บทที่ 57 ไอ้หนู ลูกไม้ตื้น ๆ แค่นี้แกยังอ่อนหัดไปนะ

[ไข่สัตว์อสูรระดับ C ภายในบรรจุสัตว์อสูรระดับ C จิ้งจอกสามหาง]

[ประเมินสัตว์อสูรระดับ C ได้รับแต้มประเมิน 80 แต้ม]

ที่แท้ก็เป็นสัตว์อสูรระดับ C จิ้งจอกสามหาง สัตว์อสูรสายพันธุ์นี้สูญพันธุ์ไปแล้ว มูลค่าจึงสูงกว่าระดับ C ทั่วไปมาก ต่อให้ซื้อมาในราคาหนึ่งถึงสองล้านก็ไม่มีทางขาดทุน

แต่สิ่งที่หลินเฉวียนคาดไม่ถึงก็คือ ตอนที่เขาเปิดสตรีมสดอยู่ การประเมินไข่สัตว์อสูรด้วยตัวเองก็ยังได้รับโบนัสแต้มคูณสิบเท่าด้วยงั้นหรือ?

บัดซบ แบบนี้ไข่ในร้านสัตว์อสูรของเขาก่อนหน้านี้ก็ขาดทุนย่อยยับเลยน่ะสิ!

ระหว่างที่หลินเฉวียนกำลังเงียบ พ่อค้าก็เอ่ยปากต่อ

“น้องชาย ไข่สัตว์อสูรใบนี้ ปู่ของพี่เป็นคนเข้าป่าไปเสี่ยงชีวิตเอาออกมาจากเทือกเขาที่อันตรายสุดๆ ตอนนั้นท่านบาดเจ็บสาหัส หลังจากนั้นไม่นานก็เสียชีวิตไป”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไข่หินใบนี้เปรียบเหมือนสมบัติประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาของพวกเรา”

“ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้พี่ขัดสนเรื่องเงินจริงๆ ไม่มีทางเอาออกมาขายเด็ดขาด”

“พี่กล้ารับประกันเลย สิ่งที่ผ่าออกมาได้จากข้างใน รับรองว่าจะไม่ทำให้น้องผิดหวังแน่นอน”

พ่อค้าเอ่ยปากยืนยันอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“หยุดก่อน อย่ามาโม้เรื่องไร้สาระเลยครับ”

หลินเฉวียนขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “บอกราคามาตรงๆ เลย ถ้าสมเหตุสมผลผมก็ซื้อ”

อีกฝ่ายพล่ามน้ำท่วมทุ่งขนาดนี้ ขืนเขาเชื่อก็ผีหลอกแล้ว ชัดเจนว่ากะจะโก่งราคาเห็นๆ

พอได้ยินหลินเฉวียนพูดแบบนั้น พ่อค้าก็ไม่พูดเพ้อเจ้ออีก ในใจพลางครุ่นคิด จะรับมือกับคุณชายสายเปย์พวกนี้ ต้องหาทางต้มตุ๋นสักยก ไม่แน่ว่าอาจจะปิดดีลได้

“เอาอย่างนี้ เห็นแก่ที่น้องตั้งใจอยากได้จริงๆ ราคาเน็ตเลย พี่คิดแปดล้านแปดแสนแปดหมื่น!”

“แปดล้านแปดแสนแปดหมื่น? เงินวอนเกาหลีหรือเงินดองเวียดนามครับ?”

“เถ้าแก่ล้อเล่นเก่งจริง! พี่หมายถึงเงินหยวนสิครับ! น้องลองสัมผัสพลังงานอันเปี่ยมล้นของหินวิญญาณก้อนนี้ดู ข้างในต้องเป็นสัตว์อสูรที่ไม่ธรรมดาแน่นอน”

“ราคานี้ ไม่แพงเลยจริงๆ นะ!” พ่อค้ากล่าว

“ผมตั้งใจจะซื้อจริงๆ พี่บอกราคาที่มันจับต้องได้หน่อยสิ” หลินเฉวียนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“งั้นเอาอย่างนี้ เถ้าแก่ลองเสนอราคามาดูไหมล่ะ? ถ้าพอรับได้พี่ก็ปล่อยให้เลย!”

“ราคาเดียว ห้าหมื่นหยวน ผมยกไปเลยตอนนี้! ไข่หินก้อนนี้ ก็แค่มีไอวิญญาณมากกว่าก้อนอื่นอยู่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ”

“ห้าหมื่น? เดี๋ยวสิไอ้น้อง นายต่อราคาโหดเกินไปแล้วมั้ง ไม่ขาย ตายให้ตายก็ไม่ขาย!” นานๆ ทีพ่อค้าจะแสดงท่าทีแข็งกร้าวออกมา

หลินเฉวียนเพิ่มราคาต่อ “หนึ่งแสน”

“ให้พี่ได้กำไรเพิ่มอีกห้าหมื่น พอใจหรือยัง?”

พ่อค้าได้ยินดังนั้นก็ถลึงตาใส่หลินเฉวียนทันที ดูออกชัดเจนว่ารู้สึกเหมือนกำลังโดนหลินเฉวียนปั่นหัวเล่น

“ราคาสุดท้าย หนึ่งแสนห้าหมื่น ถ้าไม่ขาย ผมก็ไปเดินดูแผงอื่นต่อแล้วนะ!” หลินเฉวียนทำท่าหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ราวกับไม่คิดจะจ่ายเพิ่มแม้แต่แดงเดียวอีกแล้ว

“หนึ่ง สอง สาม…”

หลังจากหลินเฉวียนก้าวขาออกไปได้สามวินาที พ่อค้าก็รีบปรี่เข้ามาขวางทันควัน “ได้ๆๆ หนึ่งแสนห้าหมื่นก็หนึ่งแสนห้าหมื่น เงินสดหรือโอนล่ะ?”

ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าสิ่งที่กำลังจะขายคือสมบัติประจำตระกูล

“พี่ยอมตกลงง่ายขนาดนี้ ดูท่าผมจะซื้อแพงไปแล้วสิเนี่ย!” หลินเฉวียนหรี่ตาลงพลางเอ่ย

“แล้วน้องจะเอายังไงล่ะ?”

“ผมขอเลือกของแถมติดไม้ติดมือสักหน่อยสิ ในเมื่อผมยอมให้พี่ฟันกำไรเพิ่มตั้งหนึ่งแสนแล้วนี่!” หลินเฉวียนเอ่ย

“ไม่ได้ๆ พี่กำลังรีบใช้เงิน นี่ก็ขายขาดทุนให้น้องแล้วนะ ขืนแถมให้อีกก็ยิ่งเข้าเนื้อสิ” พ่อค้ารีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

“ผมไม่ได้ขออะไรมากหรอก แค่อยากได้ไข่พนันหินใบที่ธรรมดาที่สุดของพี่สักใบ เอาไปสุ่มแจกแฟนคลับในไลฟ์สตรีม! ยังไงมันก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร หนึ่งแสนห้าหมื่นได้ไข่สองใบ พี่ยังได้กำไรเละเทะอยู่ดี จริงไหมล่ะ!” หลินเฉวียนชี้ไปที่หน้าจอสตรีมบนมือถือของตน

พ่อค้ารู้อยู่ตลอดว่าหลินเฉวียนกำลังสตรีมสด แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ ในเมื่อแผงของเขาไม่มีของปลอม ไม่แน่ว่าอาจจะมีเสี่ยคนไหนสนใจอยากซื้อไข่พนันหิน แล้วเลือกแผงเขาก่อนเป็นเจ้าแรกก็ได้

คำพูดของหลินเฉวียนจุดชนวนให้แฟนคลับในห้องสตรีมตื่นเต้นขึ้นมาทันที

…

“แจกของรางวัล! แจกของรางวัล! ผมชอบที่สุดเลย!”

“ถ้าสุ่มได้อั่งเปานำโชค ดวงในการพนันหินต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!”

“ผมมาร่วมเป็นตัวหารให้บรรดาคนหล่อๆ แล้วครับ”

“พวกของใหญ่กรุณาอย่าแย่งสุ่มเลย ปล่อยให้ผมได้เถอะ!”

“ผมว่านะ พี่เฉวียนไม่ได้สนใจไข่ใบใหญ่หรอก เขาเล็งไข่ธรรมดาเอาไว้ แล้วแกล้งทำเป็นขอเป็นของแถมมากกว่ามั้ง!”

“ต้องเป็นของดีแน่ๆ ฉันขอยอมไม่ทำการบ้านสิบปีแลกกับการสุ่มได้รางวัลครั้งนี้เลย”

…

“ถ้าพี่ไม่ให้ งั้นอันนี้ผมก็ไม่ซื้อแล้วเหมือนกัน!” หลินเฉวียนผายมือออกอย่างไม่ยี่หระ

ตอนแรกพ่อค้าคิดจะตอบตกลง แต่สมองกลับแล่นพล่านขึ้นมา จู่ๆ ก็เอ่ยว่า “น้องเลือกมาก่อนสิ ถ้ามันไม่แพง พี่ค่อยพิจารณาดูอีกที”

“ได้!”

หลินเฉวียนพูดจบ ก็ยื่นมือไปหยิบไข่ใบหนึ่งออกมาจากกองไข่ธรรมดาเหล่านั้นอย่างส่งเดช

บนไข่หินใบนี้ มีไอวิญญาณหลงเหลืออยู่เพียงริบหรี่ น้อยกว่าไข่หินใบอื่นๆ เสียอีก

ทว่าไข่หินลักษณะนี้นี่แหละ ที่มักจะหักปากกาเซียน และเปิดได้ของดีออกมา

“เอาใบนี้แล้วกัน! สองใบรวมกันหนึ่งแสนห้าหมื่น พี่ยังไงก็ไม่ขาดทุนหรอก!” หลินเฉวียนวางไข่ทั้งสองใบไว้คู่กัน

ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อพ่อค้าคนนั้นกลับเอื้อมมือไปคว้าเอาไข่หินธรรมดาใบนั้นไปถือไว้ในมือของตัวเองหน้าตาเฉย

“พี่หมายความว่ายังไง?” หลินเฉวียนขมวดคิ้วถาม

“พี่ไม่ได้หมายความว่ายังไงนี่? เมื่อกี้พี่ยังไม่ได้ตอบตกลงสักหน่อย” พ่อค้าหัวเราะร่าพลางเอ่ยถามย้อน

เจ้าหนุ่มคนนี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา เมื่อกี้เล่นละครตบตาตั้งนานสองนาน เป้าหมายที่แท้จริงต้องเป็นไข่ธรรมดาใบนี้แน่ๆ!

คิดว่าข้าไม่รู้ทันรึไง?

ข้าตั้งแผงลอยมาตั้งกี่ปี มีลูกค้าประเภทไหนบ้างที่ไม่เคยเจอ

คิดว่าข้าเป็นพ่อค้าซื่อบื้อที่ยอมให้คนอื่นหลอกง่ายๆ หรือยังไง?

“เมื่อกี้ตกลงกันแล้วว่าจะแถมไข่ให้ใบหนึ่ง พี่ทำการค้าแบบนี้เหรอครับ?” สีหน้าของหลินเฉวียนเริ่มบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ

“หยุดเลย! เมื่อกี้พี่ไม่ได้บอกว่าจะให้น้องสักหน่อย น้องมโนไปเองทั้งนั้น จะซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ช่างหัวมัน!” พ่อค้าทำท่าไม่แยแส

พอรู้แล้วว่าไข่ใบไหนในกองมีมูลค่า เขาก็สามารถเอาไปตั้งราคาขายให้แพงขึ้นได้สบายๆ

หลินเฉวียนแกล้งทำเป็นมีน้ำโห ทว่ากลับแสดงท่าทีจนปัญญา พลางถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง

…

“พี่เฉวียนประเมินสมบัติโคตรเทพ แต่สกิลการแสดงตอนต่อราคานี่ยังอ่อนหัดอยู่นะ!”

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าพี่เฉวียนมีจุดอ่อนอะไร ยังละอ่อนเกินไปจริงๆ”

“พี่เฉวียนอย่าเพิ่งหัวร้อน พวกเราเปลี่ยนไปดูร้านอื่นกันเถอะ!”

“แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ได้ตกปากรับคำจริงๆ นั่นแหละ งานนี้คงต้องยอมกลืนเลือดกินน้ำตาไปก่อน”

…

ปฏิกิริยาของอีกฝ่าย หลินเฉวียนคาดการณ์เอาไว้ล่วงหน้าตั้งนานแล้ว

ก็นะ ดูทรงแล้วอีกฝ่ายไม่ใช่พวกเคี้ยวง่ายอยู่แล้ว คนที่ปักหลักตั้งแผงลอยมาได้นานหลายปีมีใครบ้างที่ไม่ใช่จิ้งจอกเฒ่าร้อยเล่ห์

คงมีแต่นักศึกษาจบใหม่ไร้เดียงสาเท่านั้นแหละที่มาตั้งแผงแล้วจะจริงใจใสซื่อได้

ทว่า มีเพียงกลลวงสลับจริงเท็จเท่านั้น ถึงจะไม่ทำให้เป้าหมายที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผย

“ตกลงน้องจะซื้อหรือไม่ซื้อ!” น้ำเสียงของพ่อค้าเริ่มติดความไม่แคร์ออกมาอย่างชัดเจน

แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของอีกฝ่าย มุมปากของหลินเฉวียนก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย… รอให้พี่พูดประโยคนี้อยู่พอดี