บทที่ 99 จูบลงไป

ทั้งสองคนนั่งเคียงข้างกันอยู่แล้ว พอซูซือหานขยับเข้ามาใกล้เพื่อติวโจทย์ ร่างทั้งร่างของเธอก็แทบจะอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเขา พอฉินล่างก้มหน้าลงเล็กน้อย ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิ ซึ่งเป็นกลิ่นยาสระผมที่บ้าน

ฉินล่างใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวขึ้นมาทันที เขามองเสี้ยวหน้าขาวผ่องของซูซือหาน แววตาเริ่มทอประกายลุ่มลึก

ซูซือหานพูดไปได้พักหนึ่ง พอเห็นฉินล่างไม่ตอบสนอง จึงเงยหน้าขึ้นมามอง "ฉินล่าง นายฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย"

จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉินล่างก็หลบไม่ทัน ปลายจมูกของทั้งสองจึงชนเข้าหากัน ริมฝีปากเกือบจะประกบกันอยู่รอมร่อ

ดวงตาคู่สวยของซูซือหานเบิกกว้างขึ้นมาทันที เธอเอนตัวไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ แต่เก้าอี้ของเธอไม่มีพนักพิง ขืนหงายหลังลงไปแบบนี้คงได้ล้มก้นกระแทกแน่ ฉินล่างจึงรีบยื่นมือออกไป มือหนึ่งประคองเอวเธอไว้ ส่วนอีกมือก็คว้ามือข้างหนึ่งของเธอเอาไว้ได้ทัน

สองแก้มของซูซือหานแดงระเรื่อ เธอหลุบตาลงด้วยความเอียงอาย

"นะ…นาย ไม่ตั้งใจฟังโจทย์ แล้วนายมองฉันทำไมเนี่ย"

ฉินล่างหัวเราะ "ก็ใครใช้ให้เธอมีเสน่ห์ขนาดนี้ล่ะ อยู่ใกล้ผมขนาดนี้ ใครจะมีกะจิตกะใจฟังโจทย์กัน"

ซูซือหานยิ่งเขินหนักกว่าเดิม เธอค่อยๆ ดันฉินล่างออก แล้วถือกระดาษทดเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะหนังสือ

"ระยะนี้พอได้แล้วใช่ไหม ตั้งใจดูโจทย์เลยนะ ถ้าสอบตกขึ้นมา เทอมหน้าฉันไม่ช่วยติวสอบซ่อมให้หรอกนะ~"

เธอเบะปากสีชมพูระเรื่อขู่เขา ฉินล่างยกสองมือขึ้นยอมแพ้พลางหัวเราะ "ครับๆ ผมจะตั้งใจฟังแล้ว ครูซูเชิญสอนได้เลยครับ"

ในฐานะเด็กหัวกะทิ แม้จะต้องเจอกับวิชาแคลคูลัสขั้นสูง ซูซือหานก็ยังมีเทคนิคหลายอย่าง โจทย์ข้อที่ฉินล่างมองว่าซับซ้อนยากเย็น พอมาอยู่ในมือเธอ เธอมักจะใช้สูตรที่ง่ายกว่าไม่กี่สูตรก็แก้โจทย์ออกมาได้แล้ว

เพราะมีภรรยาระดับหัวกะทิคอยช่วย หลังทบทวนแคลคูลัสไปหนึ่งวัน ฉินล่างก็ทำคะแนนสอบจำลองได้ราวๆ แปดสิบคะแนนแล้ว

ผลลัพธ์นี้ทำให้เขากับซูซือหานพอใจมาก ต่อไปก็เหลือแค่วิชาปรัชญาเหมาเจ๋อตงเพียงวิชาเดียว แต่เพราะฉินล่างรู้สึกว่าการท่องจำมันน่าเบื่อเกินไป ซูซือหานจึงคิดวิธีดีๆ ขึ้นมา โดยการพิมพ์ประเด็นสำคัญของวิชานี้ออกมา ทำเป็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ แล้วนำไปแปะไว้ตามจุดต่างๆ ทั่วบ้าน ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าฉินล่างจะเดินไปตรงไหนก็จะได้เห็น ความจำแบบปะติดปะต่อแบบนี้ดูน่าสนุกขึ้นเยอะ

หลังจากนั้น ป้าหวังก็พบว่าบรรยากาศการเรียนรู้ในบ้านหลังนี้ช่างเข้มข้นเสียเหลือเกิน พอเธอจะไปเปิดตู้เย็นเพื่ออุ่นนม ที่ประตูตู้เย็นก็มีแต่จุดสำคัญเต็มไปหมด

พอตั้งใจจะไปเก็บชามเก็บจานมาเช็ดโต๊ะ รอบโต๊ะก็เต็มไปด้วยกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ

บนโซฟาในห้องนั่งเล่น บนโคมไฟหัวเตียงในห้องนอน หรือแม้กระทั่งบนกระจกห้องน้ำก็ยังมี

เมื่อเห็นวิธีการเรียนของคู่รักคู่นี้ ป้าหวังก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเอ็นดูออกมา

พริบตาเดียวก็ถึงช่วงปลายเดือนมิถุนายน ฉินล่างทบทวนบทเรียนไปได้เกือบหมดแล้ว และเพราะช่วยเขาติวหนังสือ ซูซือหานจึงได้รื้อฟื้นวิชาเศรษฐศาสตร์ขึ้นมาด้วย ซึ่งในส่วนของเรื่องหุ้นในวิชาการลงทุนทางการเงินนั้น ซูซือหานอ่านอย่างเพลิดเพลินเป็นพิเศษ

ตอนกินข้าวเย็น ซูซือหานก็ลองเอ่ยปากขึ้นมา "ฉินล่าง ช่วงนี้ฉันอ่านหนังสือเรียนของนายแล้วรู้สึกว่ากราฟแท่งเทียนของหุ้นน่าสนใจดี ฉันอยากลองลงสนามเล่นหุ้นดูบ้างจัง"

ฉินล่างพูดว่า "ได้สิ เธอเคยเล่นหุ้นมาก่อนหรือเปล่า"

ซูซือหานส่ายหน้า "ไม่เคยเลย ตอนปีหนึ่งก็ยังไม่ได้เรียนถึงเรื่องนี้ แต่สองสามวันก่อนฉันอ่านหนังสือของนายแล้วรู้สึกว่าการวิเคราะห์กราฟแท่งเทียนน่าสนใจมาก ก็เลยอยากลองลงมือทำจริงดูน่ะ"

ฉินล่างคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า "ในเมื่อเป็นครั้งแรกที่ลอง งั้นพวกเราเอาเงินสักแสนหยวนไปลองเชิงดูก่อน จะได้กำไรหรือขาดทุนก็ช่างมันเถอะ หลักๆ คือเธออยากลอง แค่เล่นให้สนุกก็พอแล้ว"

ซูซือหานพยักหน้า คืนนั้นเธอก็เริ่มศึกษาเรื่องตลาดหุ้น แม้ฉินล่างจะบอกให้เอาเงินหนึ่งแสนหยวนไปลองเล่น แต่ซูซือหานรู้สึกว่าหนึ่งแสนหยวนมันมากเกินไป เธอแค่สนใจอยากลองดูเฉยๆ เลยเอาออกมาแค่ห้าหมื่นหยวนเพื่อลองเชิง หลังจากนั่งศึกษากราฟแท่งเทียนมาทั้งคืน ซูซือหานก็เลือกหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีตัวหนึ่ง พอตลาดเปิดในวันรุ่งขึ้น เธอก็สมัครบัญชีหุ้น ไม่นานก็เปิดบัญชีเสร็จเรียบร้อย จากนั้นเธอก็ซื้อหุ้นตัวนี้ไปห้าหมื่นหยวน

พริบตาเดียวก็มาถึงวันที่ยี่สิบแปดมิถุนายน วันนี้เป็นวันแรกของการสอบปลายภาคของซูซือหาน เธอตื่นแต่เช้าตรู่ ปั๊มนมแม่เตรียมไว้ให้ลูกๆ ที่บ้าน พอกินมื้อเช้าเสร็จก็เตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย เช้านี้มีสอบสองวิชา วิชาแรกเริ่มตอนแปดโมงเช้า เธอตั้งใจจะไปถึงก่อนเวลาสักหน่อย

ฉินล่างเข็นรถเข็นเด็กที่มีลูกน้อยทั้งสามคนมาส่งเธอที่หน้าประตูห้อง

"ของเอาไปครบหรือยัง บัตรประชาชนกับกระเป๋าเครื่องเขียนน่ะ"

ซูซือหานพยักหน้า "อืม เอาไปหมดแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ"

"เดี๋ยวก่อน" ฉินล่างเรียกเธอไว้ เขาอุ้มเซวียนเซวียนขึ้นมาแล้วพูดว่า "วันนี้เป็นวันสอบปลายภาคของหม่าม้า แน่นอนว่าต้องให้ลูกๆ จุ๊บให้โชคหม่าม้าก่อนออกจากบ้านสิ"

เริ่มจากเซวียนเซวียน เจ้าตัวเล็กถูกปะป๊าอุ้มพาไปส่งตรงหน้าหม่าม้า ก็อ้าปากหัวเราะอย่างอารมณ์ดี น้ำลายใสแจ๋วในปากเล็กๆ ประทับลงบนแก้มของซูซือหานเต็มๆ

อวี่ถงฉลาดหลักแหลมและซุกซน ตอนเช้าเพิ่งตื่นนอน กำลังมีพลังล้นเหลือ พอปะป๊าส่งไปให้จุ๊บหม่าม้า เจ้าตัวเล็กไม่เพียงแค่มอบรอยจูบหอมฟอดใหญ่ให้ แต่ยังดึงเสื้อของหม่าม้าแล้วซุกไซ้หอมคอเธออีกต่างหาก

พอมาถึงลูกสาวคนเล็กอย่างเข่อซิน เจ้าตัวเล็กนุ่มนิ่มน่ากอด หลังจากจุ๊บหม่าม้าไปทีหนึ่งแล้ว ก็ยังส่งเสียงอ้อแอ้พูดไม่หยุด

ฉินล่างยิ้มพลางพูดว่า "เข่อซินของเรากำลังบอกหม่าม้าว่าสู้ๆ อยู่ใช่ไหมลูก"

เข่อซินได้ยินเสียงของปะป๊าก็หัวเราะชอบใจ ศีรษะเล็กๆ ผงกหงึกหงัก ราวกับกำลังยืนยันคำพูดของปะป๊า

เมื่อได้รับจูบนำโชคจากเจ้าตัวน้อยทั้งสาม ซูซือหานก็ยิ้มออกมา "ฉันรู้สึกว่าตอนนี้พลังเต็มเปี่ยมสุดๆ ไปเลย การสอบวันนี้ต้องผ่านฉลุยแน่นอน!"

ฉินล่างมองเธอ แววตาเป็นประกายไหววูบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันควัน "ซือหานบ้านเราเป็นถึงเด็กหัวกะทิ แค่ผ่านเฉยๆ ยังไม่พอหรอก ต้องได้คะแนนสูงๆ สิ จูบนำโชคของลูกๆ ช่วยให้หม่าม้าสอบผ่านได้ แต่ถ้าอยากได้คะแนนสูงๆ ต้องเพิ่มอะไรอีกหน่อยไหมนะ"

ซูซือหานนึกอะไรขึ้นมาได้ แก้มพลันแดงก่ำ สายตาล่อกแล่กถามไปว่า "เพิ่มอะไรเหรอ"

ฉินล่างวางลูกสาวคนเล็กกลับลงไปในรถเข็นเด็ก แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าซูซือหาน "ซือหาน เมื่อกี้กินข้าวเสร็จลืมเช็ดปากหรือเปล่า บนริมฝีปากยังมีเม็ดข้าวติดอยู่เลยนะ"

ซูซือหานรีบยกมือขึ้นมาจะเช็ด แต่ยังไม่ทันจะได้ยกมือขึ้นมา ฉินล่างก็โน้มใบหน้าลงมาเสียก่อน

ตอนแรกเป็นแค่การจุ๊บเบาๆ ทว่าพอฉินล่างได้สัมผัสแล้ว ราวกับรู้สึกว่าแค่นี้ยังไม่พอ เขาจึงใช้มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของซูซือหานไว้ แล้วกดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ซูซือหานก็เริ่มดิ้นขึ้นมา ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนแทบระเบิด เธอค่อยๆ ดันฉินล่างออกพลางหอบ "ฉะ…ฉัน ฉันหายใจไม่ออกแล้ว"

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินล่างถึงยอมปล่อยเธอ

นี่คือจูบแรกอย่างเป็นทางการระหว่างพวกเขา

รสชาติ…ไม่เลวเลยจริงๆ~

ฉินล่างยิ้มมองเธอ ส่วนใบหน้าของซูซือหานยังคงแดงแจ๋ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขินอายหรือเพราะกลั้นหายใจกันแน่

เธอเหลือบมองฉินล่างแวบหนึ่ง ด้วยความเขินจัดจนไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงหันหลังวิ่งหนีไปทันที

เบื้องหลังมีเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของฉินล่างลอยตามมา พร้อมกับประโยคที่ว่า "ซือหาน วิ่งช้าๆ หน่อย ไม่ต้องเขินขนาดนั้นหรอกน่า ต่อไปเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นบ่อยๆ อยู่แล้ว"

พอได้ยินคำนี้ ซูซือหานก็รู้สึกเหมือนตัวจะระเบิดเป็นไฟ เธอรีบวิ่งเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปุ่มปิดประตูรัวๆ

เมื่อแน่ใจว่าลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวลงด้านล่างแล้ว ซูซือหานถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง

เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากสีชมพูของตัวเอง บนนั้นยังดูเหมือนจะหลงเหลือไออุ่นจากรอยจูบเมื่อครู่อยู่เลย