บทที่ 59 พาต้าเป่าเซวียนเซวียนไปเรียนที่มหาวิทยาลัย

แปดโมงห้าสิบนาที ฉินล่างเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวออกเดินทาง ตำราเรียนทั้งหมดอยู่ที่มหาวิทยาลัย รูมเมตจะช่วยหิ้วไปให้ที่ห้องเรียน

ก่อนจะไป ฉินล่างกอดเจ้าตัวเล็กทั้งสามคน

ตอนที่อุ้มเซวียนเซวียนเป็นคนสุดท้าย เจ้าตัวน้อยกอดคอปะป๊าแน่นไม่ยอมปล่อย ทำท่าเหมือนรู้ว่าฉินล่างกำลังจะออกไปข้างนอก

"เซวียนเซวียน ป๊ะป๋าต้องออกไปข้างนอกแล้วน้า ตอนเที่ยงก็กลับมาแล้ว หนูเป็นเด็กดีอยู่บ้านรอม๊าม้ากับน้องสาวนะลูก"

พอเซวียนเซวียนได้ยินประโยคนี้ นอกจากจะไม่ยอมปล่อยมือแล้ว กลับยิ่งเบะปากร้องไห้ออกมา

ฉินล่างจนปัญญา ได้แต่อุ้มลูกชายเดินวนไปวนมาทั่วห้องเพื่อปลอบโยน

กว่าจะทำให้เซวียนเซวียนหยุดร้องไห้ได้ ฉินล่างเพิ่งตั้งใจจะวางเขากลับลงในรถเข็นเด็กเพื่อตัวเองจะได้ไปเข้าเรียน ใครจะไปรู้ว่ายังไม่ทันได้ปล่อยมือ เจ้าตัวน้อยก็คว้าคอเสื้อของฉินล่างไว้แน่นแล้วร้องไห้โฮขึ้นมาอีกรอบ

น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ช่างดูน่าสงสารเสียจนฉินล่างปวดใจไปหมด

ซูซือหานเหลือบมองเวลา อีกเดี๋ยวก็จะเก้าโมงแล้ว เธอจึงเดินเข้ามาพูดว่า "ฉินล่าง เอาเซวียนเซวียนมาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันปลอบเขาเอง นายรีบไปเรียนก่อน ไม่อย่างนั้นจะสายนะ"

ซูซือหานยื่นมือไปรับเซวียนเซวียน ทว่าเจ้าตัวน้อยที่ปกติชอบให้หม่าม้าอุ้ม ตอนนี้กลับไม่ยอมโผเข้าสู่อ้อมอกของเธอเลยแม้แต่น้อย ป้าหวังเข้ามาลองช่วยดูบ้าง เซวียนเซวียนก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ มือเล็กๆ กำคอเสื้อของฉินล่างไว้แน่น แกะอย่างไรก็ไม่ออก

ฉินล่างจะทนเห็นลูกชายร้องไห้โยเยขนาดนี้ได้อย่างไร เขาจึงเอ่ยขึ้นมาตรงๆ ว่า "ผมพาเซวียนเซวียนไปเรียนด้วยเลยแล้วกัน"

ซูซือหานประหลาดใจ "ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน"

ฉินล่างยิ้มให้เธอพลางพูดว่า "มีอะไรทำไม่ได้ล่ะ ถึงผมจะเป็นนักศึกษา แต่ผมก็เป็นพ่อคนด้วยนะ จะทนเห็นลูกชายร้องไห้เสียใจขนาดนี้แล้วทิ้งเขาไว้ที่บ้านได้ยังไง"

"แต่ว่า…"

"วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาหรอก" ฉินล่างตบไหล่เธอเบาๆ

ด้วยเหตุนี้ ฉินล่างจึงตัดสินใจพาเซวียนเซวียนไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน

ซูซือหานกับป้าหวังรีบช่วยเขาจัดเตรียมข้าวของทันที

คาบเรียนมีแค่สองชั่วโมง แถมเซวียนเซวียนเพิ่งดื่มนมไป นมผงกับขวดนมจึงไม่ต้องเอาไป แต่ต้องเตรียมผ้าอ้อมสำเร็จรูปไปด้วย รวมถึงรถเข็นเด็ก และยังมีของเล่นไม้แกะสลักชิ้นโปรดที่เซวียนเซวียนชอบเล่นเป็นประจำกับของจุกจิกอีกสารพัด

เดิมทีวันนี้ฉินล่างกะจะกลับไปเรียนตัวปลิวสบายๆ แต่เพราะมีเสี่ยวเซวียนเซวียนเพิ่มมาคนหนึ่ง ตอนนี้สองมือเลยเต็มไปด้วยสัมภาระพะรุงพะรัง

ก่อนออกจากประตู ซูซือหานกับป้าหวังยังคงกำชับฉินล่างไม่หยุดปาก

"คุณฉินคะ ผิวของเด็กๆ ช่วงนี้ยังบอบบางมาก โดนแดดจัดไม่ได้นะคะ เดี๋ยวตอนออกไปข้างนอก คุณต้องคอยระวังหลังคารถเข็นเด็กให้ดีนะคะ"

"ฉินล่าง ช่วงนี้มียุงนะ อย่าลืมปล่อยมุ้งกันยุงลงมาล่ะ ระหว่างทางไปมหาวิทยาลัยพยายามให้ลูกอยู่ในรถเข็นนะ ไปถึงห้องเรียนแล้วค่อยอุ้มเขาออกมา"

"ถ้าเซวียนเซวียนงอแงจนเอาไม่อยู่ก็โทรหาฉันนะ เดี๋ยวฉันไปรับเขากลับมาเอง"

ฉินล่างมองทั้งสองคนพลางหัวเราะร่วน "วางใจเถอะ เรื่องเลี้ยงลูกผมมีความรู้ระดับมืออาชีพอยู่นะ ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

พูดจบ ฉินล่างก็เข็นรถเข็นของเซวียนเซวียนออกจากบ้าน

คอนโดตั้งอยู่ในเขตมหาวิทยาลัย ระยะทางห่างจากมหาวิทยาลัยของเขาเดินไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่เพราะวันนี้เข็นเซวียนเซวียนมาด้วย ฉินล่างจึงเดินช้าลงหน่อย กว่าจะถึงมหาวิทยาลัยก็ปาเข้าไปเก้าโมงสิบห้านาทีแล้ว

เมื่อเห็นเหล่านักศึกษาเดินขวักไขว่ผ่านไปมาตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัย พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ตนเองก็ยังเป็นหนึ่งในนั้น ทว่าตอนนี้กลับต้องเข็นรถพาลูกชายคนโตมาเข้าเรียนด้วย ความรู้สึกนี้มันช่างแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกจริงๆ!

รถเข็นเด็กคันเล็กแล่นเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย แถมคนเข็นข้างหลังยังเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพ แน่นอนว่าย่อมดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียวได้อย่างรวดเร็ว

ฉินล่างเองก็ถือว่าพอมีชื่อเสียงอยู่ในมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมีสาขาวิชามากมาย คณะก็เยอะ เดือนมหา'ลัยอย่างฉินล่าง คนคณะอื่นอาจจะแค่เคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยเห็นตัวจริง ทว่าคนในคณะเดียวกันส่วนใหญ่แทบจะรู้จักเขากันทั่งถึง

พอเห็นฉินล่างเข็นรถเข็นเด็กมามหาวิทยาลัย บรรดาคนที่จำเขาได้ต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย! เดือนมหา'ลัยพาลูกมาเรียนด้วยเหรอเนี่ย?! กูช็อกไปเลย!"

"คราวก่อนฉันได้ยินคนในห้องของเดือนมหา'ลัยคุยกันว่า มีสาวสวยท้องแก่มาหาเขา ตอนนี้เห็นเขาเข็นลูกมาเรียนด้วย หรือว่านี่จะเป็นลูกของเดือนมหา'ลัยจริงๆ? เชี่ย ข่าวระเบิดนั่นดันเป็นเรื่องจริงเหรอวะเนี่ย!"

"ทำไมกันนะ กูแพ้ตรงไหนวะเนี่ย! ทำไมเรียนมหา'ลัยเหมือนกัน กูล่ะยังต้องทนฝึกวิชาคนโสดอย่างอนาถ แต่ฉินล่างกลับเข็นลูกมาเรียนด้วยแล้วเนี่ยนะ!"

ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ก็แพ้ตรงเบ้าหน้าไงล่ะวะ!"

ฉินล่างเข็นรถเข็นเด็กเดินเข้ามาในห้องเรียน ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องก็กลายเป็นจุดสนใจทันที

"ฉินล่างเดือนมหา'ลัย! ในที่สุดนายก็กลับมาเรียนแล้ว!"

"นี่มัน…" ทุกคนมองไปยังรถเข็นเด็กที่ฉินล่างเข็นเข้ามา ผ่านม่านโปร่งพอมองเห็นเด็กทารกหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เพื่อนๆ ร่วมห้องต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน

ฉินล่างยิ้มแล้วเอ่ยแนะนำ "นี่ลูกชายคนโตของฉันเอง ชื่อฉินเซวียน"

"เฮียล่าง เฮียพาเซวียนเซวียนมาด้วยเหรอเนี่ย?" รูมเมตทั้งสามคนรีบพุ่งเข้ามาทันที ช่วยกันเปิดทางแล้วพาฉินล่างกับเซวียนเซวียนเดินไปยังที่นั่ง เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามารุมล้อม ทุกคนต่างมองดูเด็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉินล่างเห็นทุกคนสนใจกันมาก จึงเปิดม่านคลุมรถเข็นเด็กออก

ในที่สุดเจ้าตัวน้อยก็ปรากฏสู่สายตาทุกคนอย่างชัดเจน ดวงตากลมโตดำขลับกลอกกลิ้งไปมา พอเห็นคนแปลกหน้ามากมายมายืนล้อมตัวเองอยู่ เขากลับไม่มีท่าทีเอียงอายเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังยื่นมือน้อยๆ ออกมาอย่างสบายอารมณ์ พลางกวาดสายตามองคุณน้าคุณอาแปลกหน้าเหล่านี้ และดูดนิ้วโป้งตัวเองอย่างนิ่งเฉยไปด้วย

พอได้เห็นภาพความน่ารักจนแทบละลายนี้ เหล่านักศึกษาต่างพากันร้องบอกว่าเลือดสูบฉีดจนแทบหมดหลอด

"กรี๊ด น่ารักเกินไปแล้ว!"

"เขาดูดนิ้วด้วยอะ นิ้วมือน้อยๆ ของเด็กน่ารักชะมัด เหมือนเม็ดถั่วลันเตาเม็ดเล็กๆ เลย"

"ตากลมโตดำขลับขนาดนี้เชียว ทำไมถึงมีเด็กที่น่ารักขนาดนี้นะเนี่ย"

รูมเมตทั้งสามคนที่เคยเห็นเด็กๆ มาก่อนหน้านี้ก็ยังไม่เคยเห็นเซวียนเซวียนในตอนนี้เลย เมื่อมองดูเจ้าตัวน้อยในรถเข็นเด็ก พวกเขาก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน

"เฮียล่าง ไม่เจอกันแค่เดือนกว่าๆ เซวียนเซวียนเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย หล่อเท่ชะมัด ถอดแบบเฮียล่างออกมาราวกับพิมพ์เดียวกันเป๊ะ โตขึ้นต้องเป็นหนุ่มหล่อขั้นเทพแน่นอน!"

เพื่อนนักศึกษาหญิงคนหนึ่งส่งสายตาเป็นประกายวิบวับ มองฉินล่างพลางเอ่ยถาม "ฉินล่าง เมื่อกี้เธอพูดว่านี่คือลูกคนโตของบ้านเธอ แสดงว่าที่บ้านไม่ได้มีตัวน้อยแค่คนเดียวเหรอ?"

เพื่อนๆ ต่างพากันหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฉินล่างจึงยิ้มพลางตอบว่า "อื้ม บ้านผมเป็นแฝดสามน่ะ นี่พี่ชายคนโต แล้วก็ยังมีน้องสาวอีกสองคนอยู่ที่บ้าน พอดีคนโตเขาค่อนข้างติดผม ไม่มีทางเลือก ผมก็เลยต้องพาเขามาด้วยกันนี่แหละ"

"แฝดสาม! โคตรสุดเลยอะ~ ฉินล่าง นายจะเทพเกินไปแล้ว!"

"ยีนของเฮียล่างนี่มันสุดยอดจริงๆ!"

"เจ้าตัวน้อยน่ารักขนาดนี้ แถมยังคลอดออกมาทีเดียวตั้งสามคน เฮียล่าง นายทำเอาคนอื่นอิจฉาตาร้อนไปหมดแล้วนะ~"

"ฉินล่าง ฉันขออุ้มเขาหน่อยได้ไหมอะ?" เพื่อนนักศึกษาหญิงคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป เอ่ยถามอย่างคาดหวังระคนระมัดระวัง

ฉินล่างมองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของแต่ละคน ก่อนจะตอบอย่างใจกว้าง "ได้สิครับ แต่ผมต้องสอนท่าทางที่ถูกต้องให้ก่อนนะ ไม่อย่างนั้นเด็กยังเล็กอยู่มาก อาจจะบาดเจ็บได้ง่าย"

"ไม่มีปัญหา!"

จากนั้น ช่วงเวลาแห่งการสอนของคุณพ่อมือใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น ฉินล่างสาธิตวิธีอุ้มเด็กทารกที่ถูกต้องให้เพื่อนๆ ดูอย่างตั้งอกตั้งใจ และเมื่อทุกคนจับจุดสำคัญได้แล้ว ฉินล่างถึงค่อยๆ วางเซวียนเซวียนลงในอ้อมแขนของพวกเขาอย่างทะนุถนอม