บทที่ 162 ออกเดินทางไปตกปลาทะเล

“ไม่ต้องหรอกครับคุณน้า อยู่บ้านผมก็อาบน้ำให้พวกเขาตลอดอยู่แล้วครับ”

ฟางหย่าเสียนได้ยินดังนั้น แววตาก็เผยความชื่นชมขึ้นมาอีกหลายส่วน เอ่ยว่า “น้าเองก็ไม่ได้อาบน้ำให้เด็กมาตั้งนานแล้ว คงสู้เธอไม่ได้จริงๆ งั้นเธอไปเถอะจ้ะ”

เธอมองส่งฉินล่างเข็นลูกๆ กลับไปที่ห้องนอนแขก แล้วตัวเองก็หมุนตัวเดินกลับห้องนอนใหญ่