บทที่ 161 แม่ยายเลี้ยงหลานจนเหนื่อยจนปวดเอว

มองดูรูปถ่ายสองใบที่อยู่บนฝาผนัง พ่อฉินก็เอ่ยขึ้นว่า "พ่อ แม่ เมื่อก่อนที่บ้านยังไม่มีรุ่นหลาน ศิลาจารึกหน้าหลุมศพของพวกท่านก็เลยยังไม่ได้สลักไว้ คราวนี้รอให้พวกเด็กๆ กลับมากันครบ ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยไปสลักป้ายหลุมศพให้พวกท่านพร้อมกันนะ ที่บ้านมีสมาชิกใหม่เพิ่มมาตั้งเยอะแยะ พวกท่านสองคนอยู่ปรโลกก็จะได้หมดห่วงเสียที"

เมืองหยางเฉิง

ฟางหย่าเสียนรู้สึกราวกับเพิ่งผ่านค่ำคืนอันยาวนานที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน