บทที่ 94 สามหน่อผู้ตกตะลึง!

ช่วงค่ำที่เปิดไลฟ์ เนื่องจากยังไม่มีภารกิจใหม่จากระบบเด้งขึ้นมา หลินเฉวียนจึงประเมินสัตว์อสูรไปตามปกติ หากพบไข่สัตว์อสูรระดับ Dขึ้นไปที่หาได้ยาก เขาก็จะถามอีกฝ่ายว่าสนใจส่งข้ามมิติมาหรือไม่

เขาไม่ได้หวังพึ่งการส่งข้ามมิติเพื่อหาไข่สัตว์อสูรจริงๆ แต่ต้องการสร้างภาพจำให้คนดูเห็นว่า ไข่สัตว์อสูรของเขานั้นมีช่องทางรับเข้าอย่างหลากหลายต่างหาก

วันหน้าเมื่อร้านเติบโตยิ่งใหญ่ขึ้น ก็จะไม่มีใครมานั่งสงสัยเรื่องที่มาของไข่สัตว์อสูรพวกนี้อีก

หลังจากไลฟ์ไปสองชั่วโมง มีคนส่งไข่สัตว์อสูรระดับ Cมาเพียงฟองเดียว หลินเฉวียนเห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้วจึงปิดไลฟ์

พร้อมกับบอกว่า พรุ่งนี้เขามีธุระต้องออกไปข้างนอก อาจจะมีการไลฟ์นอกสถานที่ แต่ก็ยังไม่แน่ไม่นอน

บอกให้ทุกคนรอติดตามได้เลย

หลังลงไลฟ์ หลินเฉวียนไถมือถือเล่นอยู่ครู่หนึ่ง พลางมองดูยอดผู้ติดตามของตัวเองที่ผ่านการบ่มเพาะมาหนึ่งวันก็พุ่งขึ้นมาอีกหลายหมื่น จนตอนนี้ทะลุสองแสนสามหมื่นกว่าคนแล้ว

เขาอาบน้ำเข้านอนอย่างอิ่มอกอิ่มใจ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากหลินเฉวียนจัดเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว เขาก็ไปเคาะประตูห้องของเสี่ยวหลิง

ไม่นานนัก เสี่ยวหลิงในชุดนอนลายการ์ตูนก็เปิดประตูออกมาด้วยท่าทางสะลึมสะลือ

"เถ้าแก่ จะไปแล้วเหรอคะ คิกๆ พี่ฮาอย่าเลียสิ มันจั๊กจี้นะ~"

ทันทีที่เธอเดินออกมา พี่ฮาก็ก้มลงเลียเท้าของเธอไม่หยุด จนจั๊กจี้ไปหมด

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นข้างหูของหลินเฉวียน

[สัตว์อสูรพี่ฮาบรรลุเงื่อนไขการเปิดใช้งานสายเลือดแฝง กำลังดำเนินการเปิดใช้งาน]

[เปิดใช้งานสำเร็จ]

[สายพันธุ์: เอ้อร์ฮา]

[เลเวล: 26]

[พลังชีวิต: 2,720]

[พละกำลัง: 136]

[พลังป้องกัน: 132]

[ความเร็ว: 140]

[สายเลือด: ระดับ S]

[ธาตุ: วายุ]

[ความชอบ: รื้อบ้าน, เลียเท้าขาวเนียนสวย…]

[พรสวรรค์: รื้อบ้าน, ว่องไว, คุ้มคลั่ง, ลดคูลดาวน์, บาสเกตบอล, เทวะพิทักษ์, อาณาเขตจันทราสีเงิน, เร่งความเร็ว, ค่าสถานะพรสวรรค์ไร้เทียมทาน: (7/10)]

[สถานะร่างกาย: แข็งแรงสมบูรณ์มาก]

[ทักษะ: รื้อแหลกสะบั้นหั่นแหลก, ยัดห่ามหาศาล, ขุดคุ้ยคลั่ง, คมมีดวายุ]

[…]

[ปลุกทักษะพรสวรรค์---ความเร็วแห่งวายุ]

[ความเร็วแห่งวายุ (ทักษะติดตัว): เมื่อวิ่งติดต่อกันครบหนึ่งนาที จะได้รับผลเร่งความเร็วสามเท่าเป็นเวลา 5 วินาที]

ค่าสถานะโดยรวมพุ่งพรวดขึ้นเท่าตัว แถมอัตราการเติบโตในอนาคตยังสูงขึ้นกว่าเดิมอีกด้วย

หลินเฉวียนดีใจจนเนื้อเต้น เขายิ้มร่าพลางโยนกระดูกให้พี่ฮาเป็นรางวัลหนึ่งชิ้น

หลังจากบอกลาเสี่ยวหลิงเรียบร้อย หลินเฉวียนก็ลากกระเป๋าเดินทาง จูงพี่ฮาเดินออกจากประตูไป

ตอนนี้ตี้ทิงยังพักอยู่ในมิติสัตว์อสูร ส่วนพี่ฮานั้นเขาเลือกที่จะพาติดตัวไปด้วย เพราะเจ้านี่ไม่ชอบอุดอู้อยู่ในที่แบบนั้น

พอก้าวพ้นประตูเตรียมจะโบกแท็กซี่ เขาก็พบว่าพวกประธานหลี่มายืนรออยู่หน้าร้านของเขาแล้ว

"ที่แท้ร้านของเธอก็อยู่ในเขตเมืองเก่านี่เอง มิน่าล่ะถึงไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน" รองประธานหลี่เอ่ยขึ้น

"เมื่อก่อนทางเมืองหนานเจียงก็เคยวางแผนจะบูรณะเขตเมืองเก่าครั้งใหญ่เหมือนกัน แต่ติดปัญหาบางอย่างเลยชะงักไป ตอนนี้ถึงได้ซบเซาจนกลายสภาพเป็นแบบนี้"

ประธานหลี่กวาดตามองถนนหนทางที่แทบจะไม่มีผู้คนสัญจรไปมา ก่อนจะเอ่ยว่า "รอให้กลับมาจากภารกิจนี้ก่อนเถอะ ฉันจะไปคุยด้วยตัวเอง จะผลักดันการพัฒนาเขตเมืองเก่านี้เต็มสูบ ให้กลายเป็นเขตพัฒนาเศรษฐกิจแห่งใหม่ของเมืองหนานเจียงไปเลย"

ฟู่เหวินชางก็ช่วยสำทับด้วยรอยยิ้ม "พอดีสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรเทียนอันสาขาย่อยของเราก็เก่าทรุดโทรมไปพอสมควร ย้ายมาตรงนี้เพื่อสนับสนุนนโยบายการพัฒนาด้วยเลยแล้วกัน!"

ผู้อาวุโสทั้งสามคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค ก็กำหนดทิศทางอนาคตของพื้นที่แถบนี้ไว้ในกำมืออย่างง่ายดาย

หลินเฉวียนรู้ดีว่า ในแง่หนึ่งพวกเขาก็กำลังทำเพื่อตัวเขาเอง

เพราะการทำเช่นนี้จะทำให้บริเวณร้านของเขากลายเป็น 'ใจกลางเมือง' แห่งใหม่

เปลี่ยนทำเลร้านจากชานเมืองขอบชายแดนให้กลายเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจ ช่างเป็นฝีมือการเดินเกมที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน

"ขอบคุณท่านประธานทั้งสามมากครับ เอ่อ แต่ว่าก่อนที่นโยบายนี้จะประกาศออกไป ช่วยรอให้ผมหาเงินมาซื้อที่ดินแถวนี้ตุนไว้สักสองสามแปลงก่อนได้ไหมครับ" หลินเฉวียนเกาหัวแกรกๆ พูดด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจปนเขินอาย

สายตาทั้งสามคู่เบิกกว้างจ้องเขม็งมาที่หลินเฉวียนทันที เจ้าเด็กนี่มันช่างละโมบโลภมากจริงๆ ให้ตายสิ

ประธานหลี่แบมือออกอย่างช่วยไม่ได้ "ฉันมีหน้าที่แค่ผลักดันนโยบาย เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับฉัน อยากทำอะไรก็แล้วแต่เธอเลย"

"ถึงที่นี่จะซบเซา แต่กรรมสิทธิ์ที่ดินก็ยังเป็นของสหพันธ์ ถ้าเธอคิดจะกว้านซื้อสิทธิพัฒนาที่ดินแถวนี้มาสักสองสามแปลง เกรงว่าจะต้องใช้เงินก้อนโตมหาศาลเลยล่ะ" ฟู่เหวินชางช่วยเตือนสติ

"เฮ้อ พอดีผมมีไข่สัตว์อสูรอินทรีเพลิงกลายพันธุ์ระดับ B อยู่ฟองหนึ่ง ยังหาคนซื้อไม่ได้เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาไปขายให้ใครดี" หลินเฉวียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง พลางหยิบไข่สัตว์อสูรที่แฟนคลับมอบให้เมื่อวันก่อนออกมาถือไว้

"ว่ายังไงนะ? อินทรีเพลิงกลายพันธุ์ระดับ B งั้นเหรอ?"

รองประธานหลี่ตกตะลึงพรึงเพริด เขารีบก้าวเข้าไปประชิดตัวหลินเฉวียน แล้วยื่นมือออกไปลูบคลำสำรวจไข่ฟองนั้นทันที "พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นข้างในนี้ แข็งแกร่งทรงพลังกว่าอินทรีเพลิงทั่วไปมากจริงๆ"

"มีโอกาสกลายพันธุ์สูงมาก! ถ้าเป็นอินทรีเพลิงกลายพันธุ์จริงๆ อย่างน้อยก็ขายได้ถึงแปดสิบล้านเหรียญพันธมิตร!"

"พ่อหนุ่ม อินทรีเพลิงตัวนี้ฉันขอซื้อแปดสิบล้าน ขายให้ฉันได้ไหม?"

"พ่อ! พ่อจะไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน?!" ประธานหลี่เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้

"ฉันไม่มีเงิน แต่แกมีนี่! พ่อหนุ่ม เธอตกลงไหม ถ้าตกลงฉันจะสั่งให้มันจ่ายเงินเดี๋ยวนี้เลย!" หลี่เทียนฉีหันไปต่อรองอย่างกระตือรือร้น

ประธานหลี่: …

"ในเมื่อรองประธานหลี่ชอบ ผมก็ยินดีที่จะส่งมอบมันให้ท่านครับ รับไปได้เลย"

พูดจบ หลินเฉวียนก็ส่งมอบไข่สัตว์อสูรให้ทันที

จากนั้นยอดเงินโอนจำนวนแปดสิบล้านเหรียญพันธมิตรก็เด้งเข้าบัญชีของเขา

"อาจารย์ครับ ตอนนี้ท่านยังคิดว่าผมไม่มีเงินซื้อสิทธิพัฒนาที่ดินอยู่อีกไหมล่ะครับ?" หลินเฉวียนยิ้มแป้นอย่างทะเล้น

ฟู่เหวินชาง: …

"จริงสิครับ รองประธานหลี่ ร้านสัตว์อสูรของผมกำลังจะปรับปรุงและเปิดใหม่อีกครั้งในเร็วๆ นี้ ถึงเวลานั้นพวกเราจะเปิดบริการรับสั่งทำพิเศษแบบส่วนตัวด้วยนะครับ"

"สัตว์อสูรระดับต่ำกว่า S ลงไปชนิดไหนก็ได้ ทางเรารับจัดหาตามสั่งทั้งหมด ท่านอยากได้ไข่สัตว์อสูรแบบไหน ภายในสามถึงเจ็ดวัน เราสามารถหาไข่สัตว์อสูรชนิดนั้นมาส่งมอบให้ท่านได้แน่นอน"

"ถ้าหามาไม่ได้ ยินดีคืนเงินมัดจำให้สิบเท่าเลยครับ"

หลินเฉวียนเอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ

คำพูดนี้ทำเอาผู้อาวุโสทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างใจหายวาบไปตามๆ กัน

"หลินเฉวียน คำพูดแบบนี้อย่าเที่ยวพูดซี้ซั้วนะ การเอาชื่อเสียงมารับประกันแบบนี้แม้จะเรียกกระแสได้ดี แต่มันจะกลายเป็นการขุดหลุมฝังตัวเองเอาง่ายๆ" สีหน้าของฟู่เหวินชางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที

"ที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ? แม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์ก็หาได้ด้วยเหรอ?" ทว่ารองประธานหลี่กลับเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา

หากสิ่งที่หลินเฉวียนพูดเป็นเรื่องจริง เขาแทบไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า โครงการวิจัยในอนาคตของเขาจะราบรื่นขนาดไหน

สัตว์ใกล้สูญพันธุ์นานาชนิดจะได้รับการอนุรักษ์ช่วยเหลือ หลินเฉวียนกับเขาก็แทบจะกลายเป็นวีรบุรุษผู้กอบกู้สายพันธุ์ที่ใกล้สูญพันธุ์ในยุคใหม่นี้ได้เลย

"ได้แน่นอนครับ แต่ราคาก็จะสูงขึ้นมากตามไปด้วย แต่ท่านวางใจได้เลยครับ แหล่งที่มาของสัตว์อสูรใกล้สูญพันธุ์ของเรา จะไม่มีทางทำร้ายหรือสร้างบาดแผลให้สัตว์อสูรตัวไหนเลยแม้แต่ตัวเดียว" หลินเฉวียนยิ้มพลางกล่าว

"ดีๆๆ ช่วงนี้ฉันกำลังวิจัยเรื่องเสือโคร่งไซบีเรียอยู่พอดี แต่จนปัญญาที่จะหาตัวเป็นๆ มาทำการวิจัยไม่ได้สักที" แววตาของรองประธานหลี่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

หลินเฉวียนพยักหน้า "ท่านรอสักครู่นะครับ!"

พูดจบเขาก็หมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในร้านสัตว์อสูร ตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะเปิดหน้าร้านค้าสัตว์อสูรขึ้นมาตรวจสอบ

พบว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับ A ซึ่งต้องใช้แต้มประเมินสัตว์อสูรถึง 1,600 แต้มในการแลกเปลี่ยน

ในระหว่างที่หลินเฉวียนวิ่งกลับเข้าไปในร้าน สายตาของหลี่เทียนฉีก็เหลือบไปเห็นเจ้าฮัสกีของหลินเฉวียนเข้าพอดี

"เอ๊ะ? เจ้าพี่ฮาตัวนี้ ทำไมมันดูแปลกๆ ไปล่ะ?"

สายตาทั้งสามคู่หันขวับไปมองพร้อมกัน เมื่อพินิจพิจารณาดูอย่างละเอียดลออ แต่ละคนก็ต้องตกตะลึงพรึงเพริดจนอ้าปากค้าง

นี่มัน… ฮัสกีระดับ S ตัวเป็นๆ ชัดๆ!

สัตว์อสูรของหลินเฉวียน เป็นระดับ S เชียวรึเนี่ย?

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า สัตว์อสูรระดับ S ตัวไหนๆ ก็ตาม มูลค่าของมันล้วนพุ่งสูงไปถึงระดับตัวเลขสิบหลักขึ้นไปทั้งสิ้น!

ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าหนุ่มหลินเฉวียนคนนี้จะมีฝีมือและของดีซ่อนอยู่ถึงเพียงนี้?

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลินเฉวียนก็วิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากชั้นบน

"ภายในสามวัน ได้ของแน่นอนครับ! ไข่สัตว์อสูรระดับ A! แต่ราคาอาจจะแตะหลักเก้าหลักเลยนะครับ ท่านแน่ใจนะว่าจะเอา?" คำพูดของหลินเฉวียนสร้างความตกตะลึงให้ทั้งสามคนจนยืนอึ้งค้างไปตามๆ กัน

"สามวัน… จริงเหรอ?!"

เสียงของหลี่เทียนฉีสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นระคนไม่อยากเชื่อ

ถ้าหากเขาสามารถหาเสือโคร่งไซบีเรียมาได้จริงๆ โครงการวิจัยของเขาก็จะก้าวกระโดดไปข้างหน้าอย่างมหาศาล และงานวิจัยที่เกี่ยวข้องก็คงจะสะดวกราบรื่นขึ้นอย่างมาก

"แน่นอนสิครับ! ถ้าทำไม่ได้ ท่านคิดว่าผมจะโง่พอที่จะทุบป้ายชื่อเสียงร้านตัวเองทิ้งเหรอครับ?"

หลินเฉวียนพยักหน้าอย่างมั่นใจ ถึงเวลาที่เขาจะต้องมอบความตื่นตะลึงเล็กๆ น้อยๆ ให้กับวงการผู้ฝึกสัตว์อสูรทั้งวงการได้สั่นสะเทือนกันเสียที