บทที่ 140 ไปเยือนบ้านครั้งแรก~

สมัยเลี้ยงซูซือหาน ซูหย่งเซิ่งก็อุ้มลูกสาวอยู่บ่อยๆ แต่พริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยไปสิบกว่าปี ซูหย่งเซิ่งจึงลืมวิธีอุ้มทารกแรกเกิดไปหมดแล้ว หลังจากดูฉินล่างสาธิตให้ดูรอบหนึ่ง เขาก็มองเซวียนเซวียนด้วยความรู้สึกอยากลองอุ้มขึ้นมา

พอฉินล่างสาธิตเสร็จ ซูหย่งเซิ่งก็ยื่นมือออกไป หวังจะได้อุ้มเซวียนเซวียนด้วยความคาดหวัง

เซวียนเซวียนหัวเราะอย่างร่าเริงอยู่ในอ้อมอกของปะป๊า พอจู่ๆ ถูกคุณตาแปลกหน้ารับตัวไป เจ้าตัวเล็กก็บิดตัวไปมาอย่างไม่สบายตัว ซูหย่งเซิ่งลนลานทำอะไรไม่ถูก ชั่วขณะนั้นลืมท่าทางที่ฉินล่างเพิ่งกำชับไปเสียสนิท รู้เพียงแค่ใช้สองมือประคองกระดูกสันหลังของเด็กอย่างระมัดระวัง แต่ดูเหมือนเซวียนเซวียนจะไม่ชอบท่านี้เอาเสียเลย พอมองเห็นใบหน้าแปลกตาของซูหย่งเซิ่งชัดๆ ก็แผดเสียงร้องจ้าออกมาทันที