บทที่ 56 ตั้งชื่อสตูดิโอ: ซานฉินไจ

ฉินล่างส่ายหน้า "ไม่ขายครับ"

เจ้าของที่ดินคิดดูแล้วพูดว่า "งั้นผมเพิ่มให้อีกหน่อย แปดหมื่น เป็นไง?"

ฉินล่างยิ้มพลางกล่าว "คุณเจ้าของที่ครับ ผมกำลังจะเปิดสตูดิโอนะ คุณคิดว่าผมจะไม่รู้มูลค่าของพวกนี้เหรอ?"

พอเจ้าของที่ดินได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันที

เขาไม่เสแสร้งอีกต่อไป ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณฉินเป็นคนตรงไปตรงมาดี งั้นผมก็ไม่เล่นลิ้นกับคุณแล้วล่ะ ตัวผมไม่ได้สะสมของพวกนี้หรอก แต่ผมมีช่องทางขาย พูดง่ายๆ ก็คือผมเป็นพ่อค้าคนกลาง เพราะฉะนั้นราคานี้ยังไงก็เทียบกับตอนไปถึงมือนักสะสมตัวจริงไม่ได้อยู่แล้ว เอาแบบนี้ ผมให้แสนห้า ผมรับวอลนัตคู่นี้ไว้ คุณคิดว่าไง?"

ฉินล่างยังคงส่ายหน้า

เจ้าของที่ดินมองดูลูกวอลนัตแล้วกัดฟันพูด "สองแสน สองแสนนี่สุดๆ แล้วนะ! เสี่ยวฉิน คุณต้องเหลือให้ผมได้กำไรบ้างสิ เอาอย่างนี้ สองแสนคุณขายวอลนัตให้ผม พอหมดสัญญาเช่าถ้าคุณยังอยากเช่าต่อ ผมจะไม่ขึ้นค่าเช่าคุณเลย เป็นไง?"

ฉินล่างรู้ดีว่าวอลนัตคู่นี้ของตนไม่ได้มีค่าแค่สองแสนแน่นอน ถ้าขายให้คนที่เล่นของเป็นก็น่าจะได้สามแสนขึ้นไปด้วยซ้ำ ทว่าเจ้าของที่ดินเป็นพ่อค้าคนกลาง ย่อมต้องขอกำไรส่วนต่างเป็นธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น ของอย่างวอลนัตสะสมต้องขายให้ถูกคนถึงจะมีราคา

ถ้าขายผิดคน มันก็มีค่าเท่ากับลูกวอลนัตธรรมดาๆ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร

ดังนั้นผู้ซื้อจึงค่อนข้างสำคัญ

อีกอย่างวอลนัตคู่นี้เขาก็ใช้เวลาแกะสลักไม่นานเท่าไร ในเมื่อเจ้าของที่ดินมีช่องทางระบายสินค้าด้านนี้ แถมรอบหน้าถ้าต่อสัญญาก็ไม่ขึ้นค่าเช่า เขาจึงไม่พูดมากความอีก ตอบตกลงอย่างกระฉับกระเฉง "ตกลงครับคุณเจ้าของที่ วอลนัตคู่นี้ผมให้คุณสองแสน"

"ใจถึงมาก เสี่ยวฉิน เพื่อนคนนี้ผมขอคบยาวเลยนะ วางใจได้เลย ฝีมือระดับคุณเนี่ย วันหน้าผมจะแวะมาบ่อยๆ แล้วพาลูกค้ามาอุดหนุนคุณแน่นอน!"

ทั้งสองฝ่ายยื่นหมูยื่นแมว จ่ายเงินส่งมอบของ ค่าเช่าหนึ่งแสนที่ฉินล่างเพิ่งจ่ายออกไป ตอนนี้กลับงอกเงยสองเท่ากลับเข้ามาอยู่ในกระเป๋าของตัวเองแล้ว

ฉากตรงหน้านี้ทำเอาป้าหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง

พวกเขาไม่ได้มาเช่าตึกหรอกเหรอ? ไหงเงินที่เพิ่งจ่ายไปถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังได้กำไรเพิ่มมาอีกหนึ่งแสนเนี่ยนะ?

คุณฉินทำได้ยังไงกัน โคตรจะสุดยอดเลย!

