บทที่ 58 ฉินล่าง คุณร้ายกาจจริง ๆ นะ

นี่… นี่ มัน นี่มัน!

ถึงแม้เธอจะไม่เคยเห็นของชิ้นนี้บนข้อมือมาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าของเล่นอย่างว่าหลายชนิดมักจะมีระบบสั่นแบบนี้!

สรุปคือฉินล่างซื้อของเล่นผู้ใหญ่มางั้นเหรอ!

มิน่าล่ะถึงได้จงใจถือกลับมาตอนดึก มิน่าล่ะต้องรอให้ป้าหวังกลับไปก่อน รอให้พวกลูกๆ หลับก่อน แถมเมื่อกี้ยังอึกอักไม่ยอมบอกอีกว่าเป็นอะไร!

ฉินล่างนี่ก็… กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ใจกล้าเกินไปแล้ว!

ฉินล่างลองทดสอบกำไลของตัวเองดู และกำลังจะบอกให้ซูซือหานลองกดดูบ้างเพื่อทดสอบระดับความแรงของการสั่น แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นซูซือหานหน้าแดงก่ำ กำลังส่งสายตาค้อนขวับอย่างเอาเรื่องมาที่เขา

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

"ฉินล่าง นาย… นาย… นายนี่มัน กำเริบเสิบสานเกินไปแล้วจริงๆ!" ซูซือหานอึกอักอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็เค้นคำนี้ออกมาได้เพียงคำเดียว

ฉินล่างงงเป็นไก่ตาแตก ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมทำไมเหรอ?"

"ของ… ของชิ้นนี้น่ะ…" ซูซือหานหน้าแดงแจ๋จนแทบระเบิด พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ฉินล่างเห็นเข้าก็พลันเข้าใจได้ในทันที ยัยตัวแสบคนนี้คงเข้าใจอะไรผิดไปแล้วแน่ๆ?

ฉินล่างนึกสนุกขึ้นมาทันใด ตั้งใจจะแกล้งหยอกเธอสักหน่อย

"ซือหาน เธอคิดว่าแรงสั่นมันเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

ใบหน้าของซูซือหานยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก ทั้งร่างร้อนผ่าวราวกับกุ้งตัวน้อยที่ถูกต้มจนสุก สายตาล่อกแล่กไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนดี

"ฉัน… นาย… ฉินล่าง นาย…"

ฉินล่างกลั้นหัวเราะสุดชีวิต แสร้งพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "แรงสั่นระดับนี้ ตอนกลางคืนน่าจะปลุกผมตื่นได้เนอะ?"

"หา?" ซูซือหานเงยหน้าขึ้นขวับ มองเขาด้วยความประหลาดใจ

คราวนี้ฉินล่างยื่นมือออกไป กดลงบนลูกปัดทรงกลมที่ข้อมือของเธอเบาๆ ทันใดนั้น ลูกปัดบนข้อมือของเขาก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับส่งแรงสั่นสะเทือนความถี่สูงตามไปด้วย

ฉินล่างจงใจยกข้อมือขึ้นมาตรงหน้าซูซือหาน แล้วเอ่ยอย่างเป็นเรื่องเป็นราว "กำไลคู่รักทางไกลอันนี้ดีจริงๆ มีมันแล้ว ตอนกลางคืนเธอก็ไม่ต้องเปิดประตูห้องนอนทิ้งไว้ แล้วก็ไม่ต้องโทรหาผมด้วย พวกลูกๆ ตื่นเมื่อไหร่ก็แค่กดทีเดียว ผมอยู่ฝั่งนู้นก็รับรู้ได้ทันทีเลย"

กำไลคู่รักทางไกลเหรอ?

สรุปว่าแรงสั่นนี่มีไว้เป็นระบบปลุกหรอกเหรอ?

ซูซือหานอึ้งกิมกี่ไปเลย

ฉินล่างกลั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงหัวเราะออกมาอย่างสะใจครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองซูซือหานที่ทั้งอายทั้งเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "ใช่แล้ว กำไลคู่รักทางไกลไง แต่ว่านะซือหาน เธอคิดว่ามันเป็นของอย่างอื่นไปเหรอ?"

ตอนนี้ซูซือหานอยากจะมุดรูหนีลงดินไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่รูที่ไหนก็ไม่มี หลบก็หลบไม่พ้น เธอจึงได้แต่แข็งใจพูดด้วยความเขินอายปนกระอักกระอ่วน "ปะ เปล่าสักหน่อย ฉัน รู้อยู่แล้วว่านี่คือกำไลคู่รักทางไกล"

"งั้นเหรอ?" ฉินล่างยิ่งหัวเราะร่วนขึ้นไปอีก

ซูซือหานหันหน้าหนี ยื่นมือไปผลักเขาหนึ่งที "นายรีบไปนอนได้แล้ว! ฉันง่วงแล้ว!"

พูดจบ เธอก็มุดหัวเข้าไปในผ้าห่มข้างๆ ทันที ไม่ยอมโผล่ออกมาอีกเลย

ฉินล่างพยายามดึงผ้าห่มของเธอลงมา แต่ซูซือหานก็กำไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมือ

ฉินล่างจนปัญญา ได้แต่พูดว่า "ก็ได้ ผมกลับไปนอนแล้วนะ กลางคืนมีอะไรก็ใช้กำไลเรียกผมล่ะ เธอรีบโผล่ออกมาเถอะ ในผ้าห่มมันอึดอัด"

ได้ยินเสียงฉินล่างเดินออกจากห้องและปิดประตูลง ซูซือหานถึงค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่มอย่างระมัดระวัง พอแน่ใจว่าฉินล่างไปแล้ว เธอก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิดใจ มองกำไลบนข้อมือแล้วอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองเข้าฉาดใหญ่

"ซูซือหาน ในหัวเธอคิดอะไรอยู่น่ะเนี่ย!"

"ขายหน้าชะมัด ฮือๆ~"

ฉินล่างกลับมาที่ห้องนอน ในใจยังคงนึกถึงท่าทางเข้าใจผิดของซูซือหานเมื่อครู่ อดไม่ได้ที่จะขำอยู่คนเดียวอีกพักใหญ่ พอนอนลงเตรียมจะพักผ่อน มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ก็พลันดังขึ้น เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาโทรมา

ตอนนี้สามทุ่มกว่าแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษายังโทรมาหา น่าจะมีเรื่องอะไรที่มหาวิทยาลัยแน่ๆ

ฉินล่างลุกขึ้นนั่งแล้วกดรับสาย

"ฮัลโหล ฉินล่าง ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? เด็กๆ ครบเดือนแล้วใช่ไหม แม่ของเด็กออกจากศูนย์พักฟื้นหลังคลอดกลับบ้านหรือยัง?"

"กลับมาแล้วครับอาจารย์ เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันครับ"

"งั้นก็ดีแล้ว ฉินล่าง แล้วเธอตั้งใจจะกลับมาเรียนเมื่อไหร่ล่ะ? คราวก่อนครูอนุมัติลาหยุดให้เธอหนึ่งเดือน แต่ตอนนั้นเธอบอกว่าแม่ของเด็กยังอยู่ที่ศูนย์พักฟื้นหลังคลอด ครูเห็นว่าเธอต้องคอยดูแลพวกเขาก็เลยขยายเวลาลาให้ แต่ตอนนี้ในเมื่อเด็กๆ กับแม่ของเด็กกลับบ้านกันหมดแล้ว เธอดูกระไรอยู่ ควรจะกลับมาเข้าเรียนได้แล้วหรือยัง?"

ช่วงนี้เพราะการลาหยุดของฉินล่าง มีอาจารย์หลายคนมาบ่นกับเธอ

แม้บรรยากาศในมหาวิทยาลัยจะค่อนข้างผ่อนปรน แต่นักศึกษาคนหนึ่งหายหน้าไปเดือนกว่าๆ แถมไม่ได้ทำเรื่องดรอปเรียน แค่ลาหยุดเฉยๆ แบบนี้มันดูได้อภิสิทธิ์เกินไปหน่อย ทางเธอก็ต้องแบกรับความกดดันอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ฉินล่างได้ยินดังนั้นจึงรีบพูดทันที "อาจารย์ครับ ถ้าอาจารย์ไม่โทรมา พรุ่งนี้ผมก็กะจะโทรไปคุยเรื่องนี้พอดีครับ ตอนนี้ที่บ้านจัดการเข้าที่เข้าทางเกือบหมดแล้ว ผมก็ตั้งใจว่าจะกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยในวันสองวันนี้แล้วครับ"

อาจารย์ที่ปรึกษาฟังแล้วก็โล่งอก "ดีเลย งั้นเธอจะกลับมาพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ล่ะ?"

ฉินล่างตอบว่า "พรุ่งนี้ผมกลับไปเลยครับ"

หลังวางสาย ฉินล่างกวาดตามองตารางเรียน พรุ่งนี้วันพุธ มีเรียนแค่คาบที่สองช่วงเช้า ตั้งแต่เก้าโมงครึ่งถึงสิบเอ็ดโมงครึ่ง

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กดกำไลคู่รักทางไกลที่ข้อมือทันที

ในห้องนอนอีกฝั่ง ซูซือหานกำลังนอนหงุดหงิดอยู่บนเตียงพลางนึกย้อนถึงเรื่องน่าอายเมื่อครู่ จู่ๆ บนข้อมือก็เกิดแรงสั่นขึ้นมา เธอสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งราวกับภาพเหตุการณ์เดิมย้อนกลับมา ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้อง ซูซือหานนวดแก้มที่แดงแจ๋เบาๆ แล้วเอ่ยเสียงค่อย "เข้ามาค่ะ"

"ซือหาน เมื่อกี้อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมา วันลาของผมก่อนหน้านี้ใกล้จะหมดแล้ว เพราะงั้นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมต้องกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยทุกวันแล้วนะ"

ซูซือหานได้ยินเขาพูดเรื่องงานเป็นการเป็นงาน จึงรีบพยักหน้าทันที "ค่ะ คุณไปเถอะ เรื่องเรียนทิ้งไม่ได้หรอก"

"อืม พรุ่งนี้มีเรียนแค่คาบเก้าโมงครึ่งช่วงเช้า เลิกตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง ช่วงเที่ยงผมก็น่าจะกลับมาแล้วล่ะ แวะมาบอกเธอก่อนน่ะ"

"ไม่มีปัญหาค่ะ ตอนนี้มีป้าหวังอยู่แล้ว ฉันกับป้าช่วยกันดูแลเจ้าตัวเล็กทั้งสามคนได้น่า~" ซูซือหานพูดยิ้มๆ

"โอเค งั้นผมกลับไปนอนแล้วนะ เธอก็รีบนอนล่ะ มีอะไรก็อย่าลืมใช้กำไลนะ" ฉินล่างแกว่งข้อมือไปมา มุมปากผุดรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ใบหน้าของซูซือหานที่เพิ่งจะกลับเป็นปกติ พลันแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งทันควัน

ฉินล่างคนนิสัยไม่ดี ยังจะมาล้อเธออีก!

น่าตีจริงๆ ฮึ่ม~

——

เช้าวันต่อมา แปดโมงตรงป้าหวังก็มาถึง พอเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าฉินล่างทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม "คุณฉินคะ คุณดูแลคุณหนูซูดีทุกกระเบียดนิ้วจริงๆ เลยนะคะ"

หลังทานอาหารเช้าเสร็จ ฉินล่างก็บอกว่าตนต้องออกไปเรียนตอนเก้าโมง ป้าหวังฟังจบก็รีบรับปากกับฉินล่างทันทีว่าจะดูแลซูซือหานกับเด็กๆ เป็นอย่างดี

เพราะต้องไปเรียน พอทานข้าวเสร็จ ฉินล่างจึงอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับพวกลูกๆ ตลอด

หลังจากนี้คงต้องไปมหาวิทยาลัยทุกวันแล้ว เวลาที่จะได้อยู่กับพวกลูกๆ ก็ต้องลดลงไป ไม่แน่ว่ายังต้องยุ่งกับเรื่องของร้านซานฉินไจอีก ถึงตอนนั้นเวลาที่จะได้อยู่กับลูกๆ ก็ยิ่งน้อยลงไปอีก ดังนั้นตอนนี้ขอเพียงแค่มีเวลาว่าง ฉินล่างก็จะคอยอยู่กับเจ้าตัวเล็กทั้งสามคน ไม่อยากพลาดพัฒนาการการเติบโตของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย