บทที่ 78 คิดจะฮุบคนเดียวเหรอ พูดแค่นี้แหละ

“น้องสาว ผมอุตส่าห์มองเธอเป็นแฟนคลับที่ดี แล้วทำไมเธอถึงคิดจะมาลากผมลงนรกด้วยล่ะ!”

หลินเฉวียนถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยว่า “สัตว์อสูรพวกนี้ของเธอ ฉันช่วยไม่ได้หรอก นี่มันเข้าข่ายก่ออาชญากรรมชัดๆ”

พูดจบ หลินเฉวียนก็กดตัดสายในห้องสตรีมสดทันที

หากไม่รีบตัดสาย ไม่แน่ว่าอีกฝ่ายอาจจะใช้ช่องทางสตรีมของเขาในการปล่อยสัตว์อสูรออกไปได้จริงๆ

ตอนที่เชื่อมต่อสายเข้ามาครั้งแรก เธอมีผู้ติดตามแค่เก้าร้อยกว่าคน แต่ตอนนี้พุ่งไปเกือบสี่พันคนแล้ว

…

“???”

“หมายความว่าไงเนี่ย?”

“พี่เฉวียนทำอะไรน่ะ ทำไมถึงตัดสายสาวน้อยไปล่ะ?”

“จะอะไรซะอีกล่ะ สตรีมเมอร์อยากฮุบสัตว์อสูรสองตัวนั้นไว้เอง แล้วค่อยเอาไปขายต่อฟันกำไรราคาสูงไง”

“บล็อกเลย! สตรีมเมอร์พรรค์นี้พวกนายยังตามกันลงอีกเหรอ?”

“พวกนายไม่ได้ยินที่พี่เฉวียนพูดหรือไง? มันชัดเจนอยู่แล้วว่าสัตว์อสูรของสาวคนนั้นมีปัญหา!”

เมื่อเห็นผู้ชมในห้องสตรีมบางส่วนเริ่มก่นด่า บางส่วนก็ออกมาแก้ต่างให้ หลินเฉวียนจึงสูดหายใจเข้าลึก

เขากางมือสองข้างออกต่อหน้าทุกคนในห้องสตรีมแล้วกล่าวว่า

“เรื่องบางเรื่องผมพูดตรงๆ กว่านี้ไม่ได้ แต่ขอเตือนทุกคนไว้เลย”

“ใครที่เพิ่งไปกดติดตามน้องสาวคนเมื่อกี้ รีบกดยกเลิกแล้วบล็อกไปซะ! ผมไม่ได้พูดเล่นนะ อาการบนตัวสัตว์อสูรพวกนั้นคือติดโรคร้ายระยะสุดท้ายเหมือนกัน”

“เป็นโรคร้ายชนิดเดียวกับที่เด็กสาวคนนั้นเป็น และโรคร้ายนี้มันติดต่อกันได้”

“อีกอย่าง แฟนคลับบางคนพูดถูกแล้วล่ะ เธอคือพาหะชีวภาพกลายพันธุ์ตัวแม่ ส่วนสัตว์อสูรไปติดมาได้ยังไงนั้น ทุกคนลองนึกย้อนถึงข่าวทำนองนั้นดูก็คงเข้าใจกันเอง”

“ผมเตือนได้เท่านี้แหละ ถ้าใครอยากจะรนหาที่ไปบวกเดี่ยวกับตัวแพร่เชื้อชีวภาพในชีวิตจริง มันก็เป็นสิทธิ์ของพวกคุณ แต่ถือว่าผมเตือนแล้วนะ”

หลินเฉวียนรู้สึกจนปัญญาเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าแฟนคลับสายแรกของคืนนี้จะพาพังไม่เป็นท่า

สิ่งที่เขาเตือนได้ก็มีเพียงเท่านี้

หากมีแฟนคลับคนไหนติดกับขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาแล้ว

ทางด้านเสี่ยวจิ้งที่ถูกหลินเฉวียนตัดสายไปดื้อๆ ก็ปาโทรศัพท์ลงบนเตียงด้วยความเดือดดาล

แต่ไม่นาน เธอก็สังเกตเห็นยอดผู้ติดตามและกล่องข้อความที่พุ่งขึ้นมาเป็น 99+

มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เธอไม่เชื่อหรอกว่าสัตว์อสูรของเธอจะยกให้คนอื่นไม่ได้

ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกให้เธอต้องเป็นโรคร้ายนี้ เธอก็จะลากคนอื่นมาติดด้วยให้มากที่สุด

[คิกๆ เข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของพี่ชายแล้ว พี่หล่อจังเลย ไว้นัดเจอกันไหมคะ ถ้าอยากได้สัตว์อสูร หนูยกให้พี่ได้เลยน้า~]

[พี่ชายอยากได้สัตว์อสูรเหรอคะ? พวกเรามาเจอตัวจริงกันเถอะ หนูเองก็อยากยกสัตว์อสูรให้คนที่อ่อนโยนกับพวกมันเหมือนกันค่ะ]

[แค่พี่ต้องการ สัตว์อสูรก็เป็นของพี่… หนูก็เป็นของพี่เหมือนกันนะคะ~]

[…]

เสี่ยวจิ้งเลือกตอบกลับเฉพาะเด็กหนุ่มที่มีรูปโปรไฟล์และหน้าตาดูดีเป็นพิเศษ

ต่อให้เธอจะแพร่เชื้อ ก็ไม่มีทางยอมลดเกรดตัวเองเด็ดขาด

…

เมืองหนานเจียง สมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูร

ประธานหลี่และรองประธานอีกสองคนกำลังนั่งกินถั่วลิสงแกล้มเหล้า พลางจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยบนหน้าจอ

"ผู้เฒ่าฟู่ ท่านว่างงานขนาดนั้นเลยเรอะ ถึงต้องลากพวกเรามาเป็นผู้ชมให้ลูกศิษย์ท่านเนี่ย?"

"ว่างๆ ก็นั่งดูไปเถอะน่า ช่วงนี้งานวิจัยของพวกนายก็ไม่มีความคืบหน้าอะไรไม่ใช่หรือไง เผื่อดูไลฟ์ของลูกศิษย์ฉันแล้วจะได้ไอเดียอะไรขึ้นมาบ้าง" ฟู่เหวินชางยิ้มจนรอยย่นบนใบหน้าพับซ้อนกัน

จากนั้นพวกเขาก็เห็นหลินเฉวียนตัดสายสตรีมเมอร์คนแรกไป

"ร่างต้นชีวภาพ? หมายความว่าไงน่ะ?" รองประธานคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย

ศัพท์แสงของคนรุ่นใหม่สมัยนี้ มีหลายคำเหลือเกินที่เขาตามไม่ทัน

"ดูจากอาการป่วยของสัตว์อสูรพวกนั้น ทุกคนก็น่าจะเดาออกแล้วล่ะ คงหมายถึงในตัวมีโรคติดต่อสารพัดชนิดนั่นแหละ" ประธานหลี่กล่าวอย่างจริงจัง

"แถมยังเป็นโรคนั้นด้วย!"

"เด็กสาวคนนี้ เหมือนฉันจะเคยเห็นนะ ดูเหมือนจะเป็นลูกสาวของรองผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงฝึกสัตว์อสูรเมืองหยางโจว เล่นพิเรนทร์จนแพร่เชื้อใส่คนไปตั้งเท่าไหร่แล้ว"

ตอนนั้นเอง รองประธานอีกคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

เขาเป็นผู้ดูแลเขตเมืองหยางโจว ซึ่งเรื่องนี้เคยอื้อฉาวจนเป็นคดีใหญ่โต

"การจัดการก่อนหน้านี้คือ รองผู้อำนวยการคนนั้นไปประกันตัวลูกสาวออกมา แต่สัตว์อสูรถูกกักกันเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้แพร่เชื้อไปสู่ผู้อื่นผ่านวิธีบางอย่าง"

หา? พล็อตเรื่องมันระยำตำบอนขนาดนี้เลยเหรอ?

กลุ่มของประธานหลี่ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"รีบติดต่อผู้รับผิดชอบของสำนักความมั่นคงทางนั้นเดี๋ยวนี้เลย"

"ครับ ท่านประธาน"

รองประธานคนนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายออกไป ไม่นานปลายสายก็มีคนกดรับ

"ฮัลโหล ท่านประธานจ้าว ไม่ทราบว่าลมอะไรหอบมาถึงได้โทรหาผมครับเนี่ย?"

ในเมืองหยางโจว คนส่วนใหญ่มักจะละคำว่า 'รอง' ออกเวลาเรียกตำแหน่ง เพื่อเป็นการเอาอกเอาใจ

"พวกคุณปล่อยตัวหวงจิ้งออกมา แถมยังคืนสัตว์อสูรให้เธอไปด้วยงั้นเหรอ?"

รองประธานจ้าวสบเข้ากับแววตาเคร่งขรึมของประธานหลี่ จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและเด็ดขาดเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าเรื่องภายในของสำนักความมั่นคงเขาจะก้าวก่ายไม่ได้โดยตรง แต่สถานะของสมาคมผู้ฝึกสัตว์อสูรในสหพันธ์นั้นถือว่ามีความสำคัญเหนือกว่าสำนักความมั่นคง

เปรียบเสมือนสถานะของทหารกับตำรวจนั่นเอง

"นี่เป็นคำสั่งของรองผู้อำนวยการหวง พวกผมเองก็ไม่กล้าขัดคำสั่งหรอกครับ!"

"แล้วพวกคุณรู้ไหมว่าเธอกำลังคิดจะยกสัตว์อสูรพวกนั้นให้คนอื่น? ถ้าหากคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวรับสัตว์อสูรพวกนั้นไป ผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นยังไง พวกคุณกล้ารับประกันไหม?"

"เอ๋? เธอไม่ได้บอกว่าจะเอาไปเลี้ยงเองหรอกเหรอครับ?"

เสียงจากปลายสายฟังดูประหลาดใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

หากเรื่องนี้จัดการไม่ดีจนเกิดปัญหาบานปลายในภายหลัง คนที่อนุมัติให้ปล่อยสัตว์อสูรไปอย่างพวกเขาคงได้ซวยกันหมดแน่

"ตอนนี้รีบไปลากตัวทั้งคนทั้งสัตว์อสูรกลับมาเดี๋ยวนี้! ถ้าเกิดผลกระทบร้ายแรงอะไรขึ้นมา พวกคุณต้องรับผิดชอบกันเอง! ส่วนทางรองผู้อำนวยการหวง เดี๋ยวผมจะไปคุยกับเขาเอง"

น้ำเสียงของรองประธานจ้าวเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนไม่อาจปฏิเสธได้

แม้เขาจะไม่ได้อยู่ในสายงานเดียวกับอีกฝ่าย แต่เรื่องพรรค์นี้จะปล่อยปละละเลยไม่ได้เป็นอันขาด

"รับทราบครับ!"

โรคจำพวกนี้ในสัตว์อสูร ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการซับซ้อนเหมือนกับมนุษย์ในการแพร่เชื้อ

แค่สัมผัสผ่านเลือดหรือแม้แต่น้ำลายขั้นพื้นฐาน ก็มีโอกาสแพร่เชื้อสู่กันได้แล้ว

ตามปกติแล้ว สัตว์อสูรแทบจะไม่มีทางติดโรคประเภทนี้ได้เลย เว้นเสียแต่ว่าจะโชคร้ายไปเจอกับเจ้าของที่มีรสนิยมวิปริตผิดมนุษย์

แถมยังบังเอิญเป็นโรคนั้นเข้าพอดี

กรณีแบบนี้ ตามขั้นตอนปกติเมื่อตรวจพบ จะต้องจับสัตว์อสูรเหล่านั้นมาคัดแยกเดี่ยว แล้วกักกันเอาไว้จนกว่าพวกมันจะสิ้นอายุขัยไปเอง

ใครจะไปคาดคิดว่า รองผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงคนนั้นจะยอมตามใจลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน ถึงขั้นเอาสัตว์อสูรที่ติดเชื้อกลับคืนไปให้เธอ

หากเรื่องนี้หลุดรอดออกไปจนเกิดการระบาดในแวดวงสัตว์อสูร ความเสียหายที่เกิดขึ้นแทบจะประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว

"ต้องยอมรับเลยว่า หลินเฉวียนคนนี้มีของจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะศึกษาเรื่องการดูโรคร้ายในสัตว์อสูรด้วย นึกว่าเขาจะเก่งแค่เรื่องประเมินสัตว์อสูรเสียอีก" ประธานหลี่เอ่ยชมด้วยความทึ่ง

"เห็นหรือยังล่ะ นี่แหละความสามารถของลูกศิษย์ฉัน" ฟู่เหวินชางยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ

"เขายังไม่ได้มาเรียนปริญญาโทกับนายเลย จะนับว่าเป็นลูกศิษย์สายตรงได้ยังไงกัน? หน้าหนาเกินไปแล้วมั้ง!"

"ไม่เป็นไรหรอกน่า เขาจะมีอาจารย์เพิ่มอีกคนจะเป็นไรไป ฉันกะว่าจะรับเขาเป็นศิษย์อยู่แล้วนี่!"

"พอกล่อมแกล้มไปเถอะน่า ระหว่างพวกนายสองคน ใครมีฝีมือประเมินสัตว์อสูรสูงกว่ากันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ!"

"…"

…

หลินเฉวียนไม่รู้เลยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้น เขาเอ่ยเตือนสติผู้ชมไปอีกสองสามประโยค และเมื่อแน่ใจว่าเรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อตัวเองแล้ว จึงเตรียมที่จะเชื่อมต่อสายกับมิตรสหายรายต่อไป

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

[ผู้ใช้นาม 'ข้าปรารถนาจะบรรลุเซียน' ได้มอบของขวัญ อินฝูหมายเลขหนึ่ง ให้แก่คุณ]

ของขวัญชิ้นนี้ส่งให้อีกฝ่ายทะยานขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของตารางผู้เปย์เงินทันที

พร้อมกันนั้นยังพิมพ์ข้อความส่งเข้ามาในห้องสตรีมอีกด้วย

['ข้าปรารถนาจะบรรลุเซียน': พี่เฉวียน ผมมีสัตว์อสูรที่เป็น 'ของแท้แน่นอน' อยู่ตัวหนึ่ง เชื่อมต่อสายกับผมสิ รับรองว่าต้องทำให้คนทั้งห้องสตรีมตกตะลึงตาค้างแน่]

ด้วยอานุภาพของอินฝูหมายเลขหนึ่ง ข้อความของเขาจึงโดดเด่นสะดุดตาจนผู้ชมจำนวนมากมองเห็นได้อย่างชัดเจน