บทที่ 79 เดี๋ยวนะพี่ชาย นายมีสัตว์เทวะจริงๆ เหรอเนี่ย

"เสี่ยคนนี้หลงผิดไปแล้วมั้งเนี่ย!"

"จะมีของใหญ่มาจริงดิ? มั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ?"

"มั่นใจเบอร์นี้ อย่างต่ำๆ ก็น่าจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับเอแล้วมั้ง แค่ค่าต่อสายยังเปย์ทีละพัน ตอนซื้อสัตว์อสูรคงไม่ธรรมดาแน่ๆ"

"เหอะ ฉันขอเดิมพันด้วยล่าเถียวห้าเหมาเลย เจ้านี่มันพวกมาเกาะกระแสชัดๆ!"

ข้อความบนหน้าจอเริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือด ดูเหมือนทุกคนจะลืมสาวสวยเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้นแล้ว

เป้าหมายหลักที่พวกเขามาดูการสตรีมของหลินเฉวียนก็คือมาดูการประเมินสัตว์อสูร ถ้าอยากดูประเมินสาวๆ คงต้องรอหลังเที่ยงคืน

หลินเฉวียนเองก็สังเกตเห็นอีกฝ่ายเช่นกัน

"ขอบคุณอินฝูหมายเลขหนึ่งจากพี่เฉิงเซียนด้วยครับ เสี่ยใหญ่มีสัตว์อสูรที่เป็นของแท้ตาแตกเหรอครับเนี่ย? ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเชิญเสี่ยใหญ่ขึ้นมาหน่อยแล้ว" หลินเฉวียนพูดพลางกดตอบรับ

ไม่นาน ภาพอีกฝั่งก็ปรากฏเงาร่างของเด็กหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์คนหนึ่ง

หน้าตาหล่อเหลาเอาการ มีความสง่างามได้สักครึ่งหนึ่งของเขาเห็นจะได้

สภาพแวดล้อมที่อีกฝ่ายอยู่นั้นค่อนข้างมืด มีประกายระลอกคลื่นน้ำสะท้อนเบาๆ บนใบหน้า ดูแล้วน่าจะอยู่แถวริมทะเลสาบหรือสถานที่ทำนองนั้น

…

"เชี่ย หล่อขนาดนี้เลยเหรอ?"

"หล่อจริงไม่เถียง แต่รู้สึกเหมือนจะยังเด็กอยู่นะ?"

"แย่แล้ว พี่เฉวียนต้องอิจฉาแน่ๆ น้องคนนี้เตรียมโดนเตะออกจากสายได้เลย"

…

ตอนที่หลินเฉวียนเห็นอีกฝ่าย เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

"ไอ้น้อง อายุถึงสิบหกหรือยัง? ถ้ายังไม่ถึงพี่ไม่ประเมินให้นะ"

"พี่เฉวียน ผมอายุสิบแปดเต็มแล้วครับ" เด็กหนุ่มหยิบบัตรประชาชนออกมา บนนั้นระบุชัดเจนว่านอกจากจะเกินสิบหกแล้ว เขายังบรรลุนิติภาวะแล้วด้วย

สามารถถือบัตรประชาชนเดินเข้าร้านเน็ตได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

"เอาละๆ รีบกดดับเบิลคลิกสลับกล้องแล้วเอาสัตว์อสูรออกมาเลย ไม่อย่างนั้นเตรียมตัวลงไปนอนสงบสติอารมณ์ข้างล่างได้เลยนะ!" หลินเฉวียนแกล้งทำท่าเหมือนจะส่งอีกฝ่ายลงจากจอ

ทันใดนั้น เอฟเฟกต์ของขวัญก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง

[เซี่ยโม่ชิงเหลียง ส่งมอบคาร์นิวัลคอมโบสามชุด]

"[เซี่ยโม่ชิงเหลียง]: ห้ามเอาเขาลงนะ กำลังเพลินเลย ชอบสไตล์นี้แหละ"

ชัดเจนเลยว่านี่คือเศรษฐินีตัวจริง แถมยังเป็นสาวใหญ่สายเปย์ที่ชอบหนุ่มน้อยหน้าใสเสียด้วย

เปย์คาร์นิวัลมารวดเดียวสามชุด ทำเอาหลินเฉวียนอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้มกริ่ม

"ขอบคุณคาร์นิวัลจากพี่สาวเซี่ยโม่ด้วยครับ ฮึ่มๆ น้องเฉิงเซียน ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะ พวกเราไม่รีบ!"

สุดท้ายเขาก็ยอมก้มหัวให้กับอำนาจเงินอันชั่วร้ายอยู่ดี

เด็กหนุ่มคนนั้นดูเหมือนจะอึ้งไปเช่นกัน ไม่คิดว่าตนเองจะไปเข้าตาสาวใหญ่กระเป๋าหนักเข้า

เมื่อเห็นเศรษฐินีปรากฏตัว ข้อความบนหน้าจอก็ระเบิดออกทันที

…

"เชี่ย ห้องพี่เฉวียนมีเศรษฐินีตัวจริงเสียงจริงอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!"

"พี่สาวคนสวย มองมาทางนี้หน่อยได้ไหมครับ กระเพาะผมไม่ค่อยดี เหมาะกับการกินข้าวฟรีก้นกุฏิมากเลยนะ"

"อาทิตย์ก่อนก็มีเศรษฐินีทักหาผมเหมือนกัน บอกให้ผมไปหาที่เซินกว่าง จะให้เดือนละแสนเพื่อเลี้ยงดูผม ผมปฏิเสธไปตรงนั้นเลย พี่ไม่ใช่คนแบบนั้น! (ที่อยู่ไอพี: เซินกว่าง)"

"เกาะคนรวยได้ สบายไปสามสิบปี!"

ข้อความในห้องสตรีมพุ่งทะยานสู่จุดพีคชั่วขณะเพราะการปรากฏตัวของเศรษฐินี

เมื่อเด็กหนุ่มเห็นดังนั้น จึงล้มเลิกความคิดที่จะสลับกล้อง แต่เลือกที่จะขยับโทรศัพท์ออกไปวางไว้บนขาตั้งรูปสุนัขบนโต๊ะแทน

จากนั้นก็กวักมือเรียกไปทางด้านข้าง

ไม่นาน เสือขาวตัวน้อยตัวหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในเฟรม มาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่ม

มันกระโจนพรวดเดียวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา

แล้วเหยียบขึ้นไปยืนบนท่อนแขน ยืดอกเชิดหน้า ท่าทางดูสง่างามและน่าเกรงขามไม่น้อย

ในห้องสตรีม ทุกคนเห็นเด็กหนุ่มสุดหล่อทำท่าเหมือนทักทายสัตว์อสูร จากนั้นก็เห็นสิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายแมวสีขาวตัวหนึ่งกระโดดเข้าไปในอ้อมอกของเขา

ทว่าพอเสือขาวตัวน้อยหันกลับมาเห็นภาพในหน้าจอโทรศัพท์ มันก็พลันกลายร่างเป็นสายฟ้าสีขาว กระโดดผลุงหลุดออกไปจากหน้าจอไลฟ์สดทันที

เด็กหนุ่มยืนเอ๋อไปชั่วขณะ "เสี่ยวไป๋ แกเป็นอะไรไปน่ะ?"

"โฮก~ (กลัวง่ะ)"

เสียงที่ฟังดูขลาดกลัวดังขึ้นข้างหู เด็กหนุ่มถึงเพิ่งเข้าใจได้ในทันทีว่า สัตว์อสูรของเขากำลังกลัว

ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้เปิดกล้องต่อสาย เขาคงไม่รู้เลยว่า สัตว์อสูรของตัวเองจะเป็นพวกเก็บตัวและกลัวสังคมขนาดนี้

"ไม่กลัวนะ ไม่ต้องกลัว…"

เด็กหนุ่มรีบเดินไปปลอบเสือขาวตัวน้อยทันที

ผู้ชมในห้องสตรีมต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน

เมื่อครู่นี้เหมือนพวกเขาจะเห็นเสือสีขาวใช่ไหมนะ?

เสือสีขาวงั้นเหรอ?

คงไม่ใช่ว่า… เจ้าตัวนั้นคือพยัคฆ์ขาว หนึ่งในสี่สัตว์เทพในตำนานหรอกนะ?

เมื่อไม่กี่วันก่อน แค่พวกที่มีสายเลือดเกี่ยวพันกับหนึ่งในสี่สัตว์เทพอย่างวงศ์วานมังกรก็สร้างกระแสฮือฮาไปไม่น้อยแล้ว แต่นี่ถึงกับมีสัตว์เทพตัวจริงโผล่ออกมาเลยเหรอ?

ตัวปลอมมั้ง?

น่าจะเป็นแค่เสือที่มีขนสีขาวธรรมดาๆ หรือเปล่า?

เพราะเสือสีขาวก็มีตั้งหลายสายพันธุ์ ไม่จำเป็นต้องเป็นพยัคฆ์ขาวตัวจริงเสมอไปนี่นา

ทว่าในเวลานี้ สายตาของหลินเฉวียนกลับเบิกค้างไปแล้ว

เพราะแม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แค่พริบตาเดียว แต่หลินเฉวียนก็ได้เปิดใช้งานเนตรหยั่งรู้ระดับเทวะ และมองเห็นคุณสมบัติของสัตว์อสูรตัวนั้นแล้ว

[เผ่าพันธุ์: พยัคฆ์ขาว (สัตว์เทพ)]

[อายุ: แปดเดือน]

[เลเวล: 41]

[พลังชีวิต: 32,800]

[พละกำลัง: 364]

[พลังป้องกัน: 328]

[ความเร็ว: 364]

[สายเลือด: ระดับ B (วิวัฒนาการได้)]

[ธาตุ: ทอง]

[ทักษะ: ดาวตก, คำราม…]

[พรสวรรค์: ไร้เทียมทาน]

[สถานะร่างกาย: หวาดกลัว, กลัวสังคม, วิตกกังวล]

[คำอธิบาย: ครอบครองความเร็วและพละกำลังอันยากจะหาผู้ใดเทียบ เป็นสัญลักษณ์แห่งพลังและความว่องไว ดั่งตัวตนของเทพสงคราม ถือกำเนิดมาพร้อมไอพลังอันเกรียงไกรเหนือนภา]

[…]

[ประเมินสัตว์อสูรระดับ B ได้รับแต้มประเมินสัตว์อสูร 160 แต้ม]

[บันทึกสัตว์อสูรระดับ B พยัคฆ์ขาว ลงในสารานุกรมสัตว์อสูร]

[เริ่มสุ่มดึงพรสวรรค์ของพยัคฆ์ขาว]

[ดึงสำเร็จ ได้รับพรสวรรค์: ไร้เทียมทาน]

[ไร้เทียมทาน: เมื่อเปิดใช้งาน พละกำลังและความเร็วจะเพิ่มขึ้น 200% ในทันที มีผลต่อเนื่องห้านาที ระยะเวลาคูลดาวน์ 12 ชั่วโมง]

เชี่ยเอ๊ย!

อายุแค่แปดเดือนก็เลื่อนขั้นมาถึงระดับสี่แล้วเนี่ยนะ สมกับเป็นสัตว์เทพพยัคฆ์ขาวจริงๆ

ระดับสายเลือดก็เหมือนกับตี้ทิง ที่ต้องค่อยๆ วิวัฒนาการขึ้นไปทีละขั้น

พรสวรรค์ที่เขาสุ่มได้มาก็เป็นพรสวรรค์เพียงหนึ่งเดียวของมันในตอนนี้

ไร้เทียมทาน

พรสวรรค์ที่ช่วยเพิ่มพละกำลังและความเร็วเป็นสามเท่าของเดิมในช่วงเวลาสั้นๆ

ไว้ค่อยเอาไปติดตั้งให้พี่ฮา หลินเฉวียนแทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า ถ้าพี่ฮาได้รับการติดตั้งแถบสกิลครบสิบช่องแล้วจะแข็งแกร่งขนาดไหน

แต่พอมองดูสถานะปัจจุบันของมันแล้ว หลินเฉวียนก็อดขำไม่ได้

ที่แท้ก็เป็นพยัคฆ์ขาวที่เป็นโรคกลัวสังคมนี่เอง

แบบนี้ไม่ได้การนะเนี่ย

"น้องชาย สัตว์อสูรของนายนี่ดูจะกลัวสังคมไปหน่อยนะ โตจนเกือบจะเต็มวัยแล้ว ไม่เคยพาไปฝึกเข้าสังคมบ้างเลยเหรอ?" หลินเฉวียนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

ในแง่หนึ่ง พยัคฆ์ขาวก็ไม่ต่างอะไรกับแมวตัวใหญ่ๆ ตัวหนึ่ง

การฝึกเข้าสังคมเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง ไม่อย่างนั้นพอโตขึ้นมาจะกลายเป็นพวกกลัวสังคมขั้นรุนแรงเอาได้

"อ้าว? พี่เฉวียน มันเป็นแบบนี้เองเหรอครับ มิน่าล่ะวันนี้จู่ๆ มันถึงได้กลัวคนขึ้นมา ผมไม่เคยพามันออกไปข้างนอกเลยน่ะครับ" ใบหน้าของเด็กหนุ่มโผล่กลับเข้ามาในหน้าจออีกครั้ง

พูดพลาง เด็กหนุ่มก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแพนกล้องถ่ายให้ดูสภาพบ้านของตัวเอง

เมื่อเห็นห้องเก่าๆ ทรุดโทรมรอบด้าน หลินเฉวียนถึงกับอึ้งไป

คนที่เลี้ยงสัตว์เทพระดับพยัคฆ์ขาวไหว กลับมาอาศัยอยู่ในที่ซอมซ่อขนาดนี้เนี่ยนะ?

คงไม่ใช่ว่าเงินทั้งหมดถูกเจ้าพยัคฆ์ขาวตัวนี้ผลาญไปหมดแล้วหรอกนะ?

"น้องชาย นายพักอยู่ที่นี่เหรอ?"

"อ๋อ เปล่าครับ ที่นี่เป็นที่ที่ผมเอาไว้เลี้ยงสัตว์อสูรเฉยๆ มันค่อนข้างเงียบสงบดี" เด็กหนุ่มส่ายหน้ายิ้มๆ

จากนั้น มุมปากของเขาก็ยกยิ้มพลางมองหลินเฉวียน "พี่เฉวียน สัตว์อสูรของผมตัวนี้ เป็นของแท้ตาแตกไหมครับ? พี่พูดตามความจริงได้เลยนะ ผมไม่ถือ"

หลินเฉวียนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า คนที่เลี้ยงพยัคฆ์ขาวได้ย่อมต้องมีฝีมือและภูมิหลังอยู่แล้ว ต่อให้เปิดเผยออกไปก็คงไม่มีปัญหาอะไรตามมา

เขาเปิดเพลงชุนถิงเสวี่ยคลอเบาๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนตรงทันที

"พวกเราทุกคน ทั้งหมดแถวตรง ลุกขึ้นยืนเคารพ!"