บทที่ 77 นายบอกว่านี่คือของวิเศษเรอะ แม่พันธุ์อาวุธชีวภาพยังจะเข้าท่ากว่า

“ใช่เลยๆ ผมขอรับเลี้ยงเอง สัตว์อสูรที่น้องสาวทิ้งไว้ ต้องมีกลิ่นอายตัวหอมๆ ของน้องสาวแน่นอน”

“เชี่ย ชั้นบนโรคจิตสัส! ฉันจะกอดสัตว์อสูรของน้องสาวแล้วฟัดให้หนำใจเลย!”

“บ้าน่า? น้องสาวหน้าตาน่ารักแถมยังเด็กขนาดนี้จะเป็นโรคร้ายระยะสุดท้ายได้ยังไง? ต้องล้อเล่นเรียกยอดวิวแน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ! (อิโมจิร้องไห้)”

“พวกเรามาดูประเมินสัตว์อสูรไม่ใช่เหรอวะ? ไหงกลายเป็นรายการหาคู่เวอร์ชันสัตว์อสูรไปได้ล่ะเนี่ย”

…

“งั้นตอนนี้เอาสัตว์อสูรของคุณออกมาให้ดูได้หรือยังครับ?” หลินเฉวียนยิ้มถาม

“พี่เฉวียนเรียกฉันว่าเสี่ยวจิ้งก็ได้ค่ะ” หญิงสาวพูดจบก็พลิกกล้องหลัง ส่องตรงไปยังสัตว์อสูรสองตัวที่อยู่ข้างเท้าของเธอในตอนนี้

งูเขียวหนึ่งตัวกับเต่าเขียวหนึ่งตัว

ดูออกเลยว่าอีกฝ่ายชอบสีเขียว และดูเหมือนจะมีรสนิยมอะไรบางอย่างที่ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม

เพราะถึงอย่างไร ผู้หญิงปกติทั่วไปก็คงไม่เลี้ยงเต่ากับงูเป็นสัตว์อสูรพร้อมกันหรอก

“สองตัวนี้เป็นสัตว์อสูรระดับ B ทั้งคู่ ให้ฉันเป็นคนแนะนำให้ทุกคนฟังเองดีไหมคะ?” เสี่ยวจิ้งเอ่ยปาก

“ได้สิ คุณแนะนำก่อนเลย!” หลินเฉวียนพยักหน้าตอบรับ

จากนั้นในเวลาเดียวกันเขาก็เปิดใช้เนตรหยั่งรู้ระดับเทวะ ตรวจสอบสภาพของสัตว์อสูรทั้งสองตัวนี้ทันที

ถ้ามีพรสวรรค์ระดับ B ทั้งคู่ เขาก็จะได้เพิ่มคำสั่งคุณสมบัติพรสวรรค์ระดับ B มาอีกสองอย่าง

ทว่ายังไม่ทันได้ใช้สกิล เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างเสียแล้ว

บนตัวของงูเขียวตัวนั้นมีจุดแดงอยู่เต็มไปหมด ส่วนบนหัวของอีกตัวก็มีรอยปื้นแดงประหลาดเช่นกัน

เนตรหยั่งรู้ระดับเทวะ

【สายพันธุ์: เต่าครามเขียว】

【อายุ: สองปีครึ่ง】

【ระดับ: เลเวล 21】

【พลังชีวิต: 550】

【พละกำลัง: 55】

【พลังป้องกัน: 63】

【ความเร็ว: 30】

【สายเลือด: ระดับ B】

【ธาตุ: น้ำ】

【สกิล: กระดองเต่าคุ้มภัย, ปืนฉีดน้ำแรงดันสูง…】

【พรสวรรค์: สัมพันธ์ทรายทะเล, อายุยืนยาว, ป้องกัน】

【สภาพร่างกาย: สิ้นหวัง, เจ็บปวด, โรครุมเร้า…】

【อาการ: เนื่องจากอยู่เคียงข้างผู้เป็นนาย จึงติดเชื้อโรคร้ายบางอย่างมาจากเจ้าของ, ซิฟิลิส, เอดส์…】

【รายละเอียดมีมากเกินไป ละเว้น…】

【ประเมินเสร็จสิ้น ได้รับแต้มประเมินสัตว์อสูร 160 แต้ม】

【บันทึกสัตว์อสูรระดับ B เต่าครามเขียว ลงในสารานุกรมสัตว์อสูร】

【เริ่มสุ่มดึงพลังพรสวรรค์】

【ดึงสำเร็จ ได้รับพลังพรสวรรค์: สัมพันธ์ทรายทะเล】

【สัมพันธ์ทรายทะเล: เมื่อต่อสู้บนหาดทราย จะสามารถดูดซับพลังงานจากทรายทะเลเพื่อฟื้นฟูได้อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย】

หลินเฉวียน: “???”

เฮ้ย เชี่ยอะไรวะเนี่ย?

หลินเฉวียนอ้าปากค้าง ตาโตด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองอีกตัว

【สายพันธุ์: งูเขียวไผ่หยก】

【อายุ: 2 ปี】

【ระดับ: เลเวล 20】

【พลังชีวิต: 390】

【พละกำลัง: 39】

【พลังป้องกัน: 40】

【ความเร็ว: 41】

【สายเลือด: ระดับ B (ดาวเงา)】

【ธาตุ: ไม้】

【สกิล: กัดฉีก, รัด…】

【พรสวรรค์: พรางตัว】

【สภาพร่างกาย: สิ้นหวัง, เจ็บปวด, โรครุมเร้า…】

【อาการ: เหมือนกัน…】

【รายละเอียดมีมากเกินไป ละเว้น…】

【ประเมินเสร็จสิ้น ได้รับแต้มประเมินสัตว์อสูร 160 แต้ม】

【บันทึกสัตว์อสูรระดับ B งูเขียวไผ่หยก ลงในสารานุกรมสัตว์อสูร】

【เริ่มสุ่มดึงพลังพรสวรรค์】

【ดึงสำเร็จ ได้รับพลังพรสวรรค์: พรางตัว】

【พรางตัว: สามารถเลียนแบบสภาพแวดล้อมรอบข้าง เพื่อพรางตัวได้ในระดับหนึ่ง】

คุณสมบัติแทบจะไม่ต่างจากตัวแรกเลย

เอดส์น่ะเหรอ ก็แค่โดนละอองฝน ซิฟิลิสก็แค่เรื่องจิ๊บๆ ช่างมันเถอะมั้ง

ตอนนี้เขารู้แล้วว่า รอยปื้นแดงบนหัวของเจ้าเต่าครามเขียวนั่น ที่แท้ก็…

คราวนี้เขาถึงได้กระจ่างแจ้งแก่ใจเสียที ว่าที่เธอบอกว่าตัวเองเป็นโรคร้ายระยะสุดท้ายน่ะ มันคือโรคอะไรกันแน่

นี่มันไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสาที่ไหนแล้ว นี่มันรังเพาะเชื้ออาวุธชีวภาพเคลื่อนที่ชัดๆ!

ไม่รู้ว่าแพร่กระจายและส่งต่อมากี่ทอดแล้ว ถึงได้ทำให้แม่สาวคนนี้ติดเชื้อมาได้

แต่การที่สัตว์อสูรสองตัวนี้พลอยติดโรคไปด้วยนั้น เป็นสิ่งที่หลินเฉวียนแทบไม่อยากจะเชื่อจริงๆ

ตามหลักแล้ว สัตว์อสูรยากมากที่จะติดโรคแถวๆ ใต้สะดือพวกนั้น เว้นเสียแต่ว่าจะมีความสัมพันธ์ทางกายอย่างแนบแน่นลึกซึ้ง

แต่ว่า สองตัวนั้นมันเป็นสัตว์อสูรนะเฮ้ย?!

ขณะที่หลินเฉวียนกำลังตรวจสอบคุณสมบัติของสัตว์อสูรทั้งสองตัวอยู่นั้น เสี่ยวจิ้งที่อยู่อีกฝั่งก็เริ่มพูดขึ้นมาแล้ว

“สวัสดีค่ะทุกคน ตัวแรกคือเต่าครามเขียว สัตว์อสูรระดับ B นิสัยเชื่องมาก แค่กลัวความมืดนิดหน่อยค่ะ” พูดพลางสาวน้อยโลลิก็ยื่นมือไปลูบหัวของมัน

โดยจงใจเลี่ยงจุดบางจุดไปอย่างแนบเนียน

เจ้าเต่าครามเขียวคลอเคลียตอบสนองเธอเล็กน้อย เพียงแต่ดูกระปลกกระเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงอย่างเห็นได้ชัด

เต่าครามเขียวระดับ B ปกติแล้วมีอายุขัยที่ยืนยาวมากแท้ๆ

…

“ว้าว สัตว์อสูรระดับ B กำลังตามหาผู้มีวาสนาไปรับเลี้ยงจริงๆ เหรอเนี่ย?”

“เดี๋ยวนะ สัตว์อสูรของน้องสาวก็ยกให้คนอื่นไปเถอะ ฉันหมายตาน้องสาวไว้แล้ว ห้ามใครแย่งนะโว้ย!”

“ถ้าตัวนี้ยกให้ฉัน เอาไปขายต่อมือสองอย่างน้อยๆ ต้องได้กำไรหลักแสนเลยนะเว้ย?”

ความกระตือรือร้นของผู้ชมในห้องสตรีมถูกจุดประกายขึ้นมาทันที

ของฟรีไม่เอาไม่ได้ ยิ่งเป็นระดับ B ด้วยแล้ว ใครปฏิเสธก็บ้าแล้ว

ในขณะที่เธอกำลังแนะนำ หลินเฉวียนก็ได้ตรวจดูสัตว์อสูรของเธอเรียบร้อยแล้ว

เพียงแต่ผลลัพธ์ที่เห็น ทำให้คนที่จิตแข็งและค่อนข้างรับเรื่องพิลึกๆ ได้อย่างเขายังแทบจะทำใจรับไม่ไหว

เต่าครามเขียวที่ดีขนาดนี้ กลับต้องมาพังพินาศเพราะเรื่องพรรค์นี้

น่าเสียดายจริงๆ พับผ่าสิ!

หลินเฉวียนเริ่มครุ่นคิด ว่าจะเชื่อมต่อสายกับเธอต่อไปดี หรือจะกดตัดสัญญาณสตรีมทิ้งไปเลย

“แล้วก็นี่คืองูเขียวไผ่หยก เชื่องมากเหมือนกันค่ะ แถมตัวนี้ของฉันยังเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ด้วย พิษร้ายแรงมาก เวลาต่อสู้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน” หญิงสาวพูดต่อไป

คราวนี้ บรรดาผู้ชมเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา

“ถ้าจำไม่ผิด งูเขียวไผ่หยกมันไม่มีพิษไม่ใช่เหรอ?”

“สายพันธุ์กลายพันธุ์พิษร้ายแรงงั้นเหรอ? ทำไมรู้สึกแปลกๆ แฮะ!”

“คนฉลาดอย่างฉันจับพิรุธได้แล้ว ลำดับต่อไปขอเชิญพี่เฉวียนช่วยแสดงฝีมือให้ดูหน่อยครับ”

…

ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน ในที่สุดหลินเฉวียนก็เอ่ยปากขึ้นมา

“คุณอย่าบอกนะว่าสองตัวนี้เป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ทั้งคู่ น้องสาว คุณยังไม่ ‘ซีด’ ใช่ไหม?”

หลินเฉวียนเหลือบมองข้อมูลคุณสมบัติของหญิงสาว แวบเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายคือตัวแม่ศูนย์รวมเชื้อโรคจริงๆ

แต่สิ่งที่หลินเฉวียนคาดไม่ถึงก็คือ เด็กสาวคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นถึงลูกสาวของรองผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงผู้ฝึกสัตว์อสูร

มิน่าล่ะถึงได้เล่นพิเรนทร์เปิดโลกขนาดนี้

“ใช่แล้วค่ะพี่เฉวียน ของฉันเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ทั้งคู่ รูปร่างหน้าตาภายนอกก็เลยจะดูแปลกไปนิดหน่อย ไม่ทราบว่าเพื่อนๆ ในห้องสตรีมมีใครยินดีรับเลี้ยงไหมคะ” เสี่ยวจิ้งไม่ได้สนใจคำพูดแฝงนัยของหลินเฉวียนเลยแม้แต่น้อย

หรือพูดให้ถูกคือ เธอฟังไม่ออกว่าหลินเฉวียนกำลังเหน็บแนมเรื่องอะไร

“สัตว์อสูรของคุณตอนนี้น่ะกำลังป่วย คุณอย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้เรื่องเลยสักนิด” แววตาของหลินเฉวียนคมกริบขึ้นมาสามส่วน

ผู้ชมมากมายหน้าจอต่างพากันงุนงง หรือว่าการที่เสี่ยวจิ้งยกสัตว์อสูรให้ฟรีๆ จะมีเหตุผลพิเศษอะไรซ่อนอยู่จริงๆ?

และดูจากท่าทางแล้ว สาเหตุที่ว่านี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไร

“คุณพูดเหลวไหล สัตว์อสูรบ้านฉันไม่ได้ป่วย คนที่ป่วยมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น” น้ำเสียงของสาวน้อยโลลิแผ่วลงเล็กน้อย คล้ายกับเริ่มรู้สึกผิดและร้อนตัว

หลินเฉวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงเยียบเย็นแฝงไปด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้

“พวกมันไม่ได้ป่วยงั้นเหรอ? แล้วโรคที่พวกมันติดมาน่ะ มันติดมาได้ยังไง ตัวคุณเองไม่มีจิตสำนึกรู้แก่ใจบ้างเลยหรือไง!”