บทที่ 142 ฟางหย่าเสียนตกตะลึง: แม่ของแฝดสามก็คือซือหาน!

“แน่นอนว่าไม่พอใจอยู่แล้ว ฝีมือดีขนาดนี้ ขายได้ห้าแสนก็เพราะว่าเสี่ยวฉินยังอายุน้อย ชื่อเสียงในวงการยังไม่เปิดกว้างต่างหาก! ในสายตาฉันนะ ฝีมือระดับเสี่ยวฉิน ช้าเร็วก็ต้องมีชื่อเสียงโด่งดัง ถึงตอนนั้นงานแกะสลักเม็ดวอลนัตของเขาจะกลายเป็นงานศิลปะไปเลย มูลค่าต้องพุ่งขึ้นอีกหลายเท่าตัว! ตาเฒ่าซูเอ๋ย เด็กอย่างเสี่ยวฉินเนี่ย อนาคตไกลจริงๆ เพิ่งจะอายุยี่สิบแท้ๆ แต่มีฝีมือฉกาจขนาดนี้ ต่อไปต้องไม่ธรรมดาแน่นอน”

หลินสยงพูดพลางแอบหัวเราะในใจ นึกถึงว่าอีกเดี๋ยวซูหย่งเซิ่งจะได้เจอฉินล่าง แถมยังในฐานะพ่อตาอีกต่างหาก เขาจึงพูดต่ออีกว่า “ตาเฒ่าซู คนหนุ่มอย่างเสี่ยวฉินเนี่ย ต่อไปไม่รู้จะไปเป็นเนื้อคู่ให้ลูกสาวบ้านไหน ถ้าฉันมีลูกเขยแบบนี้ล่ะก็ ฝันไปยังต้องสะดุ้งตื่นมาหัวเราะเลย นี่มันหุ้นศักยภาพตัวท็อปชัดๆ!”

พ่อซูกำลังขับรถอยู่ พอได้ยินก็ตอบแบบไม่ได้ใส่ใจเท่าไร “งั้นนายก็ให้เซียวเซียวบ้านนายขยันหน่อยสิ”