บทที่ 472 ปลดเปลื้องเรื่องคาใจของแม่ฉิน

ฉินเจวียนอึ้งไป ชั่วครู่ถึงค่อยได้สติแล้วพูดอย่างเกรี้ยวกราดว่า "ฉินหยวน ฉันว่าแกเสียสติไปแล้วแน่ๆ!"

"ถ้าเก่งจริงก็พูดคำเมื่อกี้ใหม่อีกรอบต่อหน้าป้ายวิญญาณพ่อกับแม่สิ!"

"พูดก็พูด!" พ่อฉินบันดาลโทสะขึ้นมาทันที คว้าแขนฉินเจวียนลากตรงไปยังหน้าป้ายวิญญาณของสองผู้เฒ่า