บทที่ 473 เบบี๋ตัวน้อยปลอบใจย่า

ตอนที่ฉินล่างกลับมาถึงบ้านที่จงไห่ก็เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว พอเดินมาถึงใต้ตึก ก็เห็นซูซือหานกำลังเข็นรถเข็นพาลูกน้อยทั้งสามคนเดินเล่นอยู่แถวนั้น

เมื่อฉินล่างเห็นพวกเธอ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ฝีเท้าใต้เท้าเร่งความเร็วเดินตรงเข้าไปหาพวกเขาโดยไม่รู้ตัว

"มารอผมเหรอ?" ฉินล่างเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าซูซือหาน มือใหญ่ข้างหนึ่งกุมมือเล็กๆ ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แล้วซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตัวเองเพื่อช่วยเพิ่มความอบอุ่น