บทที่ 72 การแข่งจบลง พวกเราไปผ่อนคลายกันหน่อยไหม

ห้องประชุมภายในสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูร

"ก่อนอื่นเลย ขอแสดงความยินดีกับทั้งสามท่านที่คว้าสามอันดับแรกในการแข่งขันประเมินสัตว์อสูรเมืองหนานเจียงครั้งนี้! สุดสัปดาห์หน้าจะเป็นการคัดเลือกระดับเขตเจียงหนาน ถึงตอนนั้นจะมีผู้เข้าแข่งขันอีกหกสิบเอ็ดคนจากหลายสิบเมืองมาร่วมประชันฝีมือกับพวกเธอ!"

"มีเพียงสี่อันดับแรกเท่านั้นที่จะได้สิทธิ์ไปแข่งขันรอบสุดท้ายในระดับประเทศ"

"หลินเฉวียน หากได้ไปแข่งในระดับประเทศ มันจะช่วยส่งเสริมอาชีพสตรีมเมอร์ของเธอได้เป็นอย่างดี หวังว่าเธอจะคว้าโอกาสนี้ไว้ได้นะ"

หลังจากกล่าวแสดงความยินดีแล้ว ประธานหลี่ก็หันไปพูดกับหลินเฉวียนทันที

เมื่อดูจากการแข่งรอบนี้แล้ว หลินเฉวียนคือคนที่มีโอกาสทะลุเข้าสู่การแข่งระดับประเทศมากที่สุดในหมู่พวกเขาทั้งหมด

"ผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ!"

หลินเฉวียนพยักหน้า พลางชั่งน้ำหนักถึงข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้ในใจไปด้วย

การมีชื่อเสียงและถูกจับตามองมากเกินไปในตอนนี้มีทั้งผลดีและผลเสีย

ข้อดีคือยอดการเข้าชมมหาศาลจะทำให้เขาทำภารกิจของระบบได้ง่ายขึ้น ทั้งยังกอบโกยผลประโยชน์ได้เป็นกอบเป็นกำ

และยังช่วยหาทรัพยากรมาเพิ่มพูนความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้อย่างเหลือเฟือ

ส่วนข้อเสียคือพลังฝีมือของเขายังอ่อนแอเกินไป หลายเรื่องเขาไม่มีสิทธิ์มีเสียงแม้แต่น้อย ยิ่งรู้มากเท่าไร ก็อาจจะยิ่งอันตรายต่อตัวเขามากเท่านั้น

นึกไม่ถึงเลยว่า การจะเป็นสตรีมเมอร์ประเมินสัตว์อสูรที่มีกระแสนิยมสูง จะต้องพึ่งพาฝีมือและลูกล่อลูกชนที่แข็งแกร่งขนาดนี้

หลินเฉวียนยังจำได้ดีว่า ชาติก่อนเพราะตัวเองทำตัวเด่นเกินไป จึงถูกพวกไม่หวังดีวางแผนเล่นงานอยู่หลายครั้ง แถมตอนหลังยังโดนเตือนมาอีก

กระทั่งทางการยังเคยออกมาชี้นำกระแสเรื่องที่เขาวุฒิการศึกษาปลอม

จนทำให้เขาต้องจำใจพักการสตรีมไปช่วงหนึ่งเพื่อลดกระแส และถือโอกาสพักฟื้นปรับตัวเพื่อเตรียมตัวเปิดสตรีมรอบต่อไปให้ดียิ่งขึ้น

"เอาละ ถ้างั้นวันศุกร์หน้าให้พวกเธอมาเจอกันที่นี่ แล้วฉันจะให้ฟู่เหวินชาง ซึ่งเป็นรองประธานของสมาคมเรา พาทุกคนไปยังสมาคมหลักประจำเขตเจียงหนาน"

พอประธานหลี่พูดจบ ฟู่เหวินชางก็เดินออกมาจากด้านหลังและทักทายพวกเขาทั้งสามคน

"คารวะครับอาจารย์!"

หลินเฉวียนค้อมตัวคำนับผู้เฒ่าฟู่ ทำเอาซือหม่าถูที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักไป

อาจารย์เหรอ? หลินเฉวียนเป็นลูกศิษย์ของฟู่เหวินชางเนี่ยนะ?

เขาเคยได้ยินชื่อของฟู่เหวินชางมาก่อน พูดได้เลยว่าที่เขากลับมาในครั้งนี้ก็เพราะอีกฝ่าย!

ตามที่อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาบอกไว้ ชายตรงหน้าก็เคยจบจากมหาวิทยาลัยฝึกสัตว์อสูรชิงเป่ยเช่นกัน และเคยสร้างชื่อเสียงโด่งดังอยู่ยุคหนึ่ง ทว่าหลังจากเรียนจบก็กลับมาบ้านเกิดและค่อยๆ เงียบหายไป

นึกไม่ถึงเลยว่า หลินเฉวียนที่โชว์ฝีมือเหนือกว่าตนไปก้าวหนึ่งคนนี้ จะเป็นลูกศิษย์ของเขา

"ครั้งนี้ทำผลงานได้ดีมาก ฉันพอใจยิ่งนัก! ช่วงสองสามวันนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่ เตรียมตัวลุยศึกสัปดาห์หน้า"

เมื่อหลินเฉวียนพยักหน้ารับ ฟู่เหวินชางจึงหันไปมองหลี่ย่งเฉิง

"ย่งเฉิง เรื่องแพ้ชนะในครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ฝีมือของเธอคู่ควรกับการไปคัดเลือกระดับเขตได้อย่างสบายๆ เพียงแต่เจ้าพวกนี้มันเก่งกาจเกินมนุษย์ไปหน่อยเท่านั้นเอง"

"คราวนี้เธอก็ร่วมเดินทางไปกับพวกเราด้วย ไปคอยสังเกตการณ์เป็นหลัก หวังว่าปีหน้า ทีมตัวแทนนี้จะนำทัพโดยเธอนะ"

หลี่ย่งเฉิงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เขาเงยหน้าหน้าที่ก้มต่ำมาตลอดขึ้น ขอบตาแดงระเรื่อเล็กน้อย มองดูผู้เฒ่าฟู่และประธานหลี่ที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอนครับ!"

จากนั้น ท่านประธานก็มอบป้ายคำสั่งให้ซือหม่าถูและคนอื่นๆ ส่วนของหลินเฉวียนนั้นได้ไปก่อนหน้านี้แล้ว

เมื่อกำชับเรื่องต่างๆ เสร็จสิ้น ทางสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรก็บอกว่าหากต้องการ พวกเขาสามารถพักอยู่ที่สมาคมตลอดช่วงเวลานี้ได้

แต่หลินเฉวียนกับโอวหยางเซินหมิงที่เตี๊ยมกันไว้ก่อนแล้ว มีหรือจะยอมอยู่ต่อ

ก่อนจะไป โอวหยางเซินหมิงยังลากตัวซือหม่าถูกับหลี่ย่งเฉิงไปด้วยกัน

โดยอ้างคำพูดสวยหรูว่า ไม่ประลองก็ไม่รู้จักกัน ขอพาไปเปิดหูเปิดตาผ่อนคลายสักหน่อย

ทั้งสองคนไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเดินตามพวกหลินเฉวียนออกไปทันที

เมื่อมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของพวกเขา ประธานหลี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ "เมื่อก่อนฉันเองก็เคยมีกลุ่มสหายแบบนี้เหมือนกัน น่าเสียดายจริงๆ!"

…

"พวกนายจะพาพวกเราไปไหน?"

ซือหม่าถูเชิดหน้าอย่างถือตัว สายตาที่มองหลินเฉวียนยังคงแฝงแววอยากเอาชนะอยู่จางๆ

แม้ครั้งนี้จะแพ้ให้แก่หลินเฉวียน แต่เขาไม่มีทางยอมแพ้เด็ดขาด ในอนาคตเมื่อเขาได้เรียนรู้มากขึ้น สักวันจะต้องเอาชนะคืนให้ได้

"ก็ต้องเป็นที่เด็ดๆ สิ รับรองว่าจะช่วยอัปสกิลให้นายขึ้นอีกจมเลย!" โอวหยางเจ้าอ้วนตบหน้าอกรับประกัน

"นั่นสิ! พี่อ้วนอย่างฉันก็เพิ่งมาถึง ไม่เคยไปของจริงหรอก แค่เคยได้ยินเขาเล่ามาน่ะ"

"พวกนายเพิ่งมาเมืองหนานเจียงกันสินะ! อยากไปไหนเดี๋ยวฉันนำทางให้เอง"

ในเมื่อทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็ชนะตนหมด หลี่ย่งเฉิงจึงปล่อยวางได้อย่างหมดจด เขายังมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมาก

"ไปแช่น้ำอุ่นผ่อนคลายกันก่อน แล้วค่อยหาน้องสาวสวยๆ ชะตากรรมน่าสงสารมานวดเท้าให้!" โอวหยางเซินหมิงบอกความต้องการของตัวเองออกมาทันที

หลินเฉวียนยกนิ้วโป้งให้ทันควัน

ซือหม่าถูกับหลี่ย่งเฉิงได้ยินเข้าก็ตาโตอ้าปากค้าง

หลี่ย่งเฉิงยังพอทำเนา เพราะว่าเขา… ก็เคยไปมาจริงๆ นั่นแหละ

แต่ซือหม่าถุนี่สิที่เริ่มทำตัวไม่ถูก

สถานที่แบบนั้น เขาไม่เคยเฉียดไปเลยสักครั้ง!

แต่เหมือนเคยได้ยินพวกศิษย์พี่พูดกันว่า ที่นั่นเป็นแดนสวรรค์ ไปแล้วก็อยากจะไปอีก

ชั่วขณะนั้น เขากลับยืนลังเลสองจิตสองใจอยู่กับที่

"เฮ้ย ลังเลอะไรอยู่วะ?"

"จะไปก็ไป ถ้าไม่ไปพวกฉันไปกันเองนะ!"

"ดูท่าทางแล้ว คงมีบางคนไม่เคยไปสินะเนี่ย! ไหวหรือเปล่าล่ะพ่อคุณ?"

เมื่อได้ยินเจ้าอ้วนยั่วโมโห ซือหม่าถูก็ของขึ้นทันที "ใครว่าไม่ไหว? ไปก็ไปสิ!"

จากนั้น ทั้งสี่คนก็กอดคอกันมุ่งหน้าไปยังสถานบริการอาบน้ำนวดตัว

หลังจากแช่น้ำเสร็จ ก็เรียกน้องสาวหน้าตาและรูปร่างดีเยี่ยมสี่คนมาช่วยนวดเท้าให้

"ติ๊งต่อง～"

ในตอนนั้นเอง หลินเฉวียนก็ได้รับข้อความส่วนตัวข้อความหนึ่ง ซึ่งส่งมาจากแฟนคลับตัวยงของเขา

"พี่เฉวียนคะ ฉันเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่เองนะ ฉันอยู่ในหนานเจียงนี่เอง อยากคุยเปิดอกเรื่องชีวิตและความฝันกับพี่เฉวียนจังเลยค่ะ พี่เฉวียนขา～"

"【แนบรูปภาพ】!"

หลินเฉวียนกดเปิดหน้าจอขึ้นดู

ในรูป ปรากฏใบหน้าของสาวสวยลุคพี่สาวคนโตพราวเสน่ห์สะกดสายตา

เธอเปิดไหล่เนียนเปลือยเปล่า สายตาเย้ายวนแฝงประกายทอดสะพานอยู่กลายๆ

"ฉันจองห้องที่โรงแรมกุหลาบไว้แล้วนะคะ ห้องหมายเลข 360 รอพี่อยู่น้า～"

เชี่ยเอ๊ย!

เอาสิ่งนี้มาทดสอบความมั่นคงของจิตใจกันเหรอ หลินเฉวียนคนนี้เป็นคนแบบนั้นหรือไงกัน?

…

สิบนาทีต่อมา หน้าห้องหมายเลข 360 โรงแรมกุหลาบ

หลินเฉวียนกลืนน้ำลายลงคอ ยกมือขึ้นเคาะประตูห้อง

เขาแค่มาพบปะแฟนคลับเฉยๆ ส่วนความคิดอย่างอื่นน่ะเหรอ บอกเลยว่าไม่มีแม้แต่นิดเดียวจริงๆ

ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก ใบหน้าที่ดูคล้ายกับในรูปเกือบทั้งหมดปรากฏสู่สายตา แต่ก็พอมองออกว่ารูปถ่ายผ่านการแต่งรูปมาอย่างหนักหน่วงเหมือนกัน

"พี่เฉวียนเหรอคะ? ตอนไลฟ์สดพี่เปิดฟิลเตอร์ปรับหน้าสวยด้วยเหรอเนี่ย?"

หลินเฉวียนเลิกคิ้วขึ้น หน้าตาระดับเทียบชั้นอู๋เอี้ยนจู่ของเขาเนี่ยนะ ยังจะโดนกังขาว่าเปิดฟิลเตอร์ปรับหน้าสวยตอนไลฟ์สดอีกเรอะ?

"เปล่านี่ หมายความว่ายังไง?"

"ฉันรู้สึกว่าตอนดูไลฟ์สด พี่เฉวียนดูหล่อมากเลยนี่คะ? แต่ตัวจริงค่อนข้างจะ…ฉันรับไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ถ้าพี่เฉวียนยังอยากจะเข้ามาล่ะก็…"

หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูหลินเฉวียนประโยคหนึ่ง

วอทเดอะ? พูดว่าอะไรนะ?

มารังเกียจว่าฉันขี้เหร่เหรอ งั้นก็ลาก่อนเว้ย!

หลินเฉวียนหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง คิดเสียว่าตัวเองวิ่งออกมาออกกำลังกายก็แล้วกัน