บทที่ 57 ซูซือหานลงครัวด้วยตัวเอง

“ดูท่าพวกตัวเล็กก็คงชอบชื่อนี้เหมือนกันนะ” ฉินล่างเอ่ย

“ในเมื่อได้หน้าร้านมาแล้ว แถมยังทำเงินได้อีกก้อน วันนี้ก็ถือเป็นฤกษ์ดีที่น่าฉลอง มื้อเย็นวันนี้ฉันขอโชว์ฝีมือเข้าครัวเองเลยค่ะ! จะให้คุณได้ลองชิมรสมือของฉันดูบ้าง~” ซูซือหานพูดขึ้น

ฉินล่างมองเธอพลางยิ้มอย่างกังวลเล็กน้อยแล้วถาม “เธอแน่ใจเหรอ?”

ในใจซูซือหานรู้สึกหวั่นๆ อยู่เหมือนกัน แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท “แน่ใจสิคะ!”

พอเห็นฉินล่างยังคงจ้องเธอไม่เลิก ซูซือหานก็เริ่มใจแป้ว รีบดันหลังเขาพลางพูด “เอาละน่า เชื่อใจฉันสิคะ รับรองไม่ทำให้ผิดหวังแน่ คุณอยู่เป็นเพื่อนลูกๆ ตรงนี้เถอะ ฉันไปทำกับข้าวละนะ~”

พูดจบซูซือหานก็รีบวิ่งเข้าครัวไปทันที ฉินล่างตะโกนไล่หลังตามไปว่า “ถ้าทำไม่ไหวก็เรียกผมได้ตลอดเวลานะ”

ซูซือหานที่ไปยืนอยู่ตรงประตูห้องครัวแล้วหันกลับมาแลบลิ้นใส่เขาอย่างซุกซน “ใครว่าฉันจะทำไม่ไหวกันล่ะ!”

ฮึ่ม!

ตั้งแต่เด็กจนโตเธอก็ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวกะทิมาตลอด กะอีแค่อาหารเย็นมื้อเดียว ต่อให้ต้องเรียนไปทำไปสดๆ ร้อนๆ ก็ไม่มีทางคณามือหรอก!

ซูซือหานเปิดแอปสอนทำอาหารในมือถือด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แล้วเริ่มลงมือทำตามขั้นตอนไปพร้อมกับดูสูตร

แต่ไม่นาน เธอก็ค้นพบว่าทฤษฎีกับการปฏิบัติมันคนละเรื่องกันเลย!

ภาพฝันช่างสวยหรู แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย

ทั้งที่ในสูตรก็ดูง่ายนิดเดียวแท้ๆ แต่ไหงพอลงมือทำเองถึงได้วุ่นวายขนาดนี้นะ?

พริกหั่นท่อนดีๆ ในสูตรดูแดงสดกรอบน่ากิน แต่ทำไมพอลงกระทะน้ำมันของเธอปุ๊บ ถึงได้ไหม้เกรียมเป็นตอตะโกทันทีเลยล่ะ?

หลังจากล้มเหลวตั้งแต่ขั้นตอนเตรียมการไปสองเมนูติด ซูซือหานก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาจริงๆ

เธอแอบย่องมาที่ประตูครัว เกาะขอบประตูแล้วโผล่หัวกลมๆ ออกไปส่องดูข้างนอก

ฉินล่างไม่อยู่ที่ห้องนั่งเล่น น่าจะพาลูกๆ กลับเข้าไปในห้องนอนแล้ว

ซูซือหานถอนหายใจโล่งอก รีบกระซิบเรียกเบาๆ “ป้าหวัง ป้าหวังคะช่วยมาทางนี้หน่อยค่ะ”

ป้าหวังที่กำลังเก็บกวาดอยู่ในห้องนั่งเล่นเดินเข้ามาด้วยความสงสัย พอมาถึงหน้าประตูก็ถูกซูซือหานดึงตัวเข้าไปข้างใน แถมยังรีบปิดประตูห้องครัวลงทันที

ภายใต้การสาธิตและช่วยควบคุมการสอนของป้าหวัง ในที่สุดซูซือหานก็ทำอาหารเย็นของวันนี้เสร็จสิ้น

มันคือเมนูง่ายๆ สามอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง เมนูไข่ผัดมะเขือเทศที่มือใหม่ทุกคนต้องผ่าน ผัดเส้นมันฝรั่ง และผัดพริกหยวกใส่หมู ตบท้ายด้วยซุปสาหร่ายไข่ฟองง่ายๆ อีกหนึ่งชาม

แม้ว่าเมนูพวกนี้เมื่อเทียบกับอาหารบำรุงสุขภาพที่ฉินล่างทำตามปกติแล้วจะดูธรรมดาแสนธรรมดา แต่เพราะนี่คือมื้อแรกที่เธอลงมือทำด้วยตัวเอง ซูซือหานจึงแอบคาดหวังกับปฏิกิริยาของฉินล่างอยู่ไม่น้อย

บนโต๊ะอาหาร เธอไม่ได้ลงมือคีบก่อน แต่กลับจ้องฉินล่างตรงหน้าตาเขม็ง แววตานั้นราวกับกำลังบอกว่า ‘รีบชิมดูสิคะว่าเป็นยังไงบ้าง’

ฉินล่างเห็นสีหน้าท่าทางน่าเอ็นดูของเธอก็อดยิ้มไม่ได้ เขารู้หน้าที่ดี รีบหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมไข่ผัดมะเขือเทศไปคำหนึ่ง

ทันทีที่เห็นอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งถ้วยบนโต๊ะ ฉินล่างก็รู้ได้ทันทีว่าก่อนหน้านี้ซูซือหานคงไม่เคยทำกับข้าวเลย เพราะอาหารทั้งสามอย่างนี้ล้วนเป็นเมนูง่ายที่สุด เหมาะสำหรับมือใหม่หัดทำทั้งนั้น

แต่แค่ซูซือหานมีใจอยากจะเข้าครัวทำอาหารให้เขา ฉินล่างก็รู้สึกอิ่มเอมใจมากแล้ว เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่แรกว่าไม่ว่าเธอจะทำออกมาเป็นอย่างไร เขาก็จะชมว่าอร่อย บอกว่าชอบ และจะกวาดกินให้เรียบด้วยตัวเอง

แต่สิ่งที่ทำให้ฉินล่างประหลาดใจก็คือ กับข้าวที่หน้าตาดูธรรมดาพวกนี้ รสชาติกลับทำออกมาได้ไม่เลวเลย เค็มพอดี รสชาติกลมกล่อม ควบคุมไฟได้ค่อนข้างดี ไข่ผัดมะเขือเทศเปรี้ยวหวานลงตัว เส้นมันฝรั่งผัดก็กรอบอร่อย แม้แต่ผัดพริกหยวกใส่หมูก็ยังคงความนุ่มฉ่ำของเนื้อไว้ได้ดี

ฉินล่างลองชิมทุกจาน แล้วปิดท้ายด้วยการซดน้ำซุปไปคำหนึ่ง

“อร่อยไหมคะ?” ซูซือหานถามอย่างประหม่า แต่ดวงตากลับมองฉินล่างด้วยความคาดหวัง

อาหารพวกนี้ล้วนผ่านการชี้แนะและมีป้าหวังคอยคุมอยู่ข้างๆ เรื่องระดับไฟก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร ก่อนตักขึ้นใส่จานเธอก็ลองชิมดูแล้ว รสชาติได้มาตรฐานดี แม้จะเทียบกับฝีมือของฉินล่างไม่ได้ แต่ก็ถือว่ากินได้อร่อยอยู่

ฉินล่างน่าจะชอบใช่ไหมนะ?

ฉินล่างมองเธอแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น “อร่อยครับ รสชาติดีมากเลย”

ฟู่~ ซูซือหานถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอยิ้มจนตาหยี “คุณชอบก็ดีแล้วค่ะ ไว้คราวหน้าฉันจะทำให้กินบ่อยๆ นะ~”

ฉินล่างคว้ามือของเธอที่วางอยู่ข้างโต๊ะขึ้นมา หลังมือขาวเนียนมีรอยแดงเล็กๆ ปรากฏอยู่ ก่อนหน้านี้ยังไม่มี น่าจะโดนน้ำมันร้อนๆ กระเด็นใส่ตอนทำกับข้าว

ฉินล่างยกมือนั้นขึ้นมาใกล้ริมฝีปากแล้วเป่าลมเบาๆ ตรงจุดสีแดง “ไม่เอาแล้วละ ซือหาน กับข้าวที่เธอทำถึงจะอร่อยมาก แต่เห็นเธอต้องเหนื่อยจนเจ็บตัวแบบนี้ ผมปวดใจจริงๆ นะ เพราะงั้นต่อไป เรื่องทำกับข้าวให้เป็นหน้าที่ของผมคนเดียวก็พอ”

ซูซือหานเองเกือบจะลืมรอยลวกเล็กๆ บนมือไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าฉินล่างจะสังเกตเห็น

ในใจเธออบอวลไปด้วยความอบอุ่น จึงพูดเสียงเบา “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ไม่เจ็บแล้วด้วย”

“จะไม่เจ็บได้ยังไงล่ะ ผมเจ็บแทนเนี่ย!” ฉินล่างมองค้อนเธอทีหนึ่ง ก่อนจะลุกไปหยิบกล่องยา หายาทาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวกมาบรรจงป้ายลงบนหลังมือของซูซือหานอย่างระมัดระวัง

แผลลวกเล็กๆ จากการทำอาหารครั้งแรกนี้ ซูซือหานไม่ได้ใส่ใจเลยจริงๆ ทว่าการได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างทะนุถนอมจากฉินล่างแบบนี้ ในใจของเธอก็ยังคงรู้สึกหวานชื่นอย่างยิ่ง

มื้อเย็นนี้ ฉินล่างกินไปถึงสามชามใหญ่ กวาดอาหารแทบจะเกลี้ยงจาน เขาใช้การกระทำจริงเพื่อบอกให้รู้ว่าชอบมากแค่ไหน

หลังอาหารเย็น ป้าหวังช่วยเก็บกวาดห้องครัว อาบน้ำให้เด็กๆ และเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดพร้อมผ้าอ้อมสำเร็จรูปชิ้นใหม่ พอวุ่นวายกับงานเตรียมตัวก่อนนอนเสร็จเรียบร้อยก็ขอกลับไปทันที

เมื่อเห็นว่าป้าหวังกลับไปแล้ว ฉินล่างก็นึกถึงข้อความในโทรศัพท์มือถือขึ้นมาได้ จึงพูดกับซูซือหานว่า "ซือหาน เดี๋ยวผมไปเอาพัสดุที่จุดรับพัสดุแป๊บหนึ่งนะ"

พัสดุของจิงตง จริงๆ มาถึงตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว แต่ตอนนั้นมีแขกอยู่ แถมฉินล่างยังรู้อีกว่าข้างในคืออะไร จึงบอกให้พนักงานส่งของฝากไว้ที่จุดรับพัสดุก่อน

เวลานี้ประจวบเหมาะพอดีที่จะได้ใช้ และที่บ้านก็เหลือแค่ครอบครัวของพวกเขาแล้ว

ไม่นานนัก ฉินล่างก็ถือกล่องใบเล็กกลับมา

เจ้าตัวเล็กทั้งสามเพิ่งกินนมเสร็จและหลับไปแล้ว พอซูซือหานเห็นเขาถือพัสดุเดินเข้ามา จึงกระซิบถามเสียงเบา "ซื้ออะไรมาเหรอคะ"

ฉินล่างยิ้มโดยไม่ตอบอะไร ก้มหน้าก้มตาแกะพัสดุ

พอดึงกล่องกระดาษด้านนอกออก ข้างในก็เป็นกล่องของขวัญสีชมพูสุดประณีต ดูแล้วคล้ายกับของขวัญที่คู่รักมอบให้กันมาก

ซูซือหานยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก ศีรษะเล็กๆ นุ่มฟูจึงยื่นชะโงกเข้ามาดูใกล้ๆ

เมื่อเปิดกล่องออก บนถาดกำมะหยี่สีดำมีของสองชิ้นที่ดูเหมือนสายรัดข้อมือและก็เหมือนกำไลวางอยู่ แถมยังดูเป็นคู่รักกันอีกด้วย อันที่เป็นซาตินสีน้ำเงินจะหนากว่า ส่วนอันที่เป็นซาตินสีชมพูจะบางกว่าเล็กน้อย

ซูซือหานถามด้วยความอยากรู้ "นี่คืออะไรเหรอคะ"

ฉินล่างยิ้มอย่างมีเลศนัย "ของดีน่ะ"

พูดจบ เขาก็หยิบกำไลสีชมพูขึ้นมา สวมลงบนข้อมือขาวเรียวบางของซูซือหาน โลหะสีเงินให้สัมผัสเย็นเล็กน้อย หลังจากปรับขนาดเสร็จ ก็กระชับพอดีกับข้อมือ ด้านบนตรงกลางมีลูกปัดหยกทรงรีเม็ดหนึ่ง ดูสวยงามมากทีเดียว

ระหว่างที่ซูซือหานกำลังพิจารณาสายรัดข้อมือของตัวเองอยู่นั้น ฉินล่างก็สวมอีกอันลงบนข้อมือของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

จากนั้น ฉินล่างก็แตะเบาๆ บนสายรัดข้อมือของเขา ไม่รู้ว่ากดอะไรไป ลูกปัดกลมสีชมพูบนสายรัดข้อมือของซูซือหานก็พลันสว่างวาบขึ้นมา แถมยังมาพร้อมกับ…

ความรู้สึกซาบซ่านวาบหวิวแล่นผ่านท่อนแขน เห็นได้ชัดว่าลูกปัดกลมเล็กๆ เม็ดนั้นกำลังสั่นด้วยความถี่สูง!

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

ในหัวของซูซือหานระเบิดตูมตามขึ้นมาทันที!