บทที่ 95 อยากโดดบันจี้จัมป์หรืออยากเล่นว่าว

“ไอ้หนุ่ม ดูท่าแกจะยังมีของดีที่แม้แต่อาจารย์คนนี้ยังไม่รู้อีกเยอะสินะ!” ฟู่เหวินชางตบไหล่หลินเฉวียนเบาๆ

“แต่ว่าก็ว่าเถอะ แกคิดจะกว้านซื้อที่ดินจริงๆ เรอะ? วางแผนจะทำอะไรกันแน่?”

“ขายไข่สัตว์อสูร เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แล้วก็ตึกสำนักงานใหญ่ของบริษัท หอพักพนักงาน อะไรพวกนั้นน่ะครับ…”

หลินเฉวียนร่ายยาวสารพัดโครงการออกมาจนประธานหลี่กับพวกพ้องทั้งสามคนหันมาสบตากันด้วยความตะลึงงัน

ดูจากท่าทางของหลินเฉวียนแล้ว หมอนี่เอาจริงแน่นอน

“ดูท่าฉันจะประเมินเป้าหมายของนายต่ำไปสินะ” ประธานหลี่ทอดถอนใจ

“เอาล่ะ ขอแค่นายหาเสือไซบีเรียมาได้ สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรของพวกเรารับซื้อแน่นอน เดี๋ยวฉันจะสั่งให้คนเดินเรื่องอนุมัติให้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”

“งั้นก็ขอบคุณประธานหลี่ที่ช่วยประเดิมเปิดร้านให้นะครับ” หลินเฉวียนยกยิ้มมุมปาก

ตราบใดที่มีสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรคอยหนุนหลัง เขาก็มีแหล่งเงินทุนไหลมาเทมาไม่ขาดสาย

สิ่งที่ต้องจ่ายตอบแทนก็แค่ต้องเหนื่อยเปิดไลฟ์ประเมินสัตว์อสูรให้มากขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น

“เอาละ เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราเตรียมตัวออกเดินทางกันเถอะ!”

ประธานหลี่เรียกอินทรีเวหาทมิฬออกมา

อินทรีหนุ่มตัวมหึมาสยายปีกร่อนอยู่กลางเวหา ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงแตะพื้น

“อ้าว? รองประธานหลี่ อาจารย์ฟู่ พวกท่านไม่ไปด้วยกันเหรอครับ?”

“แก่ปูนนี้แล้ว วันนี้ฉันแค่อยากมาเจอนายเฉยๆ” หลี่เทียนฉีและฟู่เหวินชางมองหลินเฉวียนด้วยสายตาเปี่ยมความเมตตาเอ็นดู

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้สำหรับพวกเขาแล้ว หลินเฉวียนมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด

“เสี่ยวหลินเอ๊ย สถานการณ์ในดินแดนลี้ลับนั้นเปลี่ยนแปลงยากจะคาดเดา นายต้องระวังตัวให้ดีนะ จำเป็นขึ้นมาจริงๆ จะทิ้งเพื่อนร่วมทีมแล้วเผ่นคนเดียวก็ยังได้ ไม่ต้องไปรู้สึกผิดในใจหรอก” หลี่เทียนฉีเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น

“ใช่แล้ว หลินเฉวียน ถึงตอนนั้นแกแค่วิ่งหนีเอาตัวรอดก็พอ!” เฒ่าฟู่ช่วยสำทับ

ประธานหลี่: …

พวกคุณสั่งสอนนักเรียนกันแบบนี้เรอะ ไม่เห็นหัวคนของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรเลยใช่ไหมเนี่ย?

“พ่อ ผู้เฒ่าฟู่ พวกท่านไม่ไว้ใจคนอื่นก็ต้องไว้ใจผมสิ มีผมอยู่ด้วย หลินเฉวียนไม่มีทางเป็นอะไรหรอก” ประธานหลี่พูดอย่างจนปัญญา

“จริงสิ สองวันที่นายไม่อยู่ ฉันจะช่วยเฝ้าร้านสัตว์อสูรให้เอง รับรองว่าจะไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องแน่” อาจารย์ฟู่พูดขึ้นมาราวกับเพิ่งนึกอะไรออก

“ขอบคุณครับอาจารย์!” หลินเฉวียนพยักหน้า

ตอนที่หลินเฉวียนกำลังจะก้าวขึ้นหลังอินทรีเพื่อออกเดินทาง ฟู่เหวินชางก็ดึงตัวเขาไปด้านข้างแล้วลดเสียงลงเบาๆ “ลุงหลี่ของแกเมื่อวานซดเหล้ามา เดี๋ยวเขาจะเมาแล้วขับอินทรีเวหาทมิฬ ระวังตัวไว้หน่อยล่ะ”

“หา?”

“เอาละ ไม่พูดเรื่องไร้สาระแล้ว พอนายเข้าไปในดินแดนลี้ลับ ลองดูซิว่าจะหาเบาะแสเกี่ยวกับกิเลนได้ไหม จะได้เพิ่มข้อมูลลงในวิทยานิพนธ์วิจัยของเราอีกสักหน่อย”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว!”

หลินเฉวียนพยักหน้า เรื่องพรรค์นี้เขาถนัดนักล่ะ

เมื่อเดินมาถึงหน้าอินทรีเวหาทมิฬ หลินเฉวียนก็อุ้มพี่ฮาขึ้นไปบนหลังมันก่อน จากนั้นตัวเองจึงกระโดดตามขึ้นไป

ครั้นแล้วอินทรีเวหาทมิฬก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พริบตาเดียวก็บินสูงจากพื้นดินหลายร้อยเมตร ก่อนจะเริ่มมุ่งหน้าออกไปด้านนอก

“ประธานหลี่ ตามหลักแล้ว ถึงแม้ที่นี่จะเป็นขอบเมือง แต่ก็ไม่น่าจะบินขึ้นตรงๆ ได้ไม่ใช่เหรอครับ?”

แม้ตอนนี้จะเป็นยุคผู้ฝึกสัตว์อสูร แต่เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยขั้นพื้นฐาน จึงมีกฎหมายควบคุมมากมาย

หนึ่งในนั้นคือกฎห้ามบินเหนือน่านฟ้าเมือง หากไม่ได้รับอนุมัติจากทางการ ก็ไม่อาจบินขึ้นตามอำเภอใจในเขตเมืองได้

“ข้อจำกัดพวกนั้นมีไว้สำหรับผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วไปเท่านั้น ในสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรน่ะ ป้ายคำสั่งสีเหลืองก็ได้รับอภิสิทธิ์บินในเมืองได้แล้ว”

“ถ้านายอยากได้ นายเองก็ทำได้เหมือนกัน!”

หลินเฉวียนสัมผัสได้ถึงขนาดมหึมาของอินทรีเวหาทมิฬใต้ฝ่าเท้าที่ราวกับเครื่องบินโดยสารขนาดกลาง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาเครื่องหนึ่ง ล็อกอินเข้าบัญชีรอง

เขาเปิดไลฟ์สด จากนั้นก็เริ่มใช้ระบบประเมินอินทรีเวหาทมิฬใต้เท้าทันที

[เผ่าพันธุ์: อินทรีเวหาทมิฬ]

[อายุ: 11 ปี]

[เลเวล: 69]

[พลังชีวิต: 50,400]

[พลังโจมตี: 2,520]

[พลังป้องกัน: 2,489]

[ความเร็ว: 2,893]

[สายเลือด: ระดับ S]

[ธาตุ: วายุ]

[ทักษะ: พายุม้วนตลบ, วายุสุดขั้ว, พรแห่งสายลม…]

[พรสวรรค์: การบิน, ความเร็ว, การรับรู้…]

[สภาพร่างกาย: แข็งแรง]

[สภาพจิตใจ: ปลงตก, หดหู่]

[คำอธิบาย: ชื่นชอบการต่อสู้ แต่โชคร้ายที่ถูกเจ้านายใช้เป็นแค่พาหนะเดินทางมาโดยตลอด จิตใจกำลังสบถด่าอย่างบัดซบ…]

[รายละเอียดมีมากเกินไป ละไว้ในฐานที่เข้าใจ]

[ประเมินสัตว์อสูรระดับ S สำเร็จ ได้รับแต้มประเมินสัตว์อสูร +640 แต้ม]

[บันทึกสัตว์อสูรระดับ S อินทรีเวหาทมิฬ ลงในสารานุกรมสัตว์อสูร]

[เริ่มสุ่มดึงพรสวรรค์ของอินทรีเวหาทมิฬ]

[สุ่มสำเร็จ ได้รับคุณสมบัติพรสวรรค์---การบิน]

[พรสวรรค์ระดับ S การบิน---สามารถโบยบินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระ ไม่ถูกจำกัดด้วยระดับหรือสายพันธุ์]

ยอดเยี่ยมกระเทียมดองไปเลย!

หลินเฉวียนลูบหัวพี่ฮา จากนั้นก็คิดในใจแล้วโยนคุณสมบัติการบินนี้ให้พี่ฮาทันที

[ติดตั้งคุณสมบัติระดับ S การบิน ให้แก่พี่ฮา ได้รับค่าประสบการณ์ +6,000, เลเวลของพี่ฮา +1]

“เอ๋? สัตว์อสูรของนายทำไมจู่ๆ ถึงเลเวลอัปได้ล่ะเนี่ย?”

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายการเลื่อนขั้นของพี่ฮา ประธานหลี่ก็หันมามองมันด้วยสีหน้างุนงง

“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ อาจจะเป็นเพราะมันเพิ่งเคยสัมผัสความรู้สึกตอนบินบนฟ้าเป็นครั้งแรก จิตใจเลยเปิดกว้างขึ้น พอมุมมองจิตใจยกระดับ เลเวลมันก็เลยขยับตามมั้งครับ!”

หลินเฉวียนตอบหน้าตาย

“คิดว่ากำลังบำเพ็ญเซียนอยู่รึไง!” ประธานหลี่พูดอย่างหงุดหงิด

ทว่าทันใดนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมา “นายอยากลองเล่นบันจีจัมป์ไหม? หรือจะเล่นว่าวดี?”

บันจีจัมป์? เล่นว่าว?

คนปกติบ้านไหนเขาจะมาเล่นบันจีจัมป์หรือเล่นว่าวบนหลังสัตว์อสูรบินได้กันวะ?

นี่มันหาเรื่องแกล้งอินทรีชัดๆ ไม่ใช่เรอะ?

“บันจีจัมป์คงไม่ไหวล่ะครับ! ผมยังกลัวๆ อยู่ ขอเล่นว่าวแล้วกัน”

หลินเฉวียนถอนหายใจพลางตอบ

วินาทีถัดมา เขาก็เห็นประธานหลี่เริ่มเอาเชือกมามัดตัวเขา

“ชิบหายแล้ว! ประธานหลี่ นี่ท่านยังไม่สร่างเมาใช่ไหมเนี่ย? ผมไม่เล่นบันจีจัมป์นะ เล่นว่าวก็พอ!”

“ก็ถูกแล้วไง! เล่นว่าวก็คือให้นายไปเป็นตัวว่าวนั่นแหละ”

พูดจบ หลินเฉวียนก็สัมผัสได้ถึงแรงมหาศาลซัดเข้ามา ร่างของเขาทั้งร่างถูกเหวี่ยงลอยเฉียงขึ้นไปด้านหลังทันที

“อ๊ากกก---พี่ฮาช่วยข้าด้วยยย!”

พี่ฮาเห่าหอนใส่ประธานหลี่ไปสองที จากนั้นท่ามกลางสายตาตาค้างของประธานหลี่ มันก็กระโดดดิ่งลงจากหลังอินทรีไปดื้อๆ

แล้วก็…บินพุ่งตรงไปหาหลินเฉวียน

ประธานหลี่: ???

เขาขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หมาฮัสกีที่ไม่มีปีกสักข้างเนี่ยนะ บินบนฟ้าได้?

“นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ!”