ตอนที่ 81
บทที่ 81 สัตว์เทวะเสือขาว ยังมีอีกกี่ตัว
อยากกินตี๋น้อย · 6,309 ตัวอักษร
หลินเฉวียนพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไปดื้อๆ
การทำแบบนี้ทำเอาบรรดาชาวเน็ตที่กำลังเบิ่งตารอฟังคำตอบแทบจะสบถด่าออกมาด้วยความหงุดหงิด
ทว่าในเวลานี้พวกเขายังคงตกอยู่ในความหวาดผวา จนไม่มีกะจิตกะใจจะพิมพ์คอมเมนต์ด่าด้วยซ้ำ
"เอาละ ผมไม่ยืดเยื้อกับทุกคนแล้ว ถ้าผมดูไม่ผิด นี่น่าจะเป็นเจียวหลงดำในตำนาน สัตว์อสูรดุร้ายที่มีระดับสายเลือดสูงส่งอย่างยิ่ง"
"และตัวนี้ ก็เป็นสัตว์อสูรขั้นเก้าที่มีพรสวรรค์สายเลือดระดับดับเบิลเอส!"
คำพูดอันน่าตื่นตะลึงของหลินเฉวียนจุดชนวนให้ห้องสตรีมระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที
"สัตว์อสูรขั้นเก้าเนี่ยนะ? นั่นมันระดับเพดานบินสูงสุดแล้วไม่ใช่เหรอ!"
"พรสวรรค์สายเลือดระดับดับเบิลเอส อยากมีสัตว์อสูรสุดสะพรึงแบบนี้สักตัวชะมัด!"
"เดี๋ยวนะ พวกนายไม่เป็นห่วงตำแหน่งที่เด็กหนุ่มคนนั้นอยู่กันเลยเหรอ? เขาอยู่ใกล้เจ้าเจียวหลงดำนั่นขนาดนั้นเลยนะ"
"ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นพยานในประวัติศาสตร์เลยว่ะพวกเรา เจอกันในเทรนด์ค้นหายอดนิยมนะ!"
…
"พี่เฉวียนเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงๆ พูดถูกทั้งหมดเลย ถ้าอย่างนั้นสัตว์อสูรของผมตัวนี้ พี่เฉวียนก็คงรู้อยู่แล้วเหมือนกันสินะครับ!" เด็กหนุ่มพลิกกล้องกลับมาที่ตัวเองพลางเผยรอยยิ้มบางๆ
หลินเฉวียนกลืนน้ำลายลงคอ พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปพูดกับกล้องห้องสตรีม "ทุกคนคงอยากรู้กันมากใช่ไหมครับ ว่าทำไมสัตว์อสูรดุร้ายขั้นเก้าตัวนั้นถึงได้ป้วนเปี้ยนอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหน?"
"นั่นก็เพราะว่า สัตว์อสูรของเด็กหนุ่มคนนี้ คือเทพอสูรในตำนานอย่าง 'เสือขาว'"
"เสือขาวผู้ครอบครองสายเลือดเทพอสูรที่แท้จริง!"
"ตราบใดที่สัตว์อสูรดุร้ายขั้นเก้าตัวนั้นได้กินเสือขาวเข้าไป มันก็จะมีโอกาสพัฒนาสายเลือดไปสู่ระดับ SSS และทะลวงผ่านเลเวลเก้าสิบเอ็ด กลายเป็นราชันย์อสูรขั้นสิบได้นั่นเอง"
เงียบกริบ
ห้องสตรีมตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า
เมื่อเทียบกับคอมเมนต์ที่วิ่งรัวจนตาลายเมื่อครู่แล้ว ตอนนี้หน้าจอกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอยข้อความโดยสิ้นเชิง
หน้าจอคอมพิวเตอร์และมือถือ บรรดาชาวเน็ตที่กำลังชมการถ่ายทอดสดต่างอ้าปากค้าง ตาค้าง
สมองของพวกเขาประมวลผลตามไม่ทันไปชั่วขณะ
เทพอสูร? เสือขาวจริงๆ งั้นเหรอ?
หากก่อนหน้านี้พวกเขายังมีความเคลือบแคลงสงสัยอยู่บ้าง ทว่าในตอนนี้ พวกเขากลับปักใจเชื่ออย่างสนิทใจ
"เสือขาว คือสัตว์อสูรที่มีพลังและความเร็วอยู่ในระดับขีดสุด เรียกได้ว่าในสองด้านนี้ แทบไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนทัดเทียมพวกมันได้เลย"
"เทพอสูรเสือขาวตัวนี้ ของแท้แน่นอนเปิดประตูผ่านฉลุยครับ!"
ก่อนที่จะเชื่อมต่อสาย หลินเฉวียนไม่เคยคิดเลยว่า สัตว์อสูรที่อีกฝ่ายบอกว่า 'เปิดประตูผ่านฉลุย' จะกลายเป็นสัตว์อสูรที่ทรงพลังระดับเทพอสูรเช่นนี้
"พี่เฉวียนสายตาเฉียบแหลมจริงๆ ครับ" เด็กหนุ่มพยักหน้าพร้อมยกนิ้วโป้งให้หลินเฉวียน
"ที่ผมยังมีสัตว์อสูรอีกสามตัว ไม่ทราบว่าพี่เฉวียนยินดีจะดูต่อไหมครับ!"
ยังมีอีกสามตัวงั้นเหรอ?
เดี๋ยวนะ ถ้ารวมตัวนี้เข้าไปด้วยก็เป็นสี่ตัวน่ะสิ?
หงส์เพลิง เสือขาว เต่าดำ มังกรฟ้า!
หากเป็นสี่ตัวนี้จริงๆ หลินเฉวียนคงต้องสงสัยแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นทายาทของตระกูลชั้นนำหรือผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดคนไหนกันแน่
มีเพียงคนระดับนั้นเท่านั้น ถึงจะมีศักยภาพพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะได้ทำพันธสัญญากับเทพอสูรเช่นนี้ได้
"ดูสิ ต้องดูอยู่แล้ว…"
หลินเฉวียนเพิ่งจะพูดจบ สัญญาณของเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามก็ตัดขาดไปในทันที
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนกดออกไปเอง หรือถูกผู้ดูแลระบบเตะออกจากห้องกันแน่
แต่คิดดูอีกที น่าจะเป็นฝ่ายนั้นสัญญาณหลุดเองมากกว่า!
เพราะยุคนี้เป็นยุคแห่งการฝึกสัตว์อสูร จะโดนแบนเพียงเพราะมีเทพอสูรโผล่มาได้ยังไงกัน
หลินเฉวียนถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าเวลายังหัวค่ำอยู่ จึงเลือกที่จะเชื่อมต่อสายต่อไป
ในอีกด้านหนึ่ง ณ ก้นบึ้งของแอ่งน้ำลึกบนเขาไอเหลา
เมื่อเห็นการถ่ายทอดสดถูกตัดการเชื่อมต่อไปกะทันหัน เด็กหนุ่มก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ไม่มีสัญญาณอีกแล้ว ยุ่งยากจริงๆ แต่ว่า… ก็ยังพอมีความหวังอยู่"
…
ไม่นานนัก หลินเฉวียนก็เริ่มเชื่อมต่อสายกับคิวถัดไป
เนื่องจากเพิ่งผ่านความตื่นตาตื่นใจจากเทพอสูรมา สัตว์อสูรของผู้ถือครองสัตว์อสูรไม่กี่คนที่เชื่อมต่อเข้ามาหลังจากนั้นจึงดูธรรมดาตามมาตรฐาน ทำให้รู้สึกกร่อยและน่าเบื่อไปถนัดตา
ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อได้เห็นเทพอสูรระดับสูงสุดไปแล้ว จู่ๆ พวกคุณดันหยิบเอาสัตว์อสูรระดับต่ำสุดขึ้นมาถามว่าของแท้ไหม ใครมันจะมีอารมณ์ร่วมไหวล่ะ?
จนกระทั่ง หลินเฉวียนได้เชื่อมต่อสายกับหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง
ชื่อไอดีของเธอคือ 'คืนนี้สามีไม่อยู่บ้าน'…
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือสาวสวยในชุดนอนผ้าแพร ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย
"จุ๊ๆ แท้แน่นอนจ้ะคุณน้อง มีของดีอะไร เอาออกมาโชว์ให้ดูหน่อยสิครับ?"
พอเห็นสาวสวย ดวงตาของหลินเฉวียนก็เป็นประกาย มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
…
"ว้าว พี่สาวสวยมากเลยอะ"
"ฉันสงสัยอย่างยิ่งว่าพี่เฉวียนเลือกเชื่อมต่อกับเธอเพราะเห็นชื่อไอดีแหงๆ"
"หน้าสดยังดูดีขนาดนี้ ถ้าแต่งหน้าจะขนาดไหนเนี่ย? สามีไม่อยู่แบบนี้ผมไปหาได้ไหมครับ?"
"พี่เฉวียนเก็บสีหน้าหน่อย! มุมปากจะฉีกถึงรูหูแล้วมั้งนั่น!"
…
หลินเฉวียนคร้านจะไปสนใจคอมเมนต์พวกนั้น เขาเป็นคนแบบนั้นเสียที่ไหนกัน?
ถ้าเขาจะถูกใจไอดีของอีกฝ่ายจริงๆ ป่านนี้ก็ทักข้อความส่วนตัวไปแล้ว จะดึงขึ้นมาเชื่อมต่อสายหน้าไลฟ์ทำไมให้เสียเวลา
"สวัสดีค่ะพี่เฉวียน เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ!" หลังจากทักทายหลินเฉวียน หญิงสาวก็เริ่มเล่าเรื่องของตัวเองทันที
"หมู่บ้านของเราอยู่ไม่ไกลจากนอกเทือกเขาคุนหลุนค่ะ ช่วงที่ผ่านมานี้ เพราะคำพูดของพี่เฉวียน ทำให้มีคนมาผจญภัยแถวนี้เยอะขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งมันช่วยกระตุ้นการพัฒนาของหมู่บ้านเราไปด้วย เลยอยากจะขอบคุณพี่เฉวียนก่อนเป็นอันดับแรกค่ะ"
"เอ่อ เรื่องเล็กน้อยครับ"
"แต่ว่าช่วงนี้ ในหมู่บ้านของเรามีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นน่ะค่ะ"
ตอนที่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเธอยังสั่นเทาเล็กน้อย
เปลี่ยนบรรยากาศจากห้องสตรีมที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ให้กลายเป็นแนวลึกลับชวนขนหัวลุกไปในพริบตา
"เรื่องแปลกประหลาดงั้นเหรอครับ? เกี่ยวข้องกับสัตว์อสูรหรือเปล่า? คุณก็น่าจะรู้นะว่าห้องสตรีมของผมเป็นห้องประเมินสัตว์อสูร ไม่ใช่รายการสืบสวนสอบสวนคดีปริศนานะครับ!"
หลินเฉวียนพูดตรงเข้าประเด็นทันที
เขาต้องฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน เผื่อพวกผู้ชมจะหาว่าเขาไร้น้ำยา
"เกี่ยวกับสัตว์อสูรค่ะ แต่ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี ตอนแรกฉันก็คิดว่าไม่มีอะไร แต่ช่วงนี้พอได้คุยกับชาวบ้านคนอื่นแล้ว ฉันรู้สึกว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ ฉันกลัวมากเลยค่ะ"
หลินเฉวียนสังเกตเห็นว่าในเวลานี้ หญิงสาวเบียดตัวชิดติดกำแพงแน่น ในอ้อมแขนกอดแมวขนทองลายแต้มตัวหนึ่งไว้
"แง้ว… เมี้ยว…"
เพียงแต่ตอนนี้ แมวขนทองลายแต้มตัวนั้นก็มีท่าทางหวาดกลัวไม่ต่างจากเจ้าของ ร่างทั้งร่างขดตัวกลมดิ๊ก
หลินเฉวียนขมวดคิ้ว ดูท่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ
คนอาจจะโกหกได้ แต่สัตว์อสูรแทบจะไม่เคยโกหก เว้นเสียแต่ว่ามันจะมีสติปัญญาสูงส่งจนน่าตกใจ
…
"ว้าว พี่สาวคนสวย กดกล้องลงต่ำกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ? ผมชอบแมวขนทองลายแต้มที่สุดเลย อยากดูชัดๆ!"
"ไอ้ทิด แกเผยไต๋โจ่งแจ้งไปหน่อยมั้ง?"
"ทำไมเจ้าแมวทองลายแต้มตัวร้ายกาจนี้ แม้แต่ตอนกลัวยังน่ารักขนาดนี้เนี่ย อยากขยำพุงชะมัด!"
"นั่นสิ นั่นสิ ตัวนุ่มนิ่มน่าฟัดสุดๆ อยากลูบหัวจัง!~"
หลินเฉวียนสงสัยอย่างยิ่งว่าผู้ชมกลุ่มนี้ชักจะมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน
ใช่แล้ว เขาคงคิดมากไปเอง ได้ยินมาว่าคนที่มีความคิดสกปรก มองอะไรก็ดูสกปรกไปหมด
รูม่านตาของเจ้าแมวขนทองลายแต้มตัวร้ายกาจนี้ เมื่อกระทบกับแสงไฟ จากที่กลมโตก็ค่อยๆ หรี่แคบลงเป็นเส้นเรียวเล็ก หัวกลมดิกราวกับลูกบอลลูกน้อย
ขาทั้งสี่ข้างสั้นป้อม ดูราวกับกำลังสวมถุงเท้าแฟชั่นสีขาวนวลอยู่ไม่มีผิด
เมื่อเนตรหยั่งรู้ระดับเทวะเบิกกว้างขึ้น ค่าสถานะของมันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น