บทที่ 92 ก็เขาให้เยอะเกินไปจริงๆ นี่นา!

“ตกลงค่ะ ถ้าพรสวรรค์ของหนูไม่ดีจริงๆ ละก็ ให้เล่อตูไปอยู่กับพี่หลินแล้วกัน ยังไงหนูก็ทำงานเป็นลูกจ้างพี่เฉวียนอยู่แล้ว ได้เจอมันทุกวันก็พอใจแล้วล่ะค่ะ”

แม้จะเพิ่งอยู่ด้วยกันได้เพียงไม่กี่วัน แต่เสี่ยวหลิงก็เอ็นดูและเป็นห่วงเล่อตู แมวจรที่เธอเก็บมาตัวนี้มาก จนผูกพันราวกับเป็นคนในครอบครัว

“วางใจเถอะ เทียบกับฉันแล้ว ฉันเชื่อว่ามันอยากอยู่กับเธอมากกว่า มันอยากเป็นคู่หูของเธอ”

“ในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูร การตัดสินใจของสัตว์อสูรเองก็สำคัญมากเหมือนกันนะ”

หลินเฉวียนเอียงคอยิ้ม เผยรอยยิ้มอันอบอุ่นสดใส

เสี่ยวหลิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันผลิยิ้มหวานบริสุทธิ์ออกมาทันที

“จริงเหรอคะ”

เธอหันไปมองเล่อตูแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เล่อตู ถ้าเป็นไปได้ แกยินดีมาเป็นสัตว์อสูรของฉันไหม”

“เหมียว?” เล่อตู แมวแสงสีคราม ร้องเหมียวออกมาด้วยความฉงน

“ก็คือจะคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปยังไงล่ะ!” หลินเฉวียนพูดเสริมด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเฉวียน เล่อตูพลันลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้าหงึกๆ “เหมียว เหมียว เหมียว!”

“เห็นหรือยัง มันเต็มใจมากเลยนะ” หลินเฉวียนพูดพลางหัวเราะ

“อื้อ ขอบคุณนะคะเถ้าแก่!” เสี่ยวหลิงยิ้มหวานหยดย้อย

“เอาล่ะ เรื่องของเล่อตูไว้พรุ่งนี้เราค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอสักหน่อย” สีหน้าของหลินเฉวียนพลันเคร่งขรึมขึ้นมาหลายส่วน

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังรอบคอบของหลินเฉวียน เสี่ยวหลิงก็พยักหน้ารับด้วยสีหน้าขึงขังเช่นกัน

“ตอนนี้ไข่สัตว์อสูรในร้านแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว พรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะปรับปรุงห้องโถงใหม่ เริ่มขยับขยายไปสู่ธุรกิจบริการสัตว์อสูรระดับพรีเมียมขึ้นมาอีกนิด”

“ร้านเราจะเน้นขายไข่สัตว์อสูรระดับ Dขึ้นไปเป็นหลัก ส่วนที่ต่ำกว่าระดับ D ให้เหลือไว้แค่หนึ่งในสิบส่วนก็พอ”

“นอกจากนี้ จุดเด่นสำคัญของเราก็คือ เราสามารถรับออร์เดอร์สั่งทำสัตว์อสูรตามสั่งได้”

“สัตว์อสูรตามสั่งเหรอคะ” เสี่ยวหลิงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ใช่แล้ว สัตว์อสูรตามสั่ง แต่บริการนี้เราจะรับเฉพาะระดับ Cขึ้นไปเท่านั้น ตั้งแต่ระดับ Cจนถึงระดับ S จะระบุสัตว์อสูรตัวไหนมาเรารับหมด ส่งของได้ภายในสามถึงเจ็ดวัน”

หากอยากจะดึงศักยภาพของมอลล์สัตว์อสูรออกมาใช้อย่างเต็มที่ การรับสั่งทำย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ยังไงเสียสำหรับเขาแล้ว สัตว์อสูรในระดับสายเลือดเดียวกัน แต้มประเมินสัตว์อสูรที่ต้องใช้แลกก็เท่ากันอยู่ดี

แน่นอนว่าพวกสายพันธุ์กลายพันธุ์ก็ต้องบวกราคาเพิ่มเป็นเท่าตัว

“แต่ว่าเถ้าแก่คะ ถ้ามีคนแกล้งป่วน เอาสัตว์อสูรที่สูญพันธุ์ไปแล้วหรือไม่ก็ไม่มีอยู่จริงมาสั่งล่ะคะ” เสี่ยวหลิงถาม

“ไม่เป็นไร สัตว์อสูรที่หายากเป็นพิเศษ เธอค่อยมาถามฉันก่อน ถ้ามันไม่มีอยู่จริงก็แค่ปฏิเสธไป แต่ถ้าใครจงใจมาหาเรื่อง ฉันจะทำให้พวกนั้นต้องชดใช้อย่างสาสม”

“ส่วนเรื่องจะตกแต่งออกแบบยังไง ภารกิจอันหนักหน่วงนี้ฉันยกให้เธอรับผิดชอบแล้วกันนะ”

“ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะไปจ้างคนมาออกแบบ หรือจะเรียนรู้การออกแบบจากอินเทอร์เน็ตด้วยตัวเอง ขอแค่ทำออกมาให้ดูดีก็พอ” หลินเฉวียนตบไหล่เสี่ยวหลิงเบาๆ ด้วยสีหน้าที่สื่อชัดว่า ‘ฉันไว้ใจเธอนะ’

“เอ๋? หนูน่ะเหรอคะ?”

เสี่ยวหลิงชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ทำหน้าตาตื่นตระหนกเหมือนเพิ่งถูกสั่งให้ไปจับตัวพระถังซัมจั๋งมาอย่างไรอย่างนั้น

“ก็ใช่น่ะสิ ต่อไปฉันยังกะจะให้เธอขึ้นมาเป็นผู้จัดการดูแลร้านแห่งนี้ด้วยซ้ำ!” หลินเฉวียนวาดฝันวิมานในอากาศก้อนโตให้เสี่ยวหลิง

เมื่อเห็นเด็กสาวอ้าปากค้างตาค้าง หลินเฉวียนก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

“พยายามเข้าล่ะ ตั้งใจศึกษาความรู้เรื่องสัตว์อสูรให้ดี เถ้าแก่คนนี้ไม่ปล่อยให้เธอลำบากแน่นอน”

เทียบกับการไปจ้างผู้จัดการร้านมืออาชีพมาแล้ว หลินเฉวียนชอบที่จะปั้นคนของตัวเองขึ้นมามากกว่า

ความสุขของการได้ฟูมฟักปั้นคนขึ้นมาเนี่ย ใครจะไปเข้าใจ!

“ได้ค่ะเถ้าแก่ หนูจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดเลยค่ะ!”

เสี่ยวหลิงยืนตัวตรงแหน็ว มองหลินเฉวียนด้วยแววตามุ่งมั่นว่าจะทุ่มเททำงานสุดชีวิต

“เอาล่ะ รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ!”

…

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลินเฉวียนเดินทางมาถึงสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรสาขาเทียนอันแต่เช้า

เขาได้พบกับอาจารย์ฟู่ ประธานหลี่ และยังมีชายชราอีกคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน

“มานี่เลย เสี่ยวหลิน มานั่งตรงนี้”

ผู้เฒ่าฟู่ดึงตัวหลินเฉวียนให้นั่งลงบนโซฟา กำลังคิดจะแนะนำให้รู้จัก

ทว่าชายชราหน้าแปลกตากลับรีบขยับเข้ามาประชิด กุมมือทั้งสองข้างของหลินเฉวียนไว้แน่นพลางกล่าว

“หลินเฉวียนเอ๋ย ต้องขอบคุณเธอจริงๆ นะ เพราะเธอแท้ๆ งานวิจัยเกี่ยวกับสัตว์สายพันธุ์หายากอย่างไก่หงอนสีคุนเกอของพวกเราถึงมีความคืบหน้าครั้งใหม่ แถมยังก้าวหน้าอย่างยิ่งใหญ่อีกด้วย”

“ฉันคือหลี่เทียนฉี รองประธานสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรสาขาหนานเจียง ช่วงหลายวันมานี้มัวแต่ยุ่งอยู่กับงานวิจัย คราวก่อนก็เลยไม่ได้เจอกัน วันนี้ฉันตั้งใจแวะมาขอบคุณเธอโดยเฉพาะเลยนะ”

พอได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้น หลินเฉวียนก็นึกขึ้นมาได้ทันที

ดูเหมือนคนคนนี้จะเคยเปย์ของขวัญในห้องไลฟ์ของเขาด้วย

นับเป็นบัญชีทางการกลุ่มแรกๆ เลยที่ทุ่มของขวัญให้เขา

หลินเฉวียนพยักหน้าแล้วแย้มยิ้มตอบกลับ “เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ”

“ผมเชื่อว่าคงไม่มีใครอยากเห็นสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์หายากต้องสูญพันธุ์ไปหรอกครับ!”

“ถ้าไม่ได้วิธีพวกนั้นของเธอล่ะก็ พวกเราคงไม่มีทางรู้เลยว่าสัตว์สายพันธุ์นี้จะมีเงื่อนไขสุดพิเศษที่ต้องปฏิบัติตามขนาดนั้น…”

“เอาล่ะ พวกเรามาคุยธุระสำคัญกันก่อนดีไหม” ประธานหลี่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างหยั่งเชิง

“ทำไม ทักทายกันแค่นี้แกยังจะสอดอีกเรอะ เรื่องพรรค์นั้นน่ะ รีบร้อนไปตอนนี้มันมีประโยชน์อะไร” พอรองประธานหลี่เทียนฉีเอ่ยปาก ประธานตัวจริงก็หุบปากฉับทันที

หลินเฉวียนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าท่านประธานก็แซ่หลี่เหมือนกัน ดูท่าคงจะมีความเกี่ยวดองกับท่านรองประธานคนนี้อยู่ไม่น้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่ดูกริ่งเกรงรองประธานหลี่ขนาดนี้

“เอาเถอะครับผู้อาวุโสหลี่ พวกเรามาคุยธุระสำคัญกันตรงๆ เลยดีกว่า เรื่องพวกนั้นล้วนเป็นหน้าที่ของผม ไม่คุ้มค่าให้เอ่ยถึงหรอกครับ!” หลินเฉวียนเอ่ยขึ้นมา ซึ่งก็ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ได้ทันที

“ก็ได้ แกอธิบายไปสิ!” หลี่เทียนฉีตวัดสายตาค้อนใส่ท่านประธาน สั่งให้อีกฝ่ายเป็นคนพูด

“หลินเฉวียน เรื่องดินแดนลี้ลับในเทือกเขาคุนหลุนที่เธอเคยบอกไว้คราวก่อน… พวกเราหาเจอแล้วนะ” ประธานหลี่เปิดปากด้วยประโยคที่ชวนตกตะลึง

หลินเฉวียนเริ่มผุดประกายความสนใจขึ้นมาทันใด ไม่รู้ว่าพวกนั้นได้เจอกิเลนบ้างหรือเปล่า

“แต่ว่า คนของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ส่งเข้าไป ไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้แม้แต่คนเดียว” สีหน้าของประธานหลี่เคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด “ตอนนี้ ยิ่งมีคนค้นพบดินแดนลี้ลับแห่งนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเราคงใกล้จะสกัดกั้นคนพวกนั้นไม่ให้บุกเข้าไปไม่ได้แล้วล่ะ”

“เพราะงั้นเหรอครับ พวกคุณถึงคิดว่าผมรู้ว่าข้างในนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”

“ถูกต้อง! แค่ดูจากคลิปวิดีโอคลิปเดียว เธอก็รู้ได้ทันทีว่าในเทือกเขาคุนหลุนมีดินแดนลี้ลับอยู่ ไม่ว่ายังไงเธอก็คงจะรู้เรื่องมากกว่าพวกเราแน่นอน”

“ดังนั้น พวกเราเลยอยากจะเชิญเธอ ไปร่วมสำรวจค้นหาความจริงในดินแดนลี้ลับแห่งนั้นด้วยกัน”

“เธอวางใจได้เลย คนที่พวกเราส่งเข้าไปก่อนหน้านี้ อย่างเก่งที่สุดก็แค่ผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นสี่ แต่คราวนี้พวกเราจะมีผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นเจ็ดเป็นคนนำทีม รับรองความปลอดภัยของเธอได้อย่างแน่นอน”

ผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นเจ็ดงั้นเหรอ

ใครเอาความมั่นใจมาแจกให้พวกคุณกัน ถึงได้คิดว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรขั้นเจ็ดจะไร้เทียมทานในดินแดนลี้ลับของสำนักโบราณนั่นได้

ก่อนจะมาที่นี่ เขาก็พอจะเดาออกอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงจะมาชวนเขาไปดินแดนลี้ลับ

“ความจริงที่ผมพูดไปในห้องไลฟ์คราวนั้น ผมก็แค่เดาเอาน่ะครับ เรื่องข้างในดินแดนลี้ลับนั่นผมก็รู้แค่งูๆ ปลาๆ คงช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้หรอกครับ!”

หลินเฉวียนเอ่ยปากปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

เรื่องที่มีความเสี่ยงสูงปรี๊ดขนาดนี้ ตอนนี้เขาไม่คิดจะเอาตัวเข้าไปแลกหรอก

รอให้ในอนาคตมีพลังฝีมือแกร่งกล้าพอ ค่อยตระเวนไปตามดินแดนลี้ลับต่างๆ ก็ยังไม่สาย

“เธอวางใจเถอะ พวกเราจะปกป้องความปลอดภัยของเธออย่างสุดกำลังแน่นอน นอกจากนี้ถ้าหากได้อะไรติดไม้ติดมือมาจากในดินแดนลี้ลับ จะให้เธอเป็นคนเลือกก่อนหนึ่งชิ้นเลย”

ดูเหมือนประธานหลี่จะมองความกังวลของหลินเฉวียนออก จึงรีบให้คำมั่นสัญญา

“เอ่อ คงไม่ดีกว่…”

“แถมให้อีกหนึ่งล้านเป็นค่าเหนื่อย!”

“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ”

“เพิ่มทักษะที่สัตว์อสูรสามารถเรียนรู้ได้ให้อีกหนึ่งทักษะ เธอเลือกเองได้ตามใจชอบเลย!”

“แค่กๆ ตกลงครับ!”

ช่วยไม่ได้จริงๆ ก็แหม… ข้อเสนอที่เขาประเคนให้มันเยอะเกินไปนี่นา!