บทที่ 96 พาไปสัมผัสความเร็วระดับสายฟ้าแลบ!

หลินเฉวียนที่ถูกดึงตัวกลับขึ้นมามองประธานหลี่ด้วยสายตาที่ยังไม่หายตกใจขวัญผวา

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

อย่างน้อยก็น่าจะให้เวลาเขาเตรียมใจหน่อยสิ นึกจะโยนเขาออกไปเล่นปล่อยว่าวก็โยนเฉยเลย ถามความสมัครใจของเขาสักคำหรือยัง

แต่พอตั้งสติคิดดูอีกที เขาก็พลันนึกขึ้นได้

หากมองในแง่หนึ่ง อีกฝ่ายก็เหมือนจะได้ความยินยอมจากเขาจริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่เป็นความยินยอมที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลยสักนิด

ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นแบบนี้ ให้ผีมาตกลงแทนเถอะ!

"หลินเฉวียน สัตว์อสูรของเธอมันบินได้ยังไงกัน?"

เมื่อเห็นสีหน้าของหลินเฉวียนดูดีขึ้นเล็กน้อย ประธานหลี่ก็เอ่ยถามอย่างอดรนทนไม่ไหว

ไซบีเรียนฮัสกีที่บินได้เนี่ยนะ มันชวนให้ตื่นเต้นตื่นตาเกินไปแล้ว

"ท่านประธานก็ดูระดับสัตว์อสูรของผมด้วยสิครับ การที่มันจะบินได้มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรไม่ใช่เหรอ?" หลินเฉวียนตอบพลางหัวเราะ

ประธานหลี่พยักหน้าเบา ๆ สัตว์อสูรระดับ S นั้นอยู่เหนือขอบเขตความเข้าใจของเผ่าพันธุ์สายเลือดระดับล่างไปแล้ว การจะมีพรสวรรค์พิเศษเพิ่มเติมเข้ามาก็ถือว่ายังอยู่ในเกณฑ์ที่สมเหตุสมผล

เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นไซบีเรียนฮัสกีบินอยู่บนฟ้า

สำหรับเขาแล้ว ต่อให้เห็นวัวบินได้บนท้องฟ้ายังดูสมเหตุสมผลกว่าเสียอีก

"เอาละ ผมขอพักเอาแรงสักหน่อย ประธานหลี่อย่าแกล้งผมอีกนะ" หลินเฉวียนล้มตัวลงนอนแผ่บนหลังอินทรีย์ทันที พี่ฮาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างเขา ทั้งคู่ร่วมกันเพลิดเพลินไปกับการอาบแสงแดดอุ่น ๆ

หลังจากเจอเรื่องระทึกขวัญเมื่อครู่ ผ่อนคลายอารมณ์หน่อยย่อมดีที่สุด

ที่นี่ไม่มีความวุ่นวายของเมืองใหญ่ มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านหวีดหวิว นับว่าเป็นความเพลิดเพลินอีกรูปแบบหนึ่ง

เวลาล่วงเลยไปราวสามถึงสี่ชั่วโมง หลินเฉวียนก็รู้สึกเหมือนมีใครมาสะกิดตัว

เขาลืมตาพลางลุกขึ้นยืน พบว่าตึกรามบ้านช่องด้านล่างได้กลายสภาพเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนและผืนป่าดงดิบไปแล้ว

"ถึงรอบนอกของเทือกเขาคุนหลุนแล้ว"

ประธานหลี่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

หลินเฉวียนพยักหน้าพร้อมบิดขี้เกียจ

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้นอนหลับบนหลังอินทรีย์ยักษ์

พูดก็พูดเถอะ สบายไม่หยอกเลยทีเดียว

เขาหยิบสัมภาระติดตัวแล้วกระโดดลงมาจากหลังอินทรีย์ โดยมีพี่ฮากระโดดตามลงมาติด ๆ

หลินเฉวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพิกัด จากตรงนี้ไปถึงหมู่บ้านของสาวสวยเมื่อคืนก่อนไม่ได้ไกลกันมาก หากมุ่งหน้าไปเลยก็คงใช้เวลาไม่นาน

"เดินหน้าไปอีกไม่กี่กิโลเมตรก็ถึงค่ายของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรเราแล้ว พวกเราเดินเท้าไปกันเถอะ!"

