บทที่ 66 จู่ๆ ก็อยู่ระดับเดียวกับอาจารย์แล้วงั้นเหรอ

ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนจะหาว่าประธานอย่างเขาไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสืออย่างนั้นสินะ?

"แค่กๆ เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกเรามาคุยเรื่องไข่สัตว์อสูรที่เธอเพิ่งขุดเจอเมื่อกี้ก่อนดีกว่า!"

ในจังหวะนั้นเอง ด้านหลังของประธานหลี่จิงเถาพลันมีร่างที่คุ้นตาปรากฏขึ้น หลินเฉวียนมองตามไปก็พบว่าคนผู้นั้นคืออาจารย์ของเขา ฟู่เหวินชาง

"คารวะครับอาจารย์! นี่คือไข่สัตว์อสูรที่ผมเพิ่งได้มาเมื่อกี้ครับ!"

เมื่อไข่สัตว์อสูรถูกวางลงบนโต๊ะ บรรดาผู้อาวุโสหลายท่านก็ขยับเข้ามาดูใกล้ๆ ทันที

"นี่เป็นไข่สัตว์อสูรระดับ B จริงๆ ด้วย แถมลวดลายและขนาดนี้ ต้องเป็นไข่ของอสูรดึกดำบรรพ์อย่างแน่นอน"

"ใช่แล้ว อีกทั้งพลังงานบนตัวมันยังเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ต้องเป็นไข่สัตว์อสูรสายพันธุ์ที่พบได้ยากแน่ๆ"

"หลินเฉวียน เมื่อกี้เธอพูดในห้องไลฟ์สดว่านี่เป็นไข่สัตว์อสูรสิงโตฟาร์อีสต์ จริงหรือเปล่า?"

สิงโตฟาร์อีสต์จัดเป็นสายพันธุ์หายากอย่างแท้จริง ทั้งยังเป็นสัตว์อสูรประเภทที่แข็งแกร่งมาก ทว่ากลับถูกสหพันธ์ต่างชาติตัดขาดผูกขาดเอาไว้ ในพันธมิตรหัวเซี่ยจึงมีอยู่น้อยยิ่ง

ทั่วทั้งสหพันธ์ที่ลงทะเบียนในสารบบสัตว์อสูรและพื้นที่เพาะเลี้ยง มีสิงโตฟาร์อีสต์อยู่เพียงตัวเดียวเท่านั้น

หากพวกเขาสามารถฟักตัวนี้ออกมาได้ แล้วดันเป็นเพศตรงข้ามกับตัวที่มีอยู่ พวกเขาก็อาจจะขยายพันธุ์สิงโตฟาร์อีสต์ได้สำเร็จ ซึ่งเรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อวงการสัตว์อสูรของหัวเซี่ยทั้งหมด

“แน่นอนครับ! พวกท่านสามารถนำไปฟักให้เร็วที่สุดได้เลย!”

หลินเฉวียนพยักหน้าตอบ

เขาย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าสัตว์อสูรตัวนี้หายากและล้ำค่าเพียงใด

หากเป็นเช่นนี้ มูลค่าของสิงโตฟาร์อีสต์ตัวนี้ก็ยากจะประเมินได้แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหม เธอเข้าร่วมสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูร แล้วทางสมาคมเรารับซื้อชิ้นนี้ในราคาหนึ่งสิบล้าน เป็นอย่างไร? หรือจะให้เธอเลือกสัตว์อสูรตัวอื่นแทนได้ตามใจชอบหนึ่งตัวก็ได้นะ” ประธานเอ่ยถาม

“ผมชินกับชีวิตอิสระตามใจตัวเองแล้วน่ะครับ ไม่ค่อยชอบถูกตีกรอบเท่าไหร่” หลินเฉวียนปฏิเสธตรงๆ

“งั้นถ้าเอาแบบนี้ล่ะ…”

ว่าแล้วประธานหลี่ก็ขยับเข้าไปใกล้หลินเฉวียนอีกนิด ลดเสียงให้เบาลงจนมีเพียงพวกเขาสองคนที่ได้ยิน:

“เธอเข้าร่วมสาขาหนานเจียงในตำแหน่งรองประธานกิตติมศักดิ์ วันธรรมดาไม่ต้องขึ้นตรงหรืออยู่ใต้กฎระเบียบของสมาคม แต่สามารถรับสิทธิประโยชน์ของสมาคมได้ทุกอย่าง เป็นไงล่ะ?”

หลินเฉวียนรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันที “ดีขนาดนี้เชียว?”

เขาเพิ่งจะประเมินสัตว์อสูรไปไม่กี่ครั้ง สร้างความฮือฮาในเมืองหนานเจียงแค่เล็กน้อย สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรไม่น่าจะถึงขั้นกระตือรือร้นดึงตัวเขาขนาดนี้กระมัง

เขากวาดสายตาไปมองผู้เฒ่าฟู่โดยสัญชาตญาณ และพบว่าอีกฝ่ายกำลังพยักหน้าให้ตนอยู่

หลินเฉวียนพลันตาสว่าง “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

อาจารย์เป็นคนคอยหนุนหลังเดินเรื่องให้นี่เอง ประธานสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรตรงหน้าก็คงคำนึงถึงอาจารย์ของอาจารย์อย่างซุนเหวยโจวด้วย ถึงได้ยอมยกตำแหน่งรองประธานกิตติมศักดิ์นี้ให้เขา

คราวนี้หลินเฉวียนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า ทำไมเรียงความเรื่อง ‘พ่อของฉันเป็นผู้ว่าฯ’ ถึงได้รางวัลชนะเลิศมาอย่างง่ายดาย

“ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องน้อมรับด้วยความยินดีแล้วล่ะครับ!”

หลินเฉวียนพยักหน้า รองประธานกิตติมศักดิ์ไม่ต้องสังกัดสมาคม ไม่ต้องแบกรับหน้าที่ความรับผิดชอบ แถมยังได้ส่วนลดอีก คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะไม่เอา

“ตกลงตามนี้นะ? เรื่องไข่สัตว์อสูรใบนี้ เดี๋ยวทางเราจะจ่ายเงินชดเชยให้เธอหนึ่งสิบล้าน!”

“ไม่มีปัญหาครับ อีกอย่าง เมื่อก่อนผมเคยอ่านบันทึกเกี่ยวกับสิงโตฟาร์อีสต์มาบ้าง สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์นี้ไม่เหมาะกับการขังเลี้ยงไว้ในกรง ดังนั้นผมขอแนะนำว่าขยายพื้นที่เพาะเลี้ยงของพวกท่าน แล้วปล่อยให้มันอยู่อย่างอิสระตามป่าเขาจะดีที่สุดครับ”

หลินเฉวียนให้คำแนะนำของตัวเองไป

“ได้ พวกเราจะรับไว้พิจารณา!” ประธานหลี่พยักหน้า การปล่อยเลี้ยงตามธรรมชาติไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขาอยู่แล้ว ย่อมนำไปพิจารณาได้

“จริงสิ นี่คือป้ายประจำตัวของสมาคมที่พวกเราทำเตรียมไว้ให้เธอล่วงหน้า”

ประธานหลี่ยื่นป้ายคำสั่งสีเขียวอันหนึ่งให้หลินเฉวียน ด้านหน้าสลักว่า ‘สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูร สาขาหนานเจียง’ ส่วนด้านหลังสลักคำว่า ‘เฉวียน’

“ป้ายสีเขียวงั้นเหรอ?!”

ทันใดนั้น เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงก็ดังมาจากด้านข้างของหลินเฉวียน

ในเวลานี้ เจ้าอ้วนมองป้ายในมือของหลินเฉวียนด้วยสีหน้าช็อกสุดขีดพลางยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง

เขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้ประธานสมาคมคุยอะไรกับหลินเฉวียน แต่พอเห็นอีกฝ่ายหยิบป้ายสีเขียวออกมามอบให้ ก็ตกใจแทบสิ้นสติ

ต้องรู้ก่อนว่า สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรทั่วทั้งสหพันธ์ถูกแบ่งออกเป็นเก้าระดับ โดยใช้ป้ายเก้าสีเป็นตัวแทนระบุฐานะ ได้แก่ แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน ม่วง ทอง และดำ

สมาชิกทั่วไปจะได้ป้ายสีแดง!

ส่วนสีเขียวนั้นถือเป็นระดับขั้นที่สี่แล้ว ซึ่งแทบจะเป็นตัวแทนของระดับขั้นสูงสุดอันดับสองของทั้งเมืองหนานเจียงเลยทีเดียว

ในเมืองหนานเจียงแห่งนี้ มีเพียงประธานคนเดียวเท่านั้นที่ถือป้ายสีคราม

รองประธานคนอื่นๆ รวมถึงประธานสาขาเมืองบริวาร ล้วนถือป้ายสีเขียวกันทั้งสิ้น

“เจ้าหนู ตอนนี้แกมีระดับเท่าฉันแล้วนะเนี่ย!” ฟู่เหวินชางหยิบป้ายประจำตัวของตัวเองออกมา ซึ่งก็เป็นสีเขียวเช่นกัน

“แฮ่ม ผมว่าถ้าอาจารย์อยากจะก้าวหน้าไปอีกขั้น ก็คงไม่ใช่เรื่องยากหรอกครับ!” หลินเฉวียนรีบประจบประแจงทันควัน

“มันก็แน่อยู่แล้ว!” ฟู่เหวินชางพยักหน้า

เขาแค่ขี้เกียจไปยุ่งเรื่องจิปาถะให้เสียเวลาวิจัยสัตว์อสูรของตัวเองก็เท่านั้น ไม่อย่างนั้นด้วยคุณวุฒิของเขา มันเหลือเฟืออยู่แล้ว

ประธานหลี่: “…”

ไม่คิดจะเห็นหัวฉันหน่อยเรอะ?

“เอาล่ะ เดี๋ยวไปกินข้าวที่โรงอาหารของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรกันก่อนเถอะ พอกินเสร็จการแข่งขันก็น่าจะเริ่มพอดี ครั้งนี้มีผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดสิบแปดคน จะคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันสามคนเพื่อเป็นตัวแทนของเมืองหนานเจียง ไปเข้าร่วมการแข่งขันคัดเลือกระดับภูมิภาคที่เมืองศูนย์กลางของเขตเจียงหนาน!”

“ทำให้เต็มที่ล่ะ พวกเราทุกคนเชื่อมั่นในความสามารถของเธอ”

หลังจากที่อีกฝ่ายกำชับเสร็จเรียบร้อย หลินเฉวียนกับเจ้าอ้วนก็รีบชิ่งออกมาทันที เจ้าหน้าที่ที่รออยู่หน้าประตูก็นำทางพวกเขามุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร

“โอ้โห เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่อาหารที่นี่รสชาติดีจริงๆ แฮะ!”

เจ้าอ้วนตักอาหารมาแปดอย่างกับน้ำแกงอีกหนึ่งถ้วย พลางเคี้ยวเนื้อบนโต๊ะด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

“ไหนนายบอกว่าจะช่วยฉันปั่นราคาไง ทำไมถึงไม่ยอมอ้าปากพูดสักแอะเลยล่ะ!” หลินเฉวียนมองสำรวจไปรอบๆ พลางเอ่ยถามลอยๆ

“แฮ่ม ก็คนใหญ่คนโตมันเยอะขนาดนั้น ไปขัดใจใครเข้าก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละน่า! ทีแรกฉันนึกว่าเป็นแค่ผู้ดูแลสมาคมธรรมดาซะอีก”

เจ้าอ้วนยังรู้สึกเสียวสันหลังไม่หาย เมื่อกี้เขากลัวแทบแย่ว่าพวกตาเฒ่าเหล่านั้นจะจับสังเกตอะไรได้

จะให้พวกนั้นจับได้ไม่ได้เด็ดขาด

“เอ๊ะ? นั่นมัน?”

“อะไร มีของดี (สัตว์อสูร) อีกแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่แค่ของดีธรรมดา แต่มันคือของโคตรพรีเมียมระดับตัวแม่เลยต่างหาก เปิดตัวมาได้สะเด่าสุดๆ!” หลินเฉวียนวางตะเกียบลง สายตาจับจ้องตรงไปยังทิศทางประตูใหญ่ของโรงอาหารที่ไม่ไกลจากด้านหลังของเจ้าอ้วนพลางพึมพำเสียงเบา

“ของดีอะไรถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น?” เจ้าอ้วนหันขวับกลับไปด้วยความสงสัย และประจวบเหมาะกับที่ได้เห็นร่างสองร่างเดินผ่านข้างกายพวกเขาไปพอดี

คนหนึ่งรูปร่างสูง อีกคนตัวเล็ก คนตัวสูงสวมแว่นกันแดด สวมเสื้อโค้ตตัวยาว ดูสง่างามมาดมั่นสมเป็นยอดฝีมือ แถมยังมีทรวดทรงองค์เอวระดับคัพดีอันทรงพลัง

ส่วนคนตัวเล็กมัดผมแกละสองข้าง ดูน่ารักบอบบาง ชวนให้เกิดความรู้สึกอยากปกป้อง ทั้งสองคนล้วนโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง

ดวงตาของเจ้าอ้วนพลันกลายเป็นรูปหัวใจสองดวง สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของพวกเธอไม่อาจละไปไหนได้ มองตามพวกเธอไปทุกฝีก้าว

จนกระทั่งพวกเธอเดินลับสายตาไป เขาถึงค่อยได้สติกลับมา

“นายพูดถูกเผงเลย ของเขาเปิดตัวมาสะเด่าจริงว่ะ!”