บทที่ 51 ซูหานอธิบายมุมมองต่อการแสดงของตัวเองแบบสดๆ

“นึกไม่ถึงว่าคุณจะมาเยี่ยมกองถ่ายจริงๆ นะเนี่ย”

ซูหานมองหยางมี่พลางยิ้ม

“ทำไมถึงจะนึกไม่ถึงล่ะ ก็ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“ฉันก็นึกว่าคุณพูดเล่นๆ แกล้งแหย่พนักงานเฉยๆ เสียอีก”

หยางมี่ยิ้มบางๆ แล้วยื่นถ้วยเต้าฮวยให้ซูหานหนึ่งถ้วย “เอ้า ของหวานที่เอามาฝากนาย ยังมีอีกเยอะเลยนะ มีซุปข้าวโพดหวาน เฉาก๊วย บัวลอยเผือก มีครบหมดเลย นายสลับกินได้ตามสบาย”

ต้องยอมรับว่าหยางมี่ตามใจลูกน้องตัวเองจริงๆ เธอซื้อของกินมาเยอะแยะเพื่อมาเยี่ยมซูหาน

พวกเขานั่งลงดื่มของหวานด้วยกัน กินไปคุยไป

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มครึ่ง ลมพัดค่อนข้างเย็นสบาย

ในเวลานี้ ได้จิบของหวานไป คุยเล่นไป จะว่าไปก็สบายใจดีจริงๆ

“เมื่อกี้ดูนายเข้าฉาก นึกไม่ถึงเลยนะว่านายจะเล่นได้ดีขนาดนี้ ไม่ต้องเทกซ้ำเลยสักนิด”

หยางมี่จิบซุปข้าวโพดหวานไปพลาง ชำเลืองมองซูหานไปพลาง

“ก็พอได้ครับ ความจริงตอนที่เล่น ผมยังอุตส่าห์ยั้งๆ ไว้บ้าง ไม่ได้ปล่อยออกมาเต็มร้อยหรอก”

“หา?! พี่ซูหาน ขนาดนี้แล้วพี่ยังไม่ได้ปล่อยออกมาเต็มร้อยอีกเหรอคะ?”

เร่อปามองซูหานด้วยความประหลาดใจ

ซูหานพยักหน้า “ใช่แล้วล่ะ ถ้าฉันปล่อยออกมาเต็มร้อยจริงๆ คาดว่าฉันคงคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แน่”

เพราะเวลาที่เขาแสดง เขาจะเปิดใช้แม่แบบตัวละคร เมื่อเริ่มแสดง ก็เท่ากับก้าวเข้าไปอยู่ในโลกความเป็นจริงของตัวละครนั้นจริงๆ

สำหรับคนอื่น พวกเขากำลังถ่ายหนัง แต่สำหรับซูหาน นั่นคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของเขา ไม่ใช่การแสดง

ตอนที่รับบทเป็นเฟิงอวี่ซิวก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ตระหนักถึงจุดนี้ จึงพลั้งมือซัดคนจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปตั้งหลายครั้ง

แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน พอมีบทเรียนจากคราวก่อน ครั้งนี้เขาก็พอจะรู้จักควบคุมตัวเองบ้าง ไม่ปล่อยให้ตัวเองเตลิดจนเกินไป

“พี่ซูหาน พี่ทำแบบนั้นได้ยังไงเหรอคะ?”

“หนูเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลยนะ ที่มีคนบอกว่าต้องคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้แสดงออกมาดีเกินไปน่ะ ปกติสิ่งที่หนูกังวลก็คือตัวเองสื่ออารมณ์ออกมาไม่พอ เข้าไม่ถึงอารมณ์ของตัวละคร เล่นไม่ได้ฟีลลิ่งนั้นสักที”

เร่อพากะพริบตาปริบๆ มองซูหานด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง

ซูหานมองเร่อปาแล้วยิ้ม

“ความจริงที่เธอรู้สึกแบบนั้น ก็เพราะเธอยังไม่ได้อ่านตัวละครนี้จนทะลุปรุโปร่ง เธอยังไม่ได้ก้าวเข้าไปสัมผัสโลกของตัวละครนั้นด้วยตัวเองจริงๆ ยังไม่ได้กลายเป็นตัวละครนั้นอย่างแท้จริง”

“ในมุมมองของฉัน การแสดงมันไม่ใช่แค่การแกล้งทำเป็นเล่นไปหมดหรอก ฉันคิดว่ามีเพียงแค่ทำให้ตัวเองกลายเป็นตัวละครนั้นจริงๆ เท่านั้น ถึงจะไม่มีคำว่าเสแสร้ง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันจะกลายเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครนั้นจริงๆ”

“พอเธอสวมบทบาทนั้นเข้าไปแล้ว เธอจะพบว่า อารมณ์ในยามนั้นมันจะพุ่งสูงกว่าเวลาปกติมาก มันไม่ใช่สิ่งที่เรานึกอยากจะควบคุมก็ควบคุมได้หรอกนะ”

ซูหานอธิบายเรื่องพวกนี้ให้เร่อปาฟังอย่างจริงจังเป็นอย่างมาก ในระหว่างที่เขาอธิบาย หยางมี่ที่อยู่ข้างๆ ก็คอยฟังไปด้วย

ตอนแรกหยางมี่นึกว่าเขาพูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาเพียงเพื่อจะหลอกล่อเด็กสาว แต่พอตั้งใจฟังดูแล้ว เขามีของจริงๆ

เพียงแต่การจะทำให้ได้อย่างที่ซูหานพูด การทำให้ตัวเองรู้สึกว่าตัวเองคือตัวละครนั้นจริงๆ มันยากเกินไป