ตลอดแนวเทือกเขาคุนหลุนเต็มไปด้วยฝูงนกและสัตว์ร้าย มีสัตว์อสูรระดับสูงนับไม่ถ้วน อีกทั้งดินแดนลี้ลับยังตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาคุนหลุน

การบินตรงเข้าไปเลยจะตกเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เดินเท้าเข้าไปย่อมปลอดภัยและแน่นอนกว่า

ด้วยเหตุนี้ ค่ายพักแรมของพวกเขาจึงตั้งอยู่บริเวณรอบนอกของเทือกเขาคุนหลุน

"ประธานหลี่ครับ พอดีผมมีแฟนคลับคนหนึ่งอยู่แถวนี้ ผมเคยรับปากเธอไว้ว่าถ้ามาแถวนี้จะแวะไปหา ท่านว่า…" หลินเฉวียนเอ่ยถามหยั่งเชิง

หากประธานหลี่ไม่อนุญาต เขาก็จะหาข้ออ้างอื่นแอบแวบออกไปอยู่ดี!

"สาวสวยที่สตรีมคู่กันเรื่องสัตว์อสูรเขาดูดวิญญาณเมื่อคืนก่อนใช่ไหม? เอาเถอะ ด้วยสัตว์อสูรระดับสามของเธอ แค่เดินเล่นแถบรอบนอกนี้คงไม่มีปัญหาอะไร รีบไปรีบมาก็แล้วกัน"

"ถ้าเจออันตรายก็จุดเจ้านี่ซะ"

ประธานหลี่ล้วงเข้าไปในถุงเก็บของ ดึงเอาศรส่งสัญญาณออกมาดอกหนึ่งแล้วยื่นให้หลินเฉวียน

ศรส่งสัญญาณหนึ่งดอก พลพรรคพันนายพร้อมหน้า!

"ขอแค่จุดเจ้านี่ขึ้นฟ้า สมาชิกของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรที่เห็นในละแวกใกล้เคียงจะรีบรุดไปช่วยทันที"

"รับทราบครับ ขอบคุณมากครับประธานหลี่" หลินเฉวียนรับศรส่งสัญญาณมาแล้วประสานมือขอบคุณ จากนั้นก็กะทิศทาง ขึ้นไปนั่งบนหลังพี่ฮาแล้วสั่งการให้มันมุ่งหน้าไป

วิ่งไปได้สักพัก พี่ฮาก็เริ่มรู้สึกว่า วิ่งแบบนี้มันเหนื่อยจะตายชัก ใช้พลังงานบินไปตรง ๆ เลยไม่ดีกว่าเรอะ

พริบตาเดียว ร่างหนึ่งก็ลอยสูงจากพื้นสองเมตรแล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงลิ่ว

ประธานหลี่ที่สัมผัสได้ถึงภาพนั้นถึงกับเอามือกุมขมับ

นี่มันตัวบ้าอะไรกันวะเนี่ย!

เขาจนปัญญาจริงๆ ไซบีเรียนฮัสกีตัวเดียวดันทำตัวเหมือนมอเตอร์ไซค์เหาะได้ซะงั้น

"แต่ด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าแม้แต่สัตว์อสูรระดับห้าทั่วไปก็คงทำอะไรมันไม่ได้ คงไม่ต้องไปห่วงอะไรมากหรอกมั้ง"

…

ระหว่างอยู่บนหลังพี่ฮา หลินเฉวียนก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความส่วนตัวไปหาสาวน้อยคนนั้น

บอกเธอว่าเขามาถึงแถวเทือกเขาคุนหลุนแล้ว และถามว่าเธอพอจะมีเวลาว่างไหม

เมื่อเห็นว่าหลินเฉวียนมาถึงแถวนี้ สาวสวยก็รีบตอบตกลงทันทีว่าว่าง

ในเวลาไม่นาน หลินเฉวียนก็มาถึงทางเข้าหมู่บ้านที่เป็นจุดหมาย

เขาแลเห็นหญิงสาวสวมเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ยืนรออยู่

ในอ้อมอกของเธอยังอุ้มเจ้าแมวชอร์ตแฮร์ขนทองเจ้าเล่ห์เอาไว้ด้วย

"พี่เฉวียนคะ~"

พอเห็นพี่เฉวียนปรากฏตัว หญิงสาวก็รีบโบกมือทักทายเขาทันที

หลินเฉวียนสั่งให้พี่ฮาวิ่งเข้าไปหา

เขาหยุดอยู่ห่างจากเธอประมาณสิบเมตร ก่อนจะกระโดดลงมาจากหลังหมา

"ฮัลโหลพี่เฉวียน หนูชื่อเหอลั่ว เรียกหนูว่าเสี่ยวหลิงก็ได้ค่ะ!" เสี่ยวหลิงมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ แววตาเป็นประกายวิบวับเหมือนแฟนคลับที่ได้เจอไอดอลคนโปรดไม่มีผิด

"พี่เฉวียนคะ ต้องขอบคุณพี่จริงๆ ตอนนี้หนูไม่กลัวอะไรแล้ว แถมยังได้เพื่อนที่เป็นสัตว์อสูรเพิ่มมาอีกตัว ตอนนี้มันมาทำรังอยู่ที่ลานบ้านหนูเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ"

"อืม เรื่องที่พี่ให้ช่วยสืบ มีเบาะแสชัดเจนบ้างไหม?"

"เจ้าตัวแสบน้อยบอกว่า ถิ่นที่อยู่เดิมของมันอยู่ที่นี่ค่ะ" เสี่ยวหลิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแผนที่นำทาง แล้วชี้ไปที่หุบเขาแห่งหนึ่ง

"โอเค ขอบใจมากนะ จุดกำเนิดของสัตว์อสูรเขาดูดวิญญาณมักจะมีของดี ๆ เกิดขึ้นตามมาด้วยเสมอ ถ้าพี่โชคดีได้อะไรติดไม้ติดมือมา จะต้องแบ่งให้เธอแน่นอน"

หลินเฉวียนหาข้ออ้างไปเรื่อย เพราะการที่เขามาโผล่ที่นี่ในเวลานี้ ย่อมต้องถูกคนอื่นซักถามในภายหลังแน่

"งั้นหนูก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้าเลยนะคะ หวังว่าพี่เฉวียนจะเอาของดี ๆ กลับมาฝากหนูนะ"

เหอลั่วหัวเราะคิกคัก จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยต่อ "แต่พี่เฉวียนคะ แถวนี้พี่คงไม่ค่อยชินทาง ให้หนูพาไปดีกว่าไหมคะ?"

"ก็ดีเหมือนกัน!" หลินเฉวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งพลางยกยิ้มมุมปาก

"พี่เฉวียน ทำไมพี่ต้องยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นด้วยล่ะเนี่ย คงไม่ได้คิดจะทำมิดีมิร้ายอะไรกับหนูใช่ไหมคะ!" เสี่ยวหลิงหรี่ตามองอย่างจับผิด

"คิดอะไรของเธอเนี่ย เด็กดีเปี่ยมพลังบวกอย่างพี่เนี่ยนะ รีบไปดูที่นั่นกันก่อนเถอะน่า!" หลินเฉวียนหุบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ลง แล้วปรับสีหน้ากลับมาดูจริงจังทรงภูมิอีกครั้ง

"ได้ค่ะ พี่เฉวียนตามหนูมาเลย" เสี่ยวหลิงอุ้มเจ้าแมวชอร์ตแฮร์ขนทองเตรียมจะเดินนำทางให้หลินเฉวียน

"เดินไปมันจะช้าขนาดไหนกันล่ะ! มาขึ้นหมาสิ พี่จะพาไปสัมผัสความรู้สึกเร็วแรงทะลุนรกเอง" หลินเฉวียนกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังหมาแล้วยื่นมือไปหาเสี่ยวหลิง

พี่ฮา: "**** โฮ่ง!"

"พี่ฮาบอกว่าให้เธอรีบขึ้นมาเร็ว ๆ น่ะ!"

"นั่งได้จริงเหรอคะ? มันจะไม่เบียดไปใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรหรอก เธอกอดพี่ไว้แน่น ๆ ก็พอ นั่งได้สบายมาก!"

ภายใต้การเร่งเร้าของหลินเฉวียน เสี่ยวหลิงก็ปีนขึ้นมานั่งบนหลังหมาจนได้

"เกาะแน่น ๆ ล่ะ!"

สิ้นเสียงของหลินเฉวียน พี่ฮาก็พุ่งทะยานออกไปทันที

"กรี๊ด~"

แรงกระชากทำให้เหอลั่วกอดเอวของหลินเฉวียนไว้ตามสัญชาตญาณ

อืม ทั้งนุ่มทั้งหอม แถมยังเด้งดึ๋งได้รูปสุด ๆ

ผ่านไปพักใหญ่เธอถึงได้กล้าลืมตาขึ้น แล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า พี่ฮาวิ่งไปวิ่งมาจนตัวมันลอยขึ้นไปบนอากาศเฉยเลย

มันกำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง โดยลอยสูงจากพื้นดินสองถึงสามเมตร

"ว้าว~ มันบินได้ด้วยเหรอคะเนี่ย? เร็วสุดยอดไปเลย~"

"ก็บอกแล้วไงว่าจะพามาสัมผัสความเร็วแรงทะลุนรก พี่จะโกหกเธอได้ยังไงกันล่ะ"