บทที่ 53 รูมเมตพากันตกตะลึง กับข้าวฝีมือคุณฉินบ้านเธออร่อยเลิศเลอเกินต้าน

หลินเซียวเปิดรูปถ่ายของเด็กๆ ที่เคยถ่ายไว้ให้พวกเธอดู สี่สาวสุมหัวชิดกันเป็นก้อน เสียงอุทานด้วยความตื่นเต้นดังแว่วมาเป็นระยะๆ

พอดูดเต้าเสร็จ ซูซือหานก็เดินออกมาจากห้อง ฉินล่างจึงเดินออกมาจากครัวแล้วเอ่ยถาม "เด็กๆ หลับกันหรือยัง"

"อื้อ กินอิ่มแล้วก็หลับไปแล้วล่ะ เมื่อเช้าโดนปลุกขึ้นมา คาดว่ารอบนี้น่าจะนอนยาวหน่อย"

"งั้นพวกเราก็กินข้าวกันก่อนเถอะ"

แขกตรงนั้นพากันลุกขึ้นยืน ทุกคนเดินไปยังห้องกินข้าวด้วยกัน

ฉินล่างง่วนอยู่ในครัวมาตลอดทั้งเช้า ทำอาหารออกมาเต็มโต๊ะ ทันทีที่ยกมาวาง กลิ่นหอมก็โชยแตะจมูกทันที

พอเหลียงเสี่ยวเจี๋ยกับหลินจิ้งเห็นฉินล่าง ทั้งสองคนก็ยังเกร็งๆ อยู่บ้าง จึงนั่งขนาบซ้ายขวาของหลิวซี ส่วนอีกฝั่ง หลินเซียวนั่งข้างซูซือหาน โดยมีฉินล่างนั่งอยู่อีกด้าน

เมื่อทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว ในฐานะเจ้าบ้านฝ่ายชาย ฉินล่างจึงยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นก่อนแล้วพูดว่า "ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่วันนี้มาอยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ ในวันเด็กหนึ่งมิถุนาครั้งแรก พวกเรามาดื่มกันสักแก้วก่อนเถอะ"

ซูซือหานก็ยกแก้วขึ้นเช่นกัน "ลำบากทุกคนเลยนะที่อุตส่าห์แวะมา แถมยังซื้อของขวัญมาให้เด็กๆ เยอะขนาดนี้ ขอบคุณนะคะ~"

หลินเซียวสะกิดไหล่เธอเบาๆ จากด้านข้างพลางพูดว่า "จะเกรงใจอะไรกันเล่า ฉันเป็นแม่ทูนหัวของเด็กๆ นะ นี่เป็นหน้าที่ที่ต้องทำอยู่แล้ว~"

สามรูมเมตฝั่งตรงข้ามยกแก้วขึ้นตาม เหลียงเสี่ยวเจี๋ยพูดว่า "ซือหาน คุณฉิน ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ คนที่ต้องขอบคุณน่ะคือพวกเราต่างหาก~ ได้มาเยี่ยมบ้านพวกเธอ แถมยังได้เห็นสามตัวน้อยน่ารักขนาดนี้ พวกเราแฮปปี้สุดๆ ไปเลย!"

หลิวซีพูดขึ้นว่า "คุณฉินเหนื่อยแย่เลยนะคะ ทำกับข้าวมื้อใหญ่เต็มโต๊ะขนาดนี้"

ฉินล่างยิ้มพลางพูดว่า "ทุกคนอย่าเกรงใจกันเลยครับ ชนแก้วกันสักหน่อย แล้วเดี๋ยวทานกันเยอะๆ นะครับ"

ทั้งหกคนชนแก้วร่วมกัน หลินจิ้งเอ่ยเสียงเบาว่า "ขอให้เด็กๆ มีความสุขในวันเด็กนะจ๊ะ~"

คนอื่นๆ พลอยพูดตามอย่างพร้อมเพรียงว่า "สุขสันต์วันเด็กจ้าตัวน้อย"

ตอนที่ฉินล่างกับซูซือหานพูดประโยคนี้ ทั้งสองต่างสบตากันโดยไม่รู้ตัว

【ติ๊ง! ยินดีด้วยที่โฮสต์ทำภารกิจพิเศษจัดงานวันเด็กให้ลูกๆ สำเร็จ มอบรางวัลเงินสดหนึ่งแสนหยวน เงินโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว ขอให้โฮสต์ตรวจสอบ】

ทันทีที่ฉินล่างวางแก้วลง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวทันที

ที่แท้การพาลูกๆ ฉลองวันเด็กก็มีรางวัลเงินสดหนึ่งแสนหยวนด้วยแฮะ ระบบคุณพ่อนี่มันสุดยอดจริงๆ!

ฉินล่างเหลือบมองข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าในมือถืออย่างแนบเนียน ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยกับทุกคนว่า "ทุกคนทานข้าวกันเถอะครับ ลองชิมฝีมือผมดู"

"ลงมือกันได้เลยจ้า ทุกคนกินเยอะๆ นะ ที่บ้านมีแค่ฉันกับฉินล่างสองคน อย่าให้เหลือเยอะล่ะ ไม่อย่างนั้นจะเสียดายของแย่" ซูซือหานเสริม

ทุกคนถึงได้เริ่มจับตะเกียบ

หลินเซียวเคยชิมอาหารแม่หลังคลอดที่ฉินล่างทำมาก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังติดใจรสชาตินั้นอยู่ วันนี้ในที่สุดก็ได้กินข้าวฝีมือฉินล่างอีกครั้ง แถมคราวนี้ยังกินได้แบบจัดเต็ม เธอจึงไม่มีทางเกรงใจอยู่แล้ว

ลองชิมหมูตุ๋นน้ำแดงก่อนหนึ่งคำ อร่อยเลิศ!

แล้วลองปลากะพงนึ่งซีอิ๊วต่อ ยอดเยี่ยมสุดๆ!

ข้าวโพดผัดเมล็ดสน หน่อไม้ฝรั่งผัดหมู หมูเปรี้ยวหวานสับปะรด… ทุกจานอร่อยแบบตะโกนไปเลย!

หลินเซียวฟินจนออกนอกหน้า ส่วนรูมเมตทั้งสามคนฝั่งตรงข้ามเพิ่งเคยมาครั้งแรก จึงยังดูเกร็งๆ อยู่บ้าง

หลิวซีเป็นคนแรกที่ลงมือคีบ เธอชิมกุ้งที่วางอยู่ตรงหน้าตัวเอง

ทันทีที่เข้าปาก สีหน้าของเธอก็ชะงักค้างไปทันที

เธอหันไปมองเหลียงเสี่ยวเจี๋ยกับหลินจิ้งข้างๆ ด้วยความตกตะลึง จากนั้นก็ยกนิ้วโป้งให้ฉินล่างกับซูซือหานที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

"กุ้งผัดที่คุณฉินทำจานนี้อร่อยเกินไปแล้ว"

พอเหลียงเสี่ยวเจี๋ยกับหลินจิ้งได้ยินแบบนั้น ก็ทนไม่ไหวรีบขยับตะเกียบลุยทันที

"ปลากะพงจานนี้สุดยอดมาก เนื้อนุ่มหวาน น้ำซอสที่ปรุงก็รสเลิศไปเลย~" เหลียงเสี่ยวเจี๋ยเอ่ยชม

"ฉันว่าหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงนี่เด็ดที่สุดเลย เมนูนี้วัดฝีมือสุดๆ เนื้อไม่ติดมันก็นุ่มหนึบกำลังดี ส่วนมันก็ละลายในปาก ไม่เลี่ยนสักนิด คุมไฟได้เป๊ะเว่อร์จริงๆ" หลินจิ้งว่า

"ซือหาน ฝีมือคุณฉินบ้านเธอสุดยอดเกินไปแล้วมั้ง!" บรรดารูมเมตต่างพากันแสดงสีหน้าทึ่งไปตามๆ กัน

หลินเซียวที่รู้อยู่ก่อนแล้วพูดแทรกขึ้นมาว่า "ฝีมือทำอาหารของคุณฉินไม่มีที่ติจริงๆ ตอนซือหานอยู่ไฟ อาหารแม่หลังคลอดเขาก็ลงมือทำให้เองทุกมื้อ ตอนอยู่ที่ศูนย์พักฟื้นหลังคลอด ถึงขั้นมีคนเกือบจะแย่งอาหารที่เขาทำจนเป็นเรื่องเลยนะ"

"คุณฉินเก่งจัง อายุแค่นี้แต่ทำอาหารเก่งขนาดนี้ ซือหาน เธอโชคดีเรื่องของกินจังเลยน้า~" เหลียงเสี่ยวเจี๋ยพูดพลางยิ้มตาหยี

พอซูซือหานได้ยินเพื่อนๆ เอ่ยปากชมฉินล่าง ในใจก็พลอยรู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย เธอยิ้มพลางกล่าวว่า "ถ้าอร่อยก็กินกันเยอะๆ เลยนะ"

สาวๆ วัยรุ่นแม้ตอนแรกจะดูเกรงใจอยู่บ้าง แต่พอเจอของอร่อยเข้าจริงๆ ก็ไม่คิดจะเกรงใจอีกต่อไป

ฉินล่างทำกับข้าวไปทั้งหมดแปดอย่าง ซุปอีกหนึ่งอย่าง พอกินกันหกคนจนเสร็จ แทบไม่มีอะไรเหลือเลยสักนิด แต่ละจานเหลือแค่เครื่องเคียงนิดๆ หน่อยๆ ส่วนหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงที่อร่อยที่สุดถูกกวาดเกลี้ยงจานไปเรียบร้อย

หลังมื้อเที่ยง แขกทั้งสี่คนต่างอิ่มจนพุงกาง หลินเซียวถึงกับเอามือกุมท้องเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟา

ฉินล่างกำลังเก็บโต๊ะอยู่ตรงนั้น ซูซือหานจึงเดินเข้าไปช่วย

ที่บ้านมีเครื่องล้างจาน นี่เป็นของที่ฉินล่างตั้งใจซื้อมาโดยเฉพาะ เขาไม่อยากให้เกิดปัญหาครอบครัวในอนาคตเพราะเรื่องที่ว่าใครจะต้องล้างจาน หรือน้ำยาล้างจานจะกัดมือ ยกหน้าที่ให้เครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะจัดการ ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของคนรุ่นใหม่แล้ว!

ถึงอย่างนั้น ก่อนที่เครื่องล้างจานจะทำงาน ก็ยังต้องเตรียมการนิดหน่อย อย่างเช่นการกวาดเศษอาหารที่เหลือในจานทิ้งให้หมด

ตอนนี้ซูซือหานกับฉินล่างกำลังช่วยกันทำขั้นตอนนี้อยู่หน้าอ่างล้างจาน

เนื่องจากไม่ต้องแตะน้ำ พอซูซือหานอยากช่วย ฉินล่างจึงไม่ได้ห้าม

"ดูท่าทุกคนจะชอบอาหารที่นายทำจริงๆ นะ กับข้าวตั้งเยอะขนาดนั้นยังกินกันหมดเกลี้ยงเลย" ซูซือหานพูดพลางยิ้ม

ฉินล่างตอบว่า "ฝีมือทำอาหารของผมน่ะ ตัวตึงอยู่แล้ว!"

ซูซือหานหัวเราะร่า ก่อนจะพูดว่า "จริงๆ ฉันก็ทำอาหารพอได้นะ ไว้คราวหน้าฉันทำให้กินบ้าง"

ฉินล่างทำหน้าไม่เชื่อ พอเห็นว่าซูซือหานกำลังจะเอาน้ำล้างจานในมือ เขาก็ก้าวเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลัง แล้วเอื้อมมือไปรับจานในมือเธอมาเปิดน้ำล้าง เพื่อไม่ให้เธอต้องโดนน้ำเย็น

ระยะห่างที่ร่นเข้ามาชิดกันกะทันหันทำให้ซูซือหานรู้สึกเขินอายขึ้นมานิดๆ จังหวะนั้นเองฉินล่างก็แนบหน้ากระซิบข้างหูเธอว่า "ซือหาน เธอทำอาหารเป็นจริงเหรอ ไม่ใช่ว่าคิดจะฆาตกรรมสามีตัวเองหรอกนะ"

ซูซือหานหน้าแดงก่ำ หันกลับมามองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ "ฉันทำเป็นจริงๆ นะ เชอะ"

ฉินล่างไม่ซักไซ้ต่อ นิ้วมือที่เปียกน้ำแตะเบาๆ ที่ปลายจมูกของเธอ พลางยิ้มกล่าว "งั้นคราวหน้าผมจะขอลองชิมฝีมือเธอ ยอมเอาชีวิตเข้าแลกพิษเพื่อความรักดูสักที!"

"ฉินล่างงง~"

เสียงหัวเราะหยอกล้อเบาๆ แว่วออกมาจากในครัว เหลียงเสี่ยวเจี๋ยกับหลินจิ้งที่อยู่ด้านนอกต่างชะเง้อคอมองแอบดู

"คิกๆ~ ซือหานกับคุณฉินบ้านเธอหวานกันจังเลยน้า~"

"เวลาพวกเขาอยู่ด้วยกันดูน่ารักมาก ฟินสุดๆ ไปเลย!"

หลินเซียวฟังเพื่อนๆ คุยกัน พลางมองแผ่นหลังของฉินล่างที่กำลังโอบกอดซูซือหานอยู่ตรงนั้น มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ

หลังมื้อเที่ยงผ่านไปไม่นาน รูมเมตทั้งสามคนก็บอกว่าจะต้องกลับมหา'ลัยแล้ว วันนี้เป็นวันเด็กก็จริง แต่นักศึกษามหา'ลัยไม่ได้หยุด ช่วงบ่ายพวกเธอยังมีเรียน ส่วนหลินเซียวก็ลางานมา บ่ายนี้ต้องรีบกลับไปทำงานต่อเช่นกัน