยถาม

“ฉันรอพี่อยู่ตรงนี้ดีกว่าค่ะ!”

“แต่พี่เฉวียนระวังตัวด้วยนะคะ ฉันจำได้ว่าพวกสัตว์อสูรเขาดูดวิญญาณกลัวที่นี่มาก ข้างในต้องมีอันตรายแน่ๆ พี่ต้องระวังตัวด้วยนะ” สีหน้าของเหอลั่วเต็มไปด้วยความกังวล

เธอรู้ดีว่าหากตัวเองตามเข้าไปก็คงเป็นได้แค่ตัวถ่วง จึงไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปด้วย

“วางใจเถอะ! ฉันไปไม่นานหรอก”

หลินเฉวียนพยักหน้า จากนั้นก็ลองคิดดู การปล่อยให้เหอลั่วอยู่คนเดียวตรงนี้ดูเหมือนจะอันตรายไม่น้อย

เพราะยังไงที่นี่ก็เป็นป่าเขากลางแจ้ง ไม่แน่อาจจะเจอกับสัตว์ร้ายอะไรเข้าก็ได้

เขาจึงสั่งให้พี่ฮาขุดโพรงหินข้างหุบเขาขึ้นมา แล้วเอาท่อนไม้มาบังปากถ้ำไว้ ให้เธอหลบอยู่ข้างในรอเขากลับมา

หากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วเขายังไม่กลับมา ก็ให้เธอรีบกลับไปเองทันที

หลังจากกำชับเหอลั่วเรียบร้อย หลินเฉวียนก็เดินมาถึงปากทางเข้าหุบเขา เขามองพี่ฮาที่อยู่ข้างกาย ก่อนจะเรียกตี้ทิงออกมาด้วย

“ตี้ทิง ลองจับสัมผัสดูซิ ว่ามีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายเป็นพิเศษอยู่ไหม?”

สิ้นคำสั่งของหลินเฉวียน ตี้ทิงก็เปิดใช้งานสดับหมื่นสรรพสิ่ง

ไม่นาน มันก็ชี้ไปทางด้านในหุบเขา แล้ววิ่งวนรอบตัวหลินเฉวียนด้วยความตื่นเต้น

“เป็นอย่างนั้นจริงๆ สินะ?”

เมื่อรับรู้ข้อมูลที่ตี้ทิงส่งต่อมา หลินเฉวียนก็ตาเป็นประกาย รีบพาพี่ฮากับตี้ทิงพุ่งทะยานเข้าไปในหุบเขาทันที

เมื่อเดินลึกเข้าไปตามแนวหน้าผาสูงชันทั้งสองฝั่ง ไม่นานก็ปรากฏผืนป่าเขียวชอุ่มขึ้นเบื้องหน้า

ต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง ทันทีที่ย่างกรายเข้ามาในหุบเขา หลินเฉวียนก็รู้สึกได้ว่าต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบดูเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาขึ้นมาก

ดูท่า คงเป็นที่นี่ไม่ผิดแน่

ตอนที่ประเมินผ่านคลิปวิดีโอ หลินเฉวียนรู้ว่าจุดประสงค์ที่กิเลนปรากฏตัวขึ้นมาก็เพื่อทิ้งมรดกสืบทอดเอาไว้

เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงนัก เพราะอย่างไรเวลาก็ล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่า เนิ่นนานปานนี้จะยังไม่มีใครโชคดีได้รับมรดกไป และมรดกตกทอดของสัตว์มงคลกิเลนตัวนั้น ก็มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะรอเขาอยู่ที่นี่

เขารุกคืบเข้าไปด้านในต่อ กวาดสายตามองสำรวจอย่างระแวดระวัง พลางสั่งให้ตี้ทิงเปิดสกิลสดับหมื่นสรรพสิ่งไว้ตลอดเวลา เพื่อป้องกันอันตรายที่อาจจู่โจมเข้ามาแบบกะทันหัน

หลังจากมุ่งหน้าไปได้ระยะหนึ่ง สิ่งที่ทำให้หลินเฉวียนแปลกใจก็คือ เขาไม่ได้เผชิญหน้ากับอุปสรรคใดๆ เลย และสามารถเจาะลึกเข้ามาถึงเขตพื้นที่แห่งนี้ได้อย่างง่ายดาย

“จิ๊บๆ~”

ไม่นาน ตี้ทิงข้างกายก็ส่งเสียงร้องขึ้นมา หลินเฉวียนสัมผัสได้ถึงความยินดีจากเสียงนั้น ราวกับมันกำลังพบเจอกับพวกเดียวกัน

ในทางกลับกัน พี่ฮาที่อยู่ข้างๆ กลับเดินวนไปวนมาด้วยท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่าน

ไม่รู้ว่ามันกำลังกลัว หรือแค่สมองมีปัญหาตามปกติกันแน่

“ตี้ทิง แกจะบอกว่าข้างหน้ามีตัวตนระดับเดียวกับแกอยู่อย่างนั้นเหรอ?”

ใบหน้าของหลินเฉวียนผุดรอยยิ้มยินดีขึ้นมาทันที

ตี้ทิงเป็นสัตว์อสูรที่มีศักยภาพระดับ SSS นั่นหมายความว่าที่นี่ก็มีสัตว์อสูรระดับนั้นอยู่อีกหนึ่งตัว

และเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นสิ่งที่กิเลนทิ้งเอาไว้

ไม่แน่ว่า อาจจะเป็นลูกกิเลนตัวน้อยจริงๆ ก็ได้

คิดมาถึงตรงนี้ หลินเฉวียนก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา

“เดินหน้าต่อ ตี้ทิง แกนำทางเลย!”

ภายใต้คำสั่งของหลินเฉวียน ตี้ทิงก็นำพวกเขาตรงดิ่งเข้าไปในส่วนลึกต่อไป

“โฮก~”

ขณะที่พวกหลินเฉวียนกำลังมุ่งหน้าเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นเต้น จู่ๆ เสียงคำรามเกรี้ยวกราดสายหนึ่งก็แว่วเข้าสู่โสตประสาท

เสียงนี้ดังกึกก้องราวกับอัสนีบาตฟาดผ่า ทำเอาหลินเฉวียนมึนงงไปชั่วขณะจนแทบจะหมดสติ

ยังดีที่ตี้ทิงรีบเข้ามาอยู่ข้างกายหลินเฉวียน และช่วยสลายแรงกดดันที่แฝงมากับเสียงคำรามนั้นออกไปให้ทันท่วงที

จากนั้นไม่ไกล ในพุ่มไม้ก็มีเสียงดังซ่าๆ เสียดสีกันแว่วมา

มันกำลังใกล้เข้ามาแล้ว!

วินาทีนี้ ทั้งหลินเฉวียนและพี่ฮาต่างกลั้นหายใจ สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของพุ่มไม้เขม็ง

ภายในดงไม้นั้น ร่างมหึมาสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นช้าๆ

“นี่…นี่มันตัวบ้าอะไรกันเนี่ย!”

เมื่อหลินเฉวียนเพ่งมองร่างยักษ์ตรงหน้าชัดๆ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

เขารู้สึกว่าไอ้ตัวตรงหน้านี้ มันสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ชัดๆ!

มันมีสี่ขา มีเขี้ยวแหลมคมดูดุร้ายโผล่ออกมาสามซี่ ในปากเต็มไปด้วยฟันคมกริบเรียงราย

ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ เปล่งประกายเปลวเพลิงสีฟ้าหม่นลุกโชนอยู่รำไร

“โฮก~~”

เสียงคำรามต่ำดังสะท้อนขึ้นจากส่วนลึกในลำคอของมัน

ตามมาด้วยคลื่นพลังอันบ้าคลั่งที่แผ่ทะลักออกมาจากร่าง

กรงเล็บทั้งสองของมันฟาดตะปบลงบนพื้นดินอย่างแรง

“ตูม~”

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับรอยแยกสีดินแตกระแหงลามมาจากใต้พิภพ พุ่งตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเท้าของหลินเฉวียนกับพี่ฮาพอดี

ในจังหวะที่หลินเฉวียนเริ่มรู้สึกหวาดหวั่น เขาก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ไอ้ตัวนี้ไม่น่าจะใช่กิเลน

ประเด็นคือ กิเลนไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่หว่า!

เขารีบใช้เนตรหยั่งรู้ระดับเทวะตรวจสอบสัตว์ร้ายตรงหน้าทันที

และก็เป็นไปตามคาด ข้อมูลระบุว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

นี่คือสัตว์มายาที่กิเลนสร้างขึ้นมา

หลินเฉวียนตบหัวพี่ฮาเบาๆ จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาสัตว์ประหลาดตัวนั้นอย่างไม่เกรงกลัว

“โฮก~”

สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำรามลั่นอีกครั้งจนสะเทือนฟ้าดิน ทว่ามันกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน

และเสียงคำรามนั้นก็ไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ ให้พวกเขาเลย

พี่ฮาเอียงคอ จู่ๆ ก็เผยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาออกมา

มันพุ่งพรวดเข้าใส่สัตว์ประหลาดตัวนั้น อ้าปากกว้างแล้วฝังเขี้ยวลงไปเต็มแรง

ที่แท้ไอ้ตัวนี้ก็แค่ดูน่ากลัว แต่เนื้อแท้ไม่ได้เก่งกาจอะไรเลยนี่หว่า!

ทว่าผลลัพธ์คือ… ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด

พี่ฮาเคี้ยวปากหยับๆ ด้วยสีหน้ามึนงงสุดขีด ก่อนจะพบว่าตัวเองเคี้ยวได้แต่อากาศธาตุ

พี่ฮา : ???

หลินเฉวียนถึงกับยกมือกุมขมับ อนาถใจจนแทบไม่อยากมอง

เมื่อเห็นว่า ‘แผนลวง’ ของตนถูกจับได้ สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็สลายหายไปกับตา จากนั้นก็มีเสียงดังซ่าๆ แว่วมาอีกระลอก

หลินเฉวียนเพ่งสายตามอง เห็นลูกสุนัขมีเขาเดี่ยวตัวหนึ่งปรากฏสู่สายตาของพวกเขา

“ให้ตายสิ ที่แท้นี่ต่างหากคือร่างจริง!”

ภายใต้เนตรหยั่งรู้ระดับเทวะ ข้อมูลของอีกฝ่ายแทบจะกระจ่างแจ้งในพริบตา

【เผ่าพันธุ์ : บุตรแห่งกิเลน】

【เลเวล : 18】

【พลังชีวิต : 1280】

【พละกำลัง : 64】

【พลังป้องกัน : 58】

【ความเร็ว : 61】

【สายเลือด : ระดับ D (สามารถอัปเกรดเป็นระดับ SSS ได้)】

【ธาตุ : มงคล】

【ความชอบ : อวยพร, สันโดษ…】

【พรสวรรค์ : พิทักษ์, ค้นหาสมบัติ, ห้าธาตุไม่แปดเปื้อน…】

【สกิล : ตาข่ายฟ้าหมื่นบรรจบ, พลังมงคล, เกราะแสงทองคุ้มกาย…】

【สภาพร่างกาย : สับสน, อยากรู้อยากเห็น, ขลาดกลัว】

【คำอธิบาย : กิเลนที่มีนิสัยค่อนข้างขี้ขลาดและเป็นโรคกลัวสังคม ชอบสร้างภาพลวงตามาขู่สิ่งมีชีวิตรอบข้างให้หนีไป เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสันโดษ…】

【รายละเอียดมีมากเกินไป ละเว้นการแสดงผล…】

เป็นทายาทที่กิเลนทิ้งไว้จริงๆ ด้วย

เดิมทีเขานึกว่ากิเลนจะทิ้งไข่สัตว์อสูรหรือหยดเลือดพิสุทธิ์อะไรทำนองนั้นไว้เสียอีก ไม่นึกเลยว่าลูกสัตว์อสูรตัวนี้จะฟักออกมาเป็นตัวแล้ว

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ช่วยประหยัดเวลาเพาะฟักของเขาไปได้เยอะ

“ตี้ทิง ลองเข้าไปคุยกับมันหน่อยสิ ถามดูว่าอยากมาร่วมก๊วนกับพวกเราไหม?”

สายเลือดของตี้ทิงอยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่าย คือระดับ SSS ชั้นยอดทั้งคู่ เมื่อเทียบกันแล้วพี่ฮายังดูด้อยกว่าเล็กน้อย

เพียงแต่ความหวาดกลัวต่อสายเลือดที่สูงกว่าตามธรรมชาติ หลินเฉวียนกลับมองไม่เห็นจากตัวพี่ฮาเลยแม้แต่นิดเดียว

ตี้ทิงพยักหน้าทันที จากนั้นก็เดินไปตรงหน้าสัตว์อสูรน้อยตัวนั้น แล้วส่งเสียงคุยจ้อกแจ้กจอแจอยู่พักใหญ่

เห็นเพียงสัตว์อสูรน้อยส่ายหัวบ้าง พยักหน้าบ้าง ก่อนจะหันมาจ้องหลินเฉวียนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ ท่าทางเหมือนจะสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่ง

หลินเฉวียน : ???

นี่จะทำอะไรกันเนี่ย?

ตี้ทิงเอ็งไปเกลี้ยกล่อมหรือไปประกาศสงครามกันแน่ฟะ

“จิ๊บๆ~”

ตี้ทิงวิ่งกลับมาข้างกายหลินเฉวียนแล้วร้องบอกสองสามคำ หลินเฉวียนจึงเข้าใจทันทีว่า อีกฝ่ายต้องการจะประลองกับตนสักตั้ง ถ้าชนะถึงจะยอมติดตามไปด้วย

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ พี่ฮา ถึงตานายแล้ว!”