หลังจากส่งเจ้าของที่ดินกลับไป ฉินล่างก็เช็กยอดเงินในบัญชี จากนั้นจึงเอ่ยกับป้าหวัง "ป้าหวังครับ เราแอดวีแชตกันไว้หน่อยดีกว่า"

ป้าหวังรีบตอบทันที "ได้เลยค่ะ คุณฉิน"

หลังจากฉินล่างแอดวีแชตของเธอแล้ว ก็โอนเงินไปให้หนึ่งพันหยวนทันที

ป้าหวังเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เอ่ยถามด้วยความงุนงง "คุณฉินคะ ทำไมโอนเงินให้ฉันล่ะคะ? เรื่องค่าจ้างฉันคุยกับคุณหนูซูไว้แล้วว่าให้จ่ายสิ้นเดือน ตอนที่ทำงานให้คุณหนูซูก่อนหน้านี้ก็นานอยู่ ฉันไว้ใจทั้งคุณหนูซูและคุณฉินมากเลยนะคะ"

"ไม่ใช่ค่าจ้างหรอกครับป้าหวัง นี่เป็นค่านายหน้า ที่เช่าหน้าร้านนี้ได้ราคาถูกขนาดนี้ก็เพราะป้าแท้ๆ เลย"

หน้าร้านนี้เจ้าของเดิมรีบปล่อยเช่าต่อ ทั้งทำเลและค่าเช่าถือว่าเหมาะสมกับฉินล่างที่กำลังจะเริ่มสร้างธุรกิจเป็นอย่างยิ่ง

ป้าหวังยิ้มร่า "คุณฉินคะ เกรงใจเกินไปแล้วค่ะ แบบนี้ฉันจะกล้ารับได้ยังไง ฉันก็แค่เอ่ยปากบอกเฉยๆ นอกนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด"

"รับไว้เถอะครับ สมควรได้แล้ว" เมื่อเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของฉินล่าง ป้าหวังจึงได้แต่ตอบรับด้วยความดีใจ

"เอ่อ ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณฉิน"

"แต่คุณฉินเก่งกาจเหลือเกินนะคะ ตั้งใจมาเช่าร้านแท้ๆ แต่แค่ครู่เดียวกลับหาเงินได้ตั้งสองแสน ค่าเช่ารายปีที่เพิ่งจ่ายไปเมื่อกี้ได้คืนมาทันตาเห็นเลย ฉันยืนดูจนอึ้งไปหมดแล้วค่ะ!"

"คุณฉินคะ วอลนัตของคุณมีค่าขนาดนี้ วันหน้าเปิดร้านต้องทำเงินได้มหาศาลแน่นอน!"

"เมื่อก่อนคุณหนูซูอุ้มท้องคนเดียวลำบากน่าดู ตอนนี้พอคุณกลับมา ก็ได้ย้ายมาอยู่ห้องชุดใหญ่โต แถมยังจะเปิดร้านหาเงินก้อนโตอีก ชีวิตครอบครัวของพวกคุณจะต้องเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนค่ะ!"

ป้าหวังพูดจ้ออย่างมีความสุข ฉินล่างจึงตอบว่า "ขอบคุณสำหรับคำอวยพรครับ"

ทั้งสองพกสัญญาเช่ากลับมาถึงบ้าน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ซูซือหานที่กำลังอุ้มซานเป่าอยู่ก็เดินเข้ามาหาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังขณะถามฉินล่าง "เป็นยังไงบ้างคะ? หน้าร้านโอเคไหม?"

ฉินล่างโบกสัญญาในมือไปมา "เรียบร้อยแล้ว สัญญาเช่าต่อยังเหลืออีกหนึ่งปี ฉันเซ็นไปก่อนหนึ่งปีน่ะ"

"เซ็นสัญญาเสร็จแล้วเหรอคะ? ไวขนาดนี้เลย?" ซูซือหานถามอย่างประหลาดใจ

"แล้วเรื่องค่าเช่าล่ะ…" เธอคิดไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้ ยังไม่ได้โอนเงินให้ฉินล่างเลยด้วยซ้ำ!

ฉินล่างยิ้มพลางบอก "เรื่องค่าเช่าฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าของเดิมรีบปล่อยเช่าต่อเลยไม่ได้ขึ้นราคา ยังเป็นราคาเมื่อสองสามปีก่อน ปีละหนึ่งแสนหยวน คุ้มค่ามากเลยล่ะ"

หน้าร้านแถวมหาวิทยาลัยในราคานี้ เป็นราคาของหลายปีก่อนจริงๆ นั่นแหละ

พอซูซือหานได้ยินก็รู้สึกว่าเหมาะสมมากเช่นกัน

ป้าหวังที่ยืนอยู่ด้านข้างยิ้มตาหยีแล้วพูดขึ้นว่า "คุณหนูซูคะ ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะคะ คุณฉินของคุณเก่งกาจมากเลยล่ะค่ะ ตั้งใจไปเช่าที่แท้ๆ แต่เจ้าของที่ดินดันถูกใจวอลนัตของคุณฉินเข้า คุณฉินเพิ่งจ่ายค่าเช่าไปปุ๊บ ก็หาเงินเข้ากระเป๋าได้ทันทีสองแสน ไปเที่ยวนี้เที่ยวเดียว ได้เงินกลับมาตั้งหนึ่งแสนแหนะค่ะ!"

"คุณฉิน คุณหนูซูคะ ฉันว่าร้านของพวกคุณต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ เพิ่งเซ็นสัญญาก็คว้าเงินก้อนโตได้แล้ว นี่มันฤกษ์งามยามดีชัดๆ เลยนะคะ~"

ซูซือหานได้ฟังก็มองฉินล่างด้วยสีหน้าประหลาดใจระคนยินดี

ฉินล่างมองเธอก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในความควบคุมของเขาอยู่แล้ว

ป้าหวังมองดูสีหน้าท่าทางหวานชื่นของทั้งคู่แล้วก็แอบยิ้มเอ็นดูอยู่ข้างๆ

เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ซูซือหาน แล้วเปิดข้อความโอนเงินที่เพิ่งได้รับให้ดู

"คุณหนูซูคะ คุณฉินยังโอนค่านายหน้าให้ฉันด้วยนะคะเนี่ย~"

เธอรู้สึกว่าซูซือหานคือภรรยาที่เป็นเสาหลักดูแลบ้านหลังนี้ เรื่องนี้จึงควรบอกให้เธอรับรู้ไว้

ซูซือหานก้มดูแล้วยิ้มพลางกล่าว "สมควรแล้วล่ะค่ะป้าหวัง เรื่องร้านต้องขอบคุณป้าจริงๆ ค่ะ"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ฉันก็แค่พูดเปรยๆ ขึ้นมา ฮ่าๆ" ป้าหวังบอก

ฉินล่างกำลังหยอกล้อกับเจ้าตัวเล็กสองคนอยู่ตรงนั้น พอซูซือหานคุยกับป้าหวังเสร็จก็เดินตามมา

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา ฉินล่างก็ยิ้มพลางบอก "เธอดูซานเป่าสิ ตอนนี้ดูท่าจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะ แถมยังจะแย่งเอาสัญญาเช่าไปให้ได้อีกแน่ะ"

ซูซือหานเห็นเจ้าตัวน้อยขยับแขนยื่นมือไขว่คว้า พอคว้าไม่ถึงก็ยังพยายามเอื้อมไม่หยุด จึงหัวเราะออกมา "เสี่ยวซานเป่าบ้านเราเป็นพวกเห็นแก่เงินตัวจริงเสียงจริงเลย คราวก่อนพอรู้ว่าเธอหาเงินได้ก็ทำท่าแบบนี้เหมือนกัน~"

"จริงสิ ฉินล่าง ในเมื่อเช่าหน้าร้านเรียบร้อยแล้ว พวกเราควรตั้งชื่อร้านกันได้หรือยังคะ?" ตอนนี้ซูซือหานเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความตื่นเต้นต่อร้านใหม่และชีวิตใหม่ของพวกเขา

ฉินล่างพูดว่า "อืม งั้นเธอช่วยคิดหน่อยสิ"

หน้าที่ตั้งชื่อร้านขอยกให้คุณภรรยาหัวกะทิของบ้านก็แล้วกัน

ซูซือหานเอียงคอทำท่าครุ่นคิด "พวกเราจะทำสตูดิโอแกะสลัก ของที่ขายก็เป็นงานศิลปะแกะสลัก พวกงานแกะสลักยังไงก็มีกลิ่นอายของวัตถุโบราณอยู่บ้าง แถมของชูโรงประจำร้านเราก็คืองานแกะสลักเม็ดวอลนัต สู้ตั้งชื่อให้ออกแนวย้อนยุคและมีศิลปะหน่อยดีกว่า 'ซานฉินไจ' เธอคิดว่าชื่อนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"ซานฉินเหรอ? ดีเลย ครอบครัวเราเพิ่งมีลูกแฝดสามเพิ่มเข้ามา เลข 'ซาน' หรือเลขสามนี่ความหมายดีมาก ส่วน 'ฉิน' ก็คือนามสกุลของเถ้าแก่ร้านอย่างฉัน สตูดิโอใช้ชื่อนี้เหมาะสมสุดๆ"

ซูซือหานยิ้มหวาน ก่อนจะก้มลงพูดกับเจ้าตัวน้อยทั้งสามในรถเข็นเด็ก "เด็กๆ จ๋า ร้านของป๊ะป๋าจะมีชื่อว่าซานฉินไจแล้วนะจ๊ะ~ นี่เป็นร้านเล็กๆ ที่ป๊ะป๋ากับหม่าม้าเปิดขึ้นมาเพื่อหาค่านมผงให้หนูทั้งสามคนเลยนะ ชอบชื่อนี้กันไหมเอ่ย?"

อวี่ถงกับเข่อซินพอได้ยินเสียงหม่าม้าก็พากันปรบมือน้อยๆ อย่างร่าเริง ส่วนเซวียนเซวียนก็ทำปากมุบมิบ คล้ายกับพยายามจะส่งเสียงแสดงความเห็นชอบด้วยเช่นกัน

เมื่อซูซือหานและฉินล่างเห็นปฏิกิริยาอันน่ารักน่าเอ็นดูของพวกลูกๆ ต่างก็พากันหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข