บทที่ 100 คราวหน้าจะพยายามจูบให้นานกว่านี้นะ~

ซูซือหานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เธอหยิบมือถือขึ้นมา เปิดแอปบันทึกข้อความ แล้วพิมพ์วันที่ของวันนี้ลงไป จากนั้นก็พิมพ์ประโยคต่อท้ายว่า "การจูบครั้งแรกของฉันกับฉินล่าง"

ทั้งที่พิมพ์ข้อความนี้ลงในมือถือแท้ๆ แต่ซูซือหานกลับรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าการเขียนด้วยลายมือเสียอีก ในหัวอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนกลับไปถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีกระลอก

ซูซือหานยกมือกุมหน้าอกพลางพึมพำเสียงเบา "ซูซือหาน ทำตัวให้มันมีน้ำยาหน่อยไม่ได้หรือไง!"

พูดจบ ตัวเองก็หลุดขำคิกคักออกมาอีกรอบ

พอเดินออกมาจากลิฟต์ ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านในใจก็สงบลงได้บ้าง ซูซือหานยืนอยู่ใต้ตึก ยามนึกถึงเรื่องทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น ริมฝีปากอิ่มสีชมพูก็อดมุ่ยลงไม่ได้

เธอห่อไหล่อย่างนึกหงุดหงิดตัวเอง พลางพึมพำว่า "ซูซือหาน เธอนี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ จูบครั้งแรกแท้ๆ แต่ดันจูบได้แค่สิบกว่าวินาทีก็หายใจไม่ทันแล้ว ถ้าเธอทนได้อีกสักนิด ฉินล่างต้องจูบนานกว่านี้แน่ๆ"

"คราวหน้า คราวหน้าเธอต้องพยายามให้มากกว่านี้!"

ซูซือหานตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไปเรียนว่ายน้ำ เพราะบทเรียนแรกของการว่ายน้ำคือการฝึกกลั้นหายใจ ขอแค่เธอกลั้นหายใจได้นานขึ้น เธอก็จะได้จูบกับฉินล่างนานขึ้นแล้ว~

พอคิดได้แบบนี้ ซูซือหานก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ความหวานชื่นที่อบอวลอยู่ในใจทำให้ฝีเท้าพลอยเบาสบายตามไปด้วย เธอก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย

การสอบปลายภาคของมหาวิทยาลัยจงไห่จัดขึ้นพร้อมกัน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นนักศึกษาปีหนึ่งหรือปีสี่ วันนี้ต่างก็ต้องกลับมาเข้าสอบ

ซูซือหานเดินเข้ามาในห้องเรียนที่ไม่ได้เห็นเสียนาน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เธอก็ดึงดูดสายตาของเพื่อนร่วมชั้นให้หันมามองเป็นตาเดียว

เพื่อนๆ มองซูซือหานด้วยแววตาประหลาดใจ

ไม่นึกเลยว่าไม่ได้เจอกันเกือบปี ดาวมหาวิทยาลัยจะยิ่งเปล่งประกายงดงามสะดุดตายิ่งกว่าเดิม

เพื่อนหลายคนมองเธอด้วยความกระตือรือร้น แต่เพราะปกติซูซือหานมักจะมีภาพลักษณ์ที่ดูเย็นชาอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปทักทาย

ท่ามกลางกลุ่มคน มีสายตาคู่หนึ่งมองมาอย่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย คนผู้นี้อยู่หอพักห้องข้างๆ ซูซือหาน หน้าตาสะสวย ตอนที่ซูซือหานไม่อยู่ที่มหาวิทยาลัย ทุกคนต่างก็ยกย่องว่าเธอพอจะเป็นดาวประจำห้องได้ ทว่าพอซูซือหานปรากฏตัว สายตาของทุกคนก็ถูกซูซือหานดึงดูดไปจนหมดทันที

รอจนซูซือหานเดินผ่านข้างตัวไป เธอจึงแกล้งพูดกระซิบกระซาบกับเพื่อนผู้หญิงข้างๆ

"แหม นี่ไม่ใช่ดาวมหาวิทยาลัยคนสวยของเราหรอกเหรอ? ไม่ได้มาเรียนตั้งทั้งเทอม แต่โผล่มาสอบปลายภาคเฉยเลย เป็นนักศึกษาแท้ๆ แต่ไม่ยอมเข้าเรียน ไม่รู้ว่าแอบไปทำอะไรมา"

น้ำเสียงแฝงความประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด

จังหวะนั้นพวกหลิวซีเพิ่งเดินมาถึงพอดี ตอนเดินผ่านโต๊ะของหญิงสาวคนนั้น หลิวซีก็เตะขาโต๊ะของเธอไปทีหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า "อยากจะพูดอะไรก็พูดให้มันดังๆ มัวมาบ่นงึมงำอะไรอยู่ได้!"

พอโดนหลิวซีตอกกลับใส่ตรงๆ แบบนี้ หญิงคนนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที "อะไรล่ะ? ฉันพูดผิดตรงไหน? ซูซือหานไม่มาเรียนตั้งทั้งเทอม แต่อยู่ๆ ก็มาสอบปลายภาค ชัดเจนว่าไม่อยากเรียนแล้วแน่ๆ สอบตกชัวร์!"

เหลียงเสี่ยวเจี๋ยขมวดคิ้วทันควันแล้วพูดว่า "เธอพูดเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย? ซือหานเป็นหัวกะทินะ ไม่มีทางสอบตกหรอก!"

หลิวซีตอกกลับไปตรงๆ "คนบางคนนอกจากจะเรียนไม่เอาไหนแล้ว ความจำยังสั้นอีก ซือหานเขาเก็บหน่วยกิตของปีสองครบหมดแล้ว ทางมหาวิทยาลัยถึงอนุมัติให้เธอไม่ต้องมาเข้าเรียน แค่การสอบปลายภาคเล็กๆ แค่นี้ แทนที่เธอจะเป็นห่วงหัวกะทิของพวกเรา เอาเวลาไปเป็นห่วงตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง! คนที่เทอมที่แล้วสอบตกไปสองวิชาอย่างเธอ มีหน้าอะไรมาพูดถึงคนที่ได้คะแนนเต็มฮะ!"

หญิงสาวคนนั้นหน้าถอดสี แต่สิ่งที่หลิวซีพูดล้วนเป็นความจริง เธอเถียงไม่ออก ได้แต่ขมวดคิ้วกระทืบเท้าด้วยความขัดใจและไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก

รูมเมตทั้งสามคนเดินมานั่งข้างๆ ซูซือหาน สวีจิ้งพูดขึ้นว่า "ซือหาน อย่าไปฟังพวกนั้นพูดจาไร้สาระเลยนะ พวกเราเชื่อว่าเธอทำได้สบายมากอยู่แล้ว"

ซูซือหานพยักหน้ารับเบาๆ สำหรับการสอบในวันนี้ เธอมั่นใจเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว

ไม่นานอาจารย์คุมสอบก็เดินเข้ามา ในห้องเรียนพลันเงียบสงบลง

หลังจากแจกข้อสอบ ซูซือหานกวาดสายตามองโจทย์คร่าวๆ แล้วก้มหน้าลงมือเขียนทันที

การสอบที่มีเวลาให้สองชั่วโมง ซูซือหานใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็ทำเสร็จแล้ว เธอคว่ำกระดาษคำตอบลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกมือส่งสัญญาณให้อาจารย์ว่าเธอต้องการส่งข้อสอบก่อนเวลา

อาจารย์คุมสอบเหลือบมองเวลา ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงเต็มกว่าจะหมดเวลาสอบ แต่เพราะเป็นซูซือหาน อาจารย์จึงไม่ได้ว่าอะไร เดินเข้ามาดูข้อสอบที่เขียนคำตอบเสร็จเรียบร้อยแล้วส่งสัญญาณให้ซูซือหานออกไปได้

ซูซือหานเดินออกจากห้องเรียนไปอย่างสง่าผ่าเผย เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองตาม

มีคนกระซิบกระซาบว่า "หัวกะทิก็คือหัวกะทิจริงๆ ฉันยังทำไม่ถึงครึ่งเลย แต่หัวกะทิทำเสร็จส่งกระดาษคำตอบไปแล้ว!"

หญิงสาวคนเดิมได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้วแน่น ในใจแอบคิดอย่างอิจฉา ข้อสอบก็ชุดเดียวกันทั้งนั้น ซูซือหานไม่ได้มานั่งฟังบรรยายเลยทั้งเทอม จะเป็นไปได้ยังไงที่จะทำเสร็จเร็วขนาดนี้?

ต้องมั่วเอาแน่ๆ แถมยังส่งก่อนเวลา เจตนาจะเรียกร้องความสนใจชัดๆ!

เหอะ สอบตกแหงๆ!

ช่วงเช้ามีการสอบสองวิชา แม้ซูซือหานจะทำเสร็จก่อนเวลา แต่ก็ยังต้องรอสอบวิชาที่สอง เธอจึงเดินไปที่หอสมุดข้างอาคารเรียน เพื่อรอสอบรอบต่อไปอย่างเงียบสงบ

ทางด้านที่บ้าน ฉินล่างเองก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ พลอยหลังซูซือหานออกไปสอบ เขาก็นั่งคิดทบทวนเรื่องการกลับบ้านช่วงปิดเทอมหน้าร้อน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะปิดเทอมแล้ว

การพาทารกแฝดสามคนขึ้นรถไฟความเร็วสูงคงไม่เหมาะแน่ เพราะสถานีรถไฟคนพลุกพล่านเกินไป เป็นจุดเสี่ยงที่เกิดคดีลักพาตัวเด็กบ่อยครั้ง บ้านเขามีเด็กถึงสามคน ย่อมตกเป็นเป้าหมายของพวกแก๊งค้ามนุษย์ได้ง่ายมาก

ดังนั้น เขาจึงกะว่าจะจองตั๋วเครื่องบินจากจงไห่ไปหยางเฉิง

แต่ก่อนจะกดจองตั๋ว เขาก็นึกขึ้นได้ว่าลูกๆ เพิ่งจะอายุสองเดือนกว่า ยังไม่ถึงสามเดือนเลย ไม่รู้ว่าจะนั่งเครื่องบินได้ไหม เขาจึงเลือกสายการบินแห่งหนึ่งแล้วโทรไปสอบถามกับฝ่ายบริการลูกค้า

"คุณผู้ชายคะ ทางเราไม่แนะนำให้เด็กทารกวัยสองเดือนกว่าโดยสารเครื่องบินค่ะ เนื่องจากในช่วงที่เครื่องบินกำลังบินขึ้นและร่อนลงจะมีเสียงค่อนข้างดัง ทารกหลายคนจะปรับตัวไม่ทันค่ะ"

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับ"

ฉินล่างวางสาย เขามองหน้าจอจองตั๋วในมือถือแล้วกดยกเลิกออกมาอย่างเด็ดขาด

เรื่องอะไรก็ตามที่อาจส่งผลกระทบหรือเป็นอันตรายต่อลูกๆ เขาไม่มีทางทำเด็ดขาด

นั่งเครื่องบินก็ไม่ได้ รถไฟความเร็วสูงก็ไม่สะดวก ดูท่าคงต้องขับรถกลับไปเองแล้ว

ยังดีที่ตอนอายุสิบแปดปีเขาสอบใบขับขี่มาแล้ว ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวและฤดูร้อนที่ผ่านมา เขาก็มักจะขับรถตู้ของญาติไปช่วยส่งพัสดุซุ่นเฟิงอยู่บ่อยๆ ถึงจะไม่ใช่คนขับรถขั้นเซียน แต่การขับขึ้นทางด่วนก็ถือว่าทำได้สบายมาก

พอคิดได้ดังนั้น ฉินล่างก็เริ่มคำนวณเงินเก็บในบ้านตอนนี้

เงินที่อยู่ในมือเขา เมื่อหักค่าเช่าห้อง ค่าตกแต่ง ค่าเช่าร้าน ค่ารีโนเวต และค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันช่วงที่ผ่านมา ตอนนี้ยังเหลืออยู่อีกสองแสน รวมกับเงินสองแสนที่เป็นค่าขอโทษจากเจ้าของสำนักศิลปะการต่อสู้ที่จ้าวเฟยอวี่อยู่ และรายได้จากร้านในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาอีกสองหมื่นสี่พัน รวมถึงค่าใช้จ่ายส่วนตัวที่พ่อโอนมาให้อีกห้าพันกว่า สรุปแล้วเขามีเงินอยู่ทั้งหมดสี่แสนสามหมื่น

มีเงินอยู่ในมือสี่แสนสามหมื่น จะซื้อรถใช้งานทั่วไปสักคันในงบรวมทุกอย่างจบที่สี่แสน ถือว่าไม่มีปัญหาเลย

ในบ้านมีเด็กถึงสามคน เวลาจะเดินทางไปไหนมาไหน ถ้าไม่มีรถส่วนตัวมันไม่สะดวกจริงๆ

หลังจากตัดสินใจเรื่องซื้อรถได้แล้ว ฉินล่างจึงวางแผนจะขับรถไปหยางเฉิงด้วยตัวเอง

เขาเปิดแผนที่ดูระยะทางจากจงไห่ไปหยางเฉิง ระยะทางทั้งหมดเกือบหนึ่งพันสามร้อยกิโลเมตร ต้องใช้เวลาขับประมาณสิบสามชั่วโมง ระหว่างทางอาจจะเจอกับปัญหารถติดหรือเหตุการณ์ไม่คาดคิดอื่นๆ อีก เมื่อคำนึงว่าการขับรถขณะเหนื่อยล้าจะไม่ปลอดภัย ฉินล่างจึงตัดสินใจว่า ถึงเวลานั้นช่วงค่ำค่อยหาที่พักค้างคืน แล้วใช้เวลาขับรถสองวันเพื่อเดินทางไปถึงหยางเฉิง