บทที่ 93 เตรียมความพร้อมก่อนออกเดินทาง!

“ฮ่าๆๆ เยี่ยมไปเลย! ถ้าน้องชายยินดีช่วยก็วิเศษที่สุด ดินแดนลี้ลับแห่งนั้นพวกเรายังควบคุมสถานการณ์ไว้ได้อีกสองวัน ทางสมาคมสาขาหนานเจียงเลยตั้งใจว่าจะพาทีมไปลุยกันพรุ่งนี้เลย”

ประธานหลี่หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

“จริงสิครับ ถ้าผมเข้าไปด้วย จะไลฟ์สดได้ไหม?”

ไลฟ์สดในดินแดนลี้ลับคุนหลุนที่ยังไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับมาได้เนี่ยนะ เขาคงเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์แน่

โอกาสระดับนี้ใช่ว่าใครก็มีได้ ประธานหลี่และพรรคพวกคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหลินเฉวียนยังจะอุตส่าห์กังวลเรื่องแบบนี้อยู่อีก

“ก็แหม… เรื่องดินแดนลี้ลับเทือกเขาคุนหลุนผมเป็นคนเปิดประเด็นเอง ถ้าได้ไลฟ์สดละก็ กระแสมันต้องถล่มทลายทะลุเพดานแน่ครับ”

ผู้อาวุโสทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ฟู่เหวินชางเหลือบมองลูกศิษย์ตัวเองอย่างเอือมระอา

โอกาสทองขนาดนี้คว้าไว้เงียบๆ ก็พอแล้ว ยังจะมาร้องขอไลฟ์สดให้หาเรื่องใส่ตัวทำไมกัน?

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังหันไปถามประธานหลี่ “ว่าไงครับท่านประธาน แบบนี้พอจะได้ไหม?”

ประธานหลี่ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ตามกฎแล้ว ก็ไม่ได้ระบุห้ามไลฟ์สดไว้หรอกนะ เพียงแต่ข้อมูลสำคัญห้ามรั่วไหลเด็ดขาด”

“ถึงตอนนั้นเธอตั้งระบบดีเลย์ไว้สักหน่อยแล้วกัน หากมีเนื้อหาที่แตะต้องความลับระดับสูง เธอต้องตัดสัญญาณทิ้งทันที”

เมื่อยุคคลิปสั้นและโซเชียลมีเดียเฟื่องฟู สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรก็จำเป็นต้องก้าวตามยุคสมัย ใช้ประโยชน์จากวงการคลิปสั้นเพื่อประชาสัมพันธ์ตัวเองให้ดียิ่งขึ้น

ทางสมาคมจึงไม่มีกฎหมายลายลักษณ์อักษรห้ามไลฟ์สดในดินแดนลี้ลับ

เพียงแต่ส่วนใหญ่แล้ว สัญญาณข้างในมักจะขาดๆ หายๆ จนแทบใช้การไม่ได้

“เรื่องนี้ไม่มีปัญหาครับ!” หลินเฉวียนพยักหน้ารับปากอย่างว่าง่าย

“แต่ก่อนหน้านี้พวกเราเคยลองใช้วิดีโอคอลสื่อสารดูแล้ว รอบนอกของดินแดนลี้ลับยังพอไหว แต่พอเข้าไปถึงข้างในปุ๊บ สัญญาณภาพก็ขาดผึ่งไปเลย”

ประธานหลี่เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เห็นได้ชัดว่ามันหมายถึงอะไร ทุกคนในที่นั้นต่างรู้แก่ใจดี

ทีมของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรยังไม่ทันได้เหยียบเข้าสู่พื้นที่ส่วนลึก ก็จบเห่เสียแล้ว

และนั่นก็ทำให้จนถึงตอนนี้ พวกเขายังไม่มีโอกาสได้ทำความเข้าใจภาพรวมของดินแดนลี้ลับเทือกเขาคุนหลุนเลยแม้แต่น้อย

“เป็นแบบนี้เองเหรอครับ…” หลินเฉวียนจมดิ่งสู่ห้วงความคิด

“เอาละ เธอกลับไปเก็บข้าวของเถอะ พรุ่งนี้เช้าตรู่พวกเราจะออกเดินทางกัน คืนนี้ก็อย่าไลฟ์ดึกนักล่ะ หรือไม่ก็งดไลฟ์ไปเลยดีกว่า”

หลินเฉวียนพยักหน้า “จากที่นี่ไปเทือกเขาคุนหลุนตั้งพันกว่ากิโลเมตร ค่าตั๋วเดินทาง…”

“ไอ้เด็กนี่! แม้แต่ค่าตั๋วแกยังคิดจะชักดาบเรอะ! ขี้เหนียวจนหยดติ๋งจริงๆ! วางใจเถอะ พวกเราไม่ต้องซื้อตั๋วหรอก!” ฟู่เหวินชางหัวเราะพลางด่าอย่างไม่จริงจัง

“ไม่ต้องซื้อตั๋ว?” หลินเฉวียนทำหน้างง

ไกลขนาดนั้น ปกติมันต้องซื้อตั๋วโดยสารสัตว์อสูรบินได้ไม่ใช่หรือไง?

“ท่านประธานมีอินทรีเวหาทมิฬเลเวล 69 อยู่ตัวหนึ่ง พวกเราจะนั่งตัวนั้นไปกัน”

เลเวล 69… สัตว์อสูรขั้นเจ็ด! หลินเฉวียนเลิกคิ้วขึ้นทันที

นั่นคือขีดจำกัดสูงสุดที่สัตว์อสูรพรสวรรค์สายเลือดระดับ A จะไปถึงได้แล้ว

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ถึงว่าสิทำไมไม่ต้องซื้อตั๋ว ที่แท้ก็ขับรถเที่ยวกันเองนี่นา! ว่าแต่ ขับเที่ยวเองแบบนี้ ผมขอลองขับดูได้ไหมครับ? ผมนี่สารถีตัวตึงเลยนะ” หลินเฉวียนทำหน้าหน้าระรื่นถามขึ้นมาดื้อๆ

“?”

“?”

หลังจากร่ำลาผู้อาวุโสทั้งสาม หลินเฉวียนก็เริ่มตระเตรียมความพร้อมเพื่อมุ่งหน้าสู่เทือกเขาคุนหลุน

อันดับแรกคือต้องหากล้องแอ็กชันแคมสำหรับถ่ายทอดสดแบบเคลื่อนที่

เพราะอุปกรณ์ที่บ้านมีแต่คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะกับเซ็ตไลฟ์สดแบบยึดติด พกพาไปไหนไม่ได้เลย

และเขาก็ไม่อยากพึ่งพาการไลฟ์ผ่านสมาร์ตโฟนด้วย เพราะถ้าคนดูทะลักเข้ามาเยอะเกินไป เครื่องคงค้างจนระเบิดแน่

ทางเลือกที่ดีที่สุดคือซื้อแล็ปท็อปพกพาเครื่องใหม่กับกล้องสำหรับสตรีมโดยเฉพาะ

ส่วนเรื่องสัตว์อสูร หลินเฉวียนกะว่าจะพาพี่ฮากับตี้ทิงไปด้วย ปล่อยให้เสี่ยวกุยกับเปลือกไข่ลวงตาคอยเฝ้าร้านของตัวเองกับร้านป้าเหมยคนละตัว

รอจนถึงวันพรุ่งนี้ก็จะครบเจ็ดวัน พี่ฮาก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นสัตว์อสูรพรสวรรค์สายเลือดระดับ S อย่างสมบูรณ์

แค่นี้ก็ถือว่าพร้อมรับมือได้ดีพอสมควรแล้ว

แน่นอนว่าถ้าดันซวยไปเจอสัตว์อสูรระดับสูงกว่านั้น จังหวะที่ควรโกย เขาก็ต้องใส่เกียร์หมาวิ่งอยู่ดี

“ป้าเหมยครับ พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางไกล คงต้องพาพี่ฮาไปด้วย นี่คือเสี่ยวกุย เต่าตัวใหม่ที่ผมเพิ่งเลี้ยง สัตว์ร้ายสร้างความเสียหายที่ต่ำกว่าขั้นสองไม่มีทางสู้มันได้แน่นอนครับ”

“ถ้าเจอขั้นสอง มันก็ยันไหวสบายๆ ป้าค่อยโทรแจ้งสำนักความมั่นคงเอาทันถมเถ”

“จ้ะ เสี่ยวหลิน ออกไปข้างนอกก็ระวังเนื้อระวังตัวด้วยนะลูก!” แววตาของป้าเหมยไหวระริก แพขนตายาวกะพริบถี่ด้วยความเป็นห่วง

“ครับป้าเหมย สองวันนี้คงต้องรบกวนป้าช่วยดูแลเสี่ยวหลิงหน่อยนะครับ”

หลินเฉวียนโบกมือลา จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบหัวหร่านฮุ่ยที่กำลังกอดพี่ฮาแน่นด้วยสีหน้าแสนงอน

“ไม่ต้องห่วงนะ รอพี่กลับมา พี่ฮาก็จะกลับมาเล่นกับหนูเหมือนเดิม ถึงตอนนั้นจะซื้อของฝากกลับมาให้ด้วย”

“เย้! พี่หลินเฉวียนต้องรีบกลับมานะ!”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

“อ้อ ป้าเหมยครับ ที่ที่ผมจะไปมันเป็นป่าเขา เสบียงอาจจะขาดแคลน ถ้าตอนนั้นผมอยากกินพวกโคล่าหรือขนม จะส่งสัญญาณบอกเสี่ยวกุย แล้วรบกวนป้าช่วยโยนให้มันทีนะครับ”

แม้ดินแดนลี้ลับจะตัดขาดสัญญาณสื่อสารทั่วไป แต่กระแสจิตเชื่อมโยงระหว่างสัตว์อสูรยังคงอยู่

ข้อความซับซ้อนอาจจะส่งผ่านไม่ได้ แต่ถ้าแค่ให้เสี่ยวกุยช่วยส่งสัญญาณบอกว่าอยากกินน้ำกินขนม ย่อมทำได้อย่างสบาย

ป้าเหมยพยักหน้ารับคำว่าไม่มีปัญหา

เรื่องอื่นไม่การันตี แต่มินิมาร์ทของเธอ ขนมกับโคล่ามีให้กินเหลือเฟือแน่นอน

ที่หลินเฉวียนต้องเตรียมการรัดกุมขนาดนี้ ก็เพราะไม่ว่าจะร่างก่อนหรือร่างนี้ นี่คือการเหยียบเข้าดินแดนลี้ลับเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นดินแดนลี้ลับขนาดใหญ่แห่งใหม่ ความอันตรายข้างในนั้นมีมากเกินไป

เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด มีความมั่นใจเต็มร้อย เพื่อเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้ตัวเอง

เพราะทุกสิ่งในดินแดนลี้ลับแห่งนั้นล้วนเป็นปริศนาที่ยังไม่มีใครล่วงรู้

แม้คราวนี้ประธานหลี่จะนำทีมด้วยตัวเอง มีผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นเจ็ดคอยคุ้มกันอยู่ก็ตาม

แต่จากการประเมินของหลินเฉวียน แค่นั้นยังไม่ปลอดภัยพอ

ดังนั้นที่พึ่งที่ดีที่สุดจึงยังคงเป็นตัวเขาเอง

สิ่งที่หลินเฉวียนเชื่อมั่นมากที่สุดก็คือ ‘เนตรหยั่งรู้ระดับเทวะ’ เขาสามารถอาศัยมันเพื่อมองทะลุและล่วงรู้ข้อมูลที่ซ่อนอยู่ได้มากกว่าคนอื่น นี่คือไพ่ตายและความมั่นใจของเขา

แม้ท่าทางของพวกประธานหลี่จะดูเหมือนว่ามีผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นเจ็ดก็เหลือเฟือแล้ว แต่หลินเฉวียนไม่ได้คิดตื้นๆ แบบนั้น

อย่างไรก็ดี ก่อนจะเข้าไปในดินแดนลี้ลับ เขาตั้งใจจะแวะไปที่หมู่บ้านของน้องสาวที่ประลอง PK กันเมื่อคืนก่อน เพื่อตามหาสถานที่ลึกลับที่ทำให้แม้แต่สัตว์อสูรเขาดูดวิญญาณระดับ A ยังหวาดกลัวจนไม่กล้าก้าวออกจากถิ่นอาศัย

ช่วงบ่าย ฉี่เมิ่งเดินทางมาถึงที่ร้านด้วยตัวเอง

เธอบอกว่าการลาออกจากที่เก่ายื่นเรื่องส่งมอบงานเรียบร้อยแล้ว จึงสามารถเริ่มมาทำงานล่วงหน้าได้ทันที

ในยุคแห่งผู้ฝึกสัตว์อสูร ทุกอย่างล้วนขับเคลื่อนด้วยความรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

ไม่มีใครมานั่งผัดวันประกันพรุ่งรอเป็นสิบวันครึ่งเดือนหรอก

หลินเฉวียนจึงรีบส่งสัญญาของสตรีมเมอร์สาวสองคนที่เขาปิดดีลมาได้เมื่อคืนให้เธอไปจัดการเซ็นให้เรียบร้อย

เมื่อได้เห็นเงื่อนไขและข้อเสนอที่หลินเฉวียนมอบให้ทั้งสองคน ฉี่เมิ่งก็มองเขาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

“นี่คุณไม่ได้กำลังหาเรื่องใช้เงินส่วนตัวแอบซุกอีหนูหรอกใช่ไหมเนี่ย?”

“ผมเป็นเจ้านายเธอนะ มีลูกน้องที่ไหนมานินทาเจ้านายต่อหน้าโต้งๆ แบบนี้บ้าง? ผมมองเห็นศักยภาพในตัวพวกเธอต่างหาก แค่ผมยอมลงแรงดันสักนิด พวกเธอก็จะทำเงินมหาศาลกลับมาให้ผมแล้ว”

“นี่เขาเรียกว่าการลงทุน เข้าใจไหม?”

หลินเฉวียนนึกอยากจะดีดหน้าผากฉี่เมิ่งสักที แต่พอสบเข้ากับดวงหน้าสวยสะกดใจระดับล่มบ้านจมเมืองของเธอ ใจเขาก็อ่อนยวบยอมถอดใจไปเอง

ทำใจลงมือไม่ลงจริงๆ คนอะไรจะสวยได้ขนาดนี้

“รับทราบค่ะบอส แล้วท่านประธานมีคำสั่งอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ”

“รับสมัครทีมงานมาช่วยเฟ้นหาสตรีมเมอร์หน้าใหม่ที่มีแวว แบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือสายไลฟ์ขายสัตว์อสูร อีกกลุ่มคือสายเอนเตอร์เทนเนอร์มากความสามารถ เอาให้ปังจนกดกิลด์อู๋โยวให้จมดินไปเลย”

“นี่คือเป้าหมายระยะสั้นที่สุดของผม เข้าใจตรงกันนะ?”

“จริงสิ เดี๋ยวผมจะโอนเงินสิบล้านเข้าบัญชีกิลด์ไว้ให้ใช้สำหรับขยายธุรกิจช่วงแรก แล้วหลังจากนั้นผมจะทยอยเติมเงินทุนเข้าไปให้อีกเรื่อยๆ”

“ช่วงนี้ร้านสัตว์อสูรของผมกำลังจะรีโนเวทยกระดับใหม่ แผนการคร่าวๆ ผมบอกเสี่ยวหลิงไว้แล้ว เธอไปคุยรายละเอียดกับน้องเขาดู ถ้าทำงานออกมาได้ดี ผมรับรองว่ารายได้ของเธอจะคุ้มค่าจนหายเหนื่อยแน่นอน”

พูดจบ หลินเฉวียนก็จรดปากกาเซ็นชื่อลงในสัญญาที่อีกฝ่ายนำมาให้ พร้อมกับบอกให้เธอส่งเลขบัญชีมา เขาจะโอนเงินเดือนล่วงหน้าให้สามเดือนทันทีเพื่อแสดงความจริงใจ

“ถ้าอย่างนั้น… ก็ขอบคุณมากนะคะท่านประธาน!”

ฉี่เมิ่งแย้มยิ้มหวานหยดย้อย ความรู้สึกที่ได้ทำงานอย่างอิสระเต็มที่แถมยังได้เงินเดือนสูงลิบลิ่วแบบนี้ มันดีกว่าตอนเป็นวัวเป็นควายตรากตรำทำงานให้อินฝูตั้งเยอะ

ในวินาทีนี้ หลินเฉวียนดูหล่อเหลาขึ้นมาในสายตาของเธออีกเป็นกอง