บทที่ 55 เช่าหน้าร้าน

ฉินล่างมองท่าทางตื่นเต้นของซูซือหานแล้วก็อดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะเธอเบาๆ พลางเอ่ยว่า "ซือหาน ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอมีหัวการค้าขนาดนี้"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรสนั้นเอง ป้าหวังก็เดินมาเคาะประตู

"คุณหนูซู คุณฉิน ไม่ได้รบกวนทั้งสองคนใช่ไหมคะ? ในห้องฉันเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วค่ะ เมื่อกี้แวะไปดูเจ้าตัวเล็กมา เห็นพวกเขาตื่นกันแล้ว เลยเปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปให้เรียบร้อย แต่เด็กๆ น่าจะเริ่มหิวกันแล้ว คงต้องให้นมแล้วล่ะค่ะ"

พอซูซือหานได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นทันที

หลังจากกลับเข้าไปในห้องให้นมลูกๆ เรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนก็อุ้มเด็กๆ ที่ตื่นเต็มตาออกมาเล่นที่ห้องนั่งเล่น

ป้าหวังเอ่ยถามขึ้นว่า "คุณหนูซู เมื่อกี้ได้ยินพวกคุณคุยเรื่องทำธุรกิจกัน กำลังวางแผนจะเปิดร้านกันเหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ ฉันกับฉินล่างกะว่าจะเปิดร้านเล็กๆ แถวนี้สักร้าน" ซูซือหานอุ้มลูกพลางตอบ

"แถวนี้เหรอคะ? เมื่อสองวันก่อนตอนฉันเดินเล่นนอกหมู่บ้าน บังเอิญเห็นหน้าร้านตรงนั้นติดป้ายเซ้งอยู่พอดีเลยค่ะ ตอนยืนคุยเล่นได้ยินมาว่าภรรยาของเจ้าของร้านกำลังจะคลอดลูกที่บ้านเกิด เจ้าของร้านเลยต้องรีบกลับไปทำงานที่บ้านเกิด ก็เลยรีบเซ้ง ราคาไม่แพงด้วย แถมยังอยู่ตรงแถวหน้าหมู่บ้านเรานี่เอง คุณหนูซู สนใจลองไปดูหน่อยไหมคะ"

ซูซือหานกับฉินล่างสบตากัน ฉินล่างจึงเอ่ยว่า "ดีเลยครับป้าหวัง เดี๋ยวรบกวนป้าหวังช่วยพาผมไปดูหน่อยนะครับ"

ซูซือหานกล่าวว่า "พวกคุณรีบไปดูตอนนี้เลยเถอะค่ะ ฉันอยู่บ้านดูลูกทั้งสามคนคนเดียวได้ ไม่มีปัญหา"

เธออยากรีบจัดการเรื่องเปิดร้านให้เรียบร้อยเร็วๆ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายให้ฉินล่างได้ไวขึ้น

ฉินล่างเดินตามป้าหวังมายังย่านร้านค้าด้านนอก หน้าร้านกิฟต์ช็อปแห่งหนึ่งมีป้ายติดประกาศเซ้งกิจการอยู่

เจ้าของร้านเห็นป้าหวังจึงเอ่ยทักทาย ป้าหวังรีบแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันอย่างกระตือรือร้น

เมื่อได้ยินว่าฉินล่างสนใจจะเช่าร้าน เจ้าของร้านก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ก่อนจะเล่าสถานการณ์ทางบ้านให้ฉินล่างฟังคร่าวๆ

"คุณฉินครับ ถ้าคุณอยากจะเปิดร้านละก็ ที่นี่ถือเป็นตัวเลือกที่ดีมากจริงๆ ร้านผมเพิ่งเปิดมาได้แค่ปีเศษๆ ตกแต่งใหม่หมด สไตล์ข้างในก็เลือกตามความชอบของพวกนักศึกษาช่วงสองปีนี้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะภรรยาผมกำลังจะคลอดลูกที่บ้านเกิด แล้วที่บ้านก็เร่งให้ผมกลับไปลงหลักปักฐานที่นั่น ผมก็คงไม่ปิดร้านกลับไปหรอกครับ"

ฉินล่างกวาดตามองรอบร้าน การตกแต่งด้านในยังใหม่มากจริงๆ ซ้ำยังเป็นสไตล์เรียบง่าย เหมาะมากที่จะทำเป็นสตูดิโองานแกะสลัก ด้านหลังยังมีห้องน้ำและห้องเล็กๆ อีกหนึ่งห้อง น่าจะเป็นที่ที่เจ้าของร้านใช้พักผ่อน ฉินล่างคิดว่าสามารถดัดแปลงห้องเล็กๆ นี้ให้กลายเป็นห้องทำงานได้

จากนั้นก็ทุบผนังด้านนอกออกแล้วเปลี่ยนเป็นกระจกใส ถึงเวลานั้นจะได้โชว์รายละเอียดของสตูดิโอทำงาน ยิ่งเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับงานแฮนด์เมดได้อีก

เมื่อฉินล่างตัดสินใจได้แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า "ตกลงครับ งั้นเรามาคุยรายละเอียดการเปลี่ยนสัญญาเช่ากัน อีกอย่าง ตอนเซ็นสัญญา ผมอยากให้เจ้าของอาคารนำเอกสารสิทธิ์ในทรัพย์สินที่เกี่ยวข้องมาด้วย ถึงแม้จะเป็นการเซ้งต่อ แต่ก็ควรมีทั้งสามฝ่ายอยู่พร้อมหน้ากันครับ"

เจ้าของร้านยิ้มกว้างพลางยกนิ้วโป้งให้ฉินล่างอย่างชื่นชม "คุณฉินอายุน้อยแค่นี้แต่ความคิดรอบคอบมาก สบายใจได้เลยครับ ผมเข้าใจความกังวลของคุณดี ผมเองก็ไม่ใช่พวกปล่อยเช่าช่วงกินหัวคิว! สัญญาเช่าที่นี่เหลืออีกหนึ่งปี ด้วยความที่ผมรีบปล่อยเช่าต่อก็จะไม่บวกราคาเพิ่ม ผมจ่ายเงินไปหมดแล้ว ค่าเช่าปีละหนึ่งแสนหยวน ตอนนี้ราคาแถวนี้เกินราคานั้นไปแล้วแน่นอน แต่คุณจ่ายให้ผมเท่าราคาทุนเดิมก็พอ"

"ส่วนค่าเช่าหลังจากนั้น คุณค่อยไปคุยกับเจ้าของที่อีกที เดี๋ยวผมเอาสัญญาเช่าของผมให้คุณดูก่อน ถ้าคุณคิดว่าไม่มีปัญหาก็จะโทรเรียกเจ้าของที่ให้มาเซ็นสัญญาเลย"

หลังจากฉินล่างตรวจดูสัญญาเช่าของที่นี่แล้วก็พยักหน้าตกลง

ค่าเช่าแถวมหาวิทยาลัยไม่ใช่ถูกๆ เงินหนึ่งแสนหยวนได้เช่าร้านขนาดเจ็ดสิบกว่าตารางเมตรเป็นเวลาหนึ่งปีนับว่าคุ้มค่ามากแล้ว หากเขามาช้ากว่านี้สักสองวัน ร้านนี้คงโดนคนอื่นตัดหน้าเช่าไปก่อนแน่

เจ้าของร้านเดินไปจัดการร่างสัญญาที่ร้านพิมพ์เอกสารข้างๆ แล้วส่งให้ฉินล่างตรวจดูรอบหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ออกมา

ไม่นานนัก เจ้าของที่ก็ถือเอกสารสิทธิ์ตามมา ทั้งสามฝ่ายนั่งคุยกันสักพัก ทุกอย่างลงตัวและเข้ากันได้ด้วยดี

ฉินล่างถ่ายรูปเอกสารสิทธิ์เก็บไว้เป็นหลักฐาน จากนั้นทั้งสามฝ่ายก็เซ็นสัญญาเปลี่ยนตัวผู้เช่าร่วมกัน

เมื่อเจ้าของร้านได้รับสัญญาเรียบร้อย ก็มองฉินล่างพลางเอ่ยว่า "น้องชาย นายช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้ฉันได้จริงๆ ตั้งแต่ได้ยินว่าภรรยาใกล้จะคลอด ใจฉันก็ลอยกลับบ้านไปแล้ว นึกว่าจะต้องรออีกนานกว่าจะมีคนมาเซ้งต่อ ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนใจเด็ดตรงไปตรงมาแบบนาย สบายใจได้เลยนะ ข้าวของในร้านคืนนี้ฉันจะเคลียร์ออกให้หมดเกลี้ยง พรุ่งนี้นายก็เข้ามาเตรียมร้านได้เลย"

"ได้ครับ" ฉินล่างพยักหน้า

เจ้าของที่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ มองฉินล่าง เห็นว่าเขายังดูอายุน้อยจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย "ฉินล่าง เมื่อกี้ฉันได้ยินนายพูดว่า เซ้งร้านนี้ไปเพื่อทำธุรกิจแกะสลักเม็ดวอลนัตเหรอ?"

"ตลาดแกะสลักเม็ดวอลนัตมีศักยภาพสูงมากจริงๆ นะ ตอนนี้คนส่วนใหญ่หันไปขายงานแกะสลักด้วยเครื่องจักรกันหมด พวกนักศึกษาก็ชอบกันมาก ราคาถูกแถมยังสวย ไม่รู้ว่านายมีแหล่งรับของหรือยัง ฉันพอจะแนะนำให้ได้นะ ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งทำธุรกิจนำเข้าเครื่องจักร ทางฝั่งเขามีช่องทางรับงานเครื่องแกะสลักดีๆ อยู่ นายอยากให้ฉันช่วยติดต่อให้ไหม?"

เจ้าของที่คิดว่าฉินล่างคงจะขายงานที่แกะสลักด้วยเครื่องจักรแน่นอน เพราะมันผลิตได้ทีละมากๆ ต้นทุนต่ำกว่า ทั้งยังทำเงินได้ง่ายและสบายกว่าเยอะ

ทว่าฉินล่างกลับส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณในความหวังดีนะครับ แต่ผมไม่ได้รับงานแกะสลักเครื่องมาขาย ผมทำเป็นงานแกะสลักแฮนด์เมดล้วนๆ ครับ"

เจ้าของที่ได้ยินก็ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ ถึงจะเป็นงานแกะสลักเหมือนกัน แต่งานเครื่องกับงานมือมันคนละเรื่องกันเลย งานแฮนด์เมดระดับไฮเอนด์กว่ามาก ทั้งยังเปลืองแรงเปลืองเวลา และต้องอาศัยฝีมืออย่างสูง หากฝีมือไม่ถึงนอกจากจะเสียเวลาเปล่าแล้วยังไร้ราคา แต่ถ้าฝีมือขั้นเทพละก็ ไม่ว่าชิ้นงานไหนๆ ก็สามารถขายได้ในราคาเหยียบฟ้าทั้งนั้น

"นายขายงานแกะสลักแฮนด์เมดล้วนๆ เลยเหรอ? มีชิ้นงานที่ทำเสร็จแล้วบ้างไหม? คุณฉิน คุณยังหนุ่มแน่นขนาดนี้ ทำไมถึงคิดจะกระโดดเข้ามาในตลาดของสะสมงานฝีมือกันล่ะ น้ำในวงการนี้มันลึกมากเลยนะ" เจ้าของที่เอ่ยเตือนอ้อมๆ เขากลัวว่าถ้าฉินล่างทำเงินไม่ได้ขึ้นมาแล้วจะถอดใจทิ้งร้านกลางคัน การต้องมาคอยหาคนเช่าใหม่สำหรับเจ้าของที่อย่างเขาก็นับเป็นเรื่องยุ่งยากเหมือนกัน

ฉินล่างพกวอลนัตคู่หนึ่งติดตัวมาพอดี หลังจากคุยกับซูซือหานเรื่องเปิดร้านเสร็จ เขาก็หยิบวอลนัตคู่นี้ติดกระเป๋ามาด้วย เผื่อว่าตอนเซ็นสัญญาถ้าเจ้าของที่ถามถึงธุรกิจหลักของร้านจะได้หยิบขึ้นมาอธิบายได้

เขาจึงหยิบงานแกะสลักเม็ดวอลนัตคู่นั้นออกมา

วอลนัตคู่นี้เป็นงานที่เขาแกะเล่นตอนว่างๆ ช่วงที่ยังอยู่ศูนย์พักฟื้นหลังคลอด เพราะตอนนั้นแค่อยากหาอะไรทำฆ่าเวลา วอลนัตที่ซื้อมาจึงเป็นเกรดธรรมดา และไม่ได้แกะประณีตเท่าคู่ที่ให้พ่อของหลินเซียวไป

ทันทีที่เจ้าของที่เห็นวอลนัตที่ฉินล่างยื่นออกมา ทั้งร่างก็ชะงักนิ่งไปในทันที

เขาเป็นคนท้องถิ่นเมืองจงไห่ อายุก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าปีแล้ว ที่บ้านมีทั้งอสังหาริมทรัพย์และร้านค้าให้เช่า ยามว่างก็ชอบเล่นของสะสมพวกนี้อยู่บ้าง แต่เขาไม่ได้ซื้อมาเก็บสะสมเอง หากแต่เป็นพ่อค้าคนกลางที่รับมาขายไป เป็นนักธุรกิจขนานแท้

เพียงแค่เห็นงานแกะสลักเม็ดวอลนัตคู่นี้ แววตาของเจ้าของที่ก็ลุกวาวขึ้นมาทันใด

ในใจเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง ทว่าสีหน้ายังคงพยายามเก็บอาการไว้อย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปมองฉินล่างแล้วถามว่า "นี่นายแกะเองกับมือเลยเหรอ?"

"ครับ"

"วอลนัตคู่นี้ฉันมองแล้วถูกชะตาชะมัด เอาแบบนี้เป็นไง คู่นี้ฉันขอรับซื้อไว้เอง ห้าหมื่นหยวน นายว่าไง?"