บทที่ 54 เตรียมเปิดร้าน

ฉินล่างกับซูซือหานนำชามและตะเกียบใส่เข้าไปในเครื่องล้างจาน จากนั้นก็ล้างมือแล้วเดินลงไปส่งพวกเธอที่ชั้นล่าง

ตอนที่เดินกลับขึ้นมา ทั้งสองคนก็บังเอิญเจอกับป้าหวังที่ชั้นล่างพอดี

ซูซือหานเอ่ยทัก "ป้าหวังเหรอคะ? ป้าออกมาเดินเล่นเหรอคะเนี่ย?"

พอป้าหวังเห็นซูซือหานก็รีบเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้นทันที "คุณหนูซู เจอคุณที่นี่ดีจริงเชียวค่ะ! ป้าไม่ได้มาเดินเล่นหรอกค่ะ แต่ตั้งใจแวะมาหาคุณหนูเลย ถึงคุณหนูจะบอกว่าให้เริ่มงานพรุ่งนี้ แต่วันนี้ป้าก็ไม่มีธุระอะไร แล้ววันนี้ก็ตรงกับวันเด็กพอดี ป้าก็เลยอยากมาดูพวกเด็กๆ หน่อยน่ะค่ะ เผื่อมีอะไรให้ช่วย ป้าจะได้เริ่มงานตั้งแต่วันนี้เลย"

ซูซือหานได้ยินดังนั้นก็ตอบรับทันที "ได้สิคะ งั้นเริ่มตั้งแต่วันนี้เลยค่ะ ป้าหวังคะ นี่ฉินล่าง คุณพ่อของเด็กๆ ค่ะ"

"ฉินล่าง นี่ป้าหวังนะ ที่เคยเอาเสื้อผ้ามาส่งให้ฉันเมื่อคราวก่อน นายเคยเจอแล้ว"

"สวัสดีครับ ต่อไปเรื่องของเด็กๆ กับซือหาน แล้วก็งานในบ้าน คงต้องรบกวนคุณป้าด้วยนะครับ" ฉินล่างกล่าว

ป้าหวังยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณฉินเกรงใจไปแล้วค่ะ นี่เป็นงานของป้าอยู่แล้ว อีกอย่างป้าก็เอ็นดูคุณหนูซูมาก แล้วก็ชอบเด็กๆ ด้วย ป้าจะทำให้สุดความสามารถเลยค่ะ คุณฉินวางใจได้เลย"

ทั้งสามคนขึ้นลิฟต์ไปด้วยกัน ตอนที่กำลังจะก้าวเข้าประตู ป้าหวังก็แอบกระซิบข้างหลังซูซือหานเบาๆ "คุณหนูซูคะ สามีของคุณหนูหน้าตาดีภูมิฐานมากจริงๆ ดูเหมาะสมกับคุณหนูเหลือเกินค่ะ!"

ทันทีที่ป้าหวังเข้ามาในห้อง เธอก็ตามซูซือหานไปดูเด็กแฝดทั้งสามคนก่อน พอเห็นว่าเด็กๆ กำลังหลับ ป้าหวังก็ไม่รบกวน พอออกมาข้างนอกก็เริ่มลงมือทำงานทันที

เธอเป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็นอยู่แล้ว พอดีกับที่เพิ่งมีแขกมาทานข้าว ห้องอาหารกับห้องครัวจึงต้องเก็บกวาด ป้าหวังก็เข้าสู่โหมดการทำงานในทันที

มีเธออยู่ด้วย ฉินล่างกับซูซือหานเลยพลอยได้พักผ่อนไปด้วย

ฉินล่างอธิบายวิธีใช้งานเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะชิ้นใหม่ให้ป้าหวังฟังคร่าวๆ พอก้าวออกมาก็ไม่เห็นซูซือหานแล้ว

ประตูห้องหนังสือที่อยู่ข้างๆ เปิดแง้มอยู่ ฉินล่างจึงเดินตรงเข้าไป

ซูซือหานอยู่ที่นี่จริงๆ เธอกำลังนั่งนับเงินอยู่ที่โต๊ะหนังสือ

พอเห็นฉินล่างเดินเข้ามา เธอก็รีบกวักมือเรียกอย่างอารมณ์ดี "ฉินล่าง นายมานี่สิ~"

ฉินล่างเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เธอ แล้วมองดูกองธนบัตรสีแดงอมชมพูบนโต๊ะพลางถามขึ้น "ซือหาน เธอเอาเงินออกมาหมดเลยทำไมเหรอ?"

ซูซือหานตอบ "นับเงินไงล่ะ~"

"นี่เป็นอั่งเปาวันเด็กที่รูมเมตกับเซียวเซียวให้พวกเด็กๆ วันนี้ รูมเมตให้มาคนละหนึ่งพันหยวน เซียวเซียวให้มาสองพัน แล้วคราวก่อนเซียวเซียวก็ให้อีกห้าพัน แถมยังมีรูมเมตของนายที่ให้อีกสองพัน เงินทั้งหมดวางอยู่ตรงนี้ รวมแล้วหนึ่งหมื่นหยวนพอดี"

"แล้วก็ยังมีค่างานแกะสลักเม็ดวอลนัตที่นายแกะให้พ่อของเซียวเซียวอีก เซียวเซียวโอนมาให้ฉันทั้งหมดห้าแสนหยวน ก่อนหน้านี้โอนให้นายไปแล้วสองแสน ในบัตรของฉันตอนนี้เลยเหลืออีกสามแสน"

"พอบวกกับเงินหนึ่งหมื่นตรงนี้ ในมือฉันตอนนี้ก็มีทั้งหมดสามแสนหนึ่งหมื่นหยวน ฉินล่าง ฉันอยากปรึกษาอะไรนายหน่อยน่ะ" ซูซือหานกล่าว

"อืม ว่ามาสิ"

"ฉินล่าง พวกเราเอาเงินก้อนนี้ไปเริ่มต้นทำธุรกิจกันดีไหม?" ซูซือหานเสนอ

ทำธุรกิจเหรอ?

ฉินล่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ตอนนี้เด็กๆ ยังเล็กอยู่เลย ผมอยากใช้เวลาอยู่กับพวกเธอให้มากๆ ถ้าเริ่มทำธุรกิจ ช่วงแรกคงต้องใช้เวลาเยอะมาก อีกอย่างพวกเรายังต้องเรียนหนังสือกันอยู่ เวลาคงไม่น่าจะพอ ซือหาน เธอกำลังกังวลเรื่องเงินอยู่ใช่ไหม? เรื่องนี้ผมเคยบอกเธอไปแล้วไง เธอไม่ต้องกังวลหรอก มีผมอยู่ทั้งคน ผมหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้แน่"

ซูซือหานส่ายหน้า "ไม่ใช่หรอก ฉินล่าง ฉันเชื่อในความสามารถของนาย นายมีฝีมือด้านงานแกะสลัก วอลนัตคู่เดียวก็ขายได้ตั้งห้าแสน ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่มีทางปล่อยให้ฉันกับลูกๆ ต้องลำบาก แต่ฉันก็ไม่อยากเห็นนายต้องเหนื่อยจนเกินไป ฉันอยากช่วยแบ่งเบา ที่ฉันบอกว่าจะทำธุรกิจน่ะ คืออยากเปิดร้านเล็กๆ แถวนี้ต่างหาก"

"ฉินล่าง ตอนนี้เด็กๆ กลับมาอยู่บ้านแล้ว วันข้างหน้าพวกเขาก็จะยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ ค่าใช้จ่ายมันเยอะมาก เรื่องพวกนี้ฉันรู้หมดนั่นแหละ ข้าวของของลูกๆ นายก็เป็นคนออกเงินมาตลอด นมแม่ของฉันก็ไม่พอให้ลูกทั้งสามคน นมผงที่นายซื้อให้ก็เป็นเกรดดีที่สุด แถมยังมีผ้าอ้อมสำเร็จรูปอีก สองอย่างนี้รวมกันวันหนึ่งก็เกือบหนึ่งพันหยวนแล้ว พอลูกๆ โตขึ้นอีกหน่อย ต้องเริ่มกินอาหารเสริมกับสารอาหารอื่นๆ ค่าใช้จ่ายก็จะยิ่งสูงขึ้นไปอีก ฉันไม่อยากให้นายต้องแบกรับความกดดันมากเกินไปในตอนนั้นนะ"

พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ ความอบอุ่นและซาบซึ้งใจก็เอ่อล้นขึ้นมาในอกของฉินล่าง

เขากุมมือของซูซือหานเอาไว้แล้วกล่าวว่า "ซือหาน เธอเข้าใจและเป็นห่วงผมขนาดนี้ ผมดีใจมากจริงๆ ตกลง งั้นพวกเรามาเปิดร้านเล็กๆ กัน!"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ฉินล่างก็ลองคำนวณเงินในมือของตัวเองดูบ้าง

เงินสดที่ระบบให้เป็นรางวัลมีทั้งหมดหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นหยวน ซูซือหานโอนมาให้อีกสองแสน ค่าใช้จ่ายตอนคลอดลูกที่โรงพยาบาลหมดไปหมื่นกว่าหยวน ซื้อนมผงกับผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้เด็กๆ ไปเกือบสองหมื่นหยวน ค่าเช่าบ้านรวมแล้วห้าหมื่นกว่าเกือบหกหมื่น จากนั้นก็มีค่าตกแต่งเพิ่มเติมกับเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะที่จ่ายไปหนึ่งแสนหกหมื่น รวมกับเงินสองแสนหยวนที่หวังต้าหลงจากสำนักยุทธ์เจิ้งอู่จ่ายชดเชยเพื่อขอโทษเขา ตอนนี้ในมือเขามีเงินอยู่สามแสนสองหมื่นกว่าหยวน

ฉินล่างนำยอดเงินเหล่านี้ให้ซูซือหานดู ทั้งคู่ปรึกษากันว่าจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งออกมาเพื่อเปิดร้าน

ครอบครัวของซูซือหานทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เธอซึมซับเรื่องพวกนี้จากพ่อซูมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งตัวเธอเองก็เป็นหัวกะทิอยู่แล้ว จึงมีหัวการค้าไม่เบา

หลังจากคำนวณทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกเขามีร่วมกันในตอนนี้ เธอก็เริ่มวางแผนเรื่องการเปิดร้านทันที

"ฉินล่าง ฉันคิดว่าจะเปิดเป็นสตูดิโองานแกะสลัก เราเปิดร้านแถวๆ นี้แหละ เทอมนี้ฉันไม่ต้องไปเข้าเรียนอยู่แล้ว ยังเหลือเวลาอีกตั้งเดือนกว่าๆ เพียงพอให้พวกเราจัดการเรื่องเตรียมการช่วงแรกได้สบายๆ ดังนั้นช่วงนี้ถ้าเปิดร้าน ฉันกับป้าหวังก็ช่วยกันพาลูกๆ ไปเฝ้าร้านได้ พอถึงเทอมหน้าที่เราทั้งคู่ต้องไปเรียน ร้านก็น่าจะเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยจ้างพนักงานมาช่วยดูแลร้านแทน"

"ได้เลย งั้นผมรับผิดชอบเรื่องงานแกะสลัก ส่วนเธอรับผิดชอบเรื่องบริหารร้านนะ" ฉินล่างเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

ซูซือหานพยักหน้า "เรื่องสินค้าที่จะขายฉันก็ลองคิดไว้แล้วเหมือนกัน งานแกะสลักเม็ดวอลนัตของนายประณีตมาก แต่งานแกะสลักเม็ดวอลนัตมีมูลค่าสูงมาก การที่เราเปิดร้านแถวย่านมหาวิทยาลัย คนที่มีกำลังซื้อผลงานแกะสลักเม็ดวอลนัตน่าจะเป็นพวกอาจารย์กับบุคลากรในมหาวิทยาลัย อีกอย่าง ของยิ่งหายากก็ยิ่งมีราคา เราไม่จำเป็นต้องทำวอลนัตสะสมออกมาเยอะเกินไป ถ้ามีเยอะไปราคามันจะตก ถึงตอนนั้นนายก็เตรียมผลงานแกะสลักเม็ดวอลนัตสวยๆ ไว้สักสองสามชิ้น เราตั้งราคาสูงหน่อย หลักหลายแสนไปจนถึงหลักล้าน ฉันคิดว่าระดับอาจารย์มหาวิทยาลัยน่าจะมีกำลังซื้อไหว"

"ส่วนสินค้าอย่างอื่น ในร้านก็เตรียมพวกงานแกะสลักไม้กับสร้อยข้อมือลูกปัดง่ายๆ เอาไว้ด้วย ของพวกนี้ตั้งราคาให้ย่อมเยาลงมาหน่อย เจาะกลุ่มเป้าหมายพวกนักศึกษา ทำแบบนี้กลุ่มลูกค้าของร้านเราก็จะกว้างขึ้น"

เมื่อเห็นซูซือหานวางแผนอย่างกระตือรือร้น ฉินล่างก็รู้สึกฮึกเหิมเปี่ยมไปด้วยพลังขึ้นมาทันที

"ดีเลย งั้นช่วงสองสามวันนี้ผมจะไปเตรียมอุปกรณ์ให้ครบชุด เครื่องมือชุดเดิมส่วนใหญ่เอาไว้ใช้แกะสลักไม้กับแกะสลักเม็ดวอลนัต ในเมื่อจะทำเป็นสตูดิโองานแกะสลัก เราก็อาจจะเตรียมพวกเม็ดมะกอกที่ราคาไม่แพงเอาไว้ด้วย แล้วก็งานแกะสลักหินกับงานแกะสลักเปลือกไข่ตั้งโชว์ก็น่าสนใจนะ แต่ของพวกนี้อาจจะไม่ค่อยสะดวกทำที่บ้านบ่อยๆ เพราะเวลาแกะสลักมันจะมีฝุ่นฟุ้ง ผมกลัวว่าจะกระทบกับระบบทางเดินหายใจของเด็กๆ"

พอได้ยินปัญหาที่ฉินล่างพูดขึ้นมา ซูซือหานก็คิดตามแล้วเอ่ย "งั้นช่วงนี้ก็เตรียมงานในห้องหนังสือไปก่อนนะ พอร้านพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยจัดพื้นที่ทำเป็นห้องทำงานสตูดิโอให้นายโดยเฉพาะ ถึงตอนนั้นพอมีพื้นที่แล้ว เรายังสามารถรับงานสั่งทำพิเศษได้ด้วย งานสั่งทำพิเศษส่วนใหญ่จะได้ราคาสูงกว่าปกติ ร้านของเราเป็นงานแกะสลักแฮนด์เมดล้วนๆ ถึงตอนนั้นยังเปิดให้คนทั่วไปเข้ามาเยี่ยมชมห้องทำงานของนายได้อีก แบบนี้งานฝีมือแฮนด์เมดก็จะเป็นจุดขายที่แข็งแกร่งที่สุดของร้านเราเลย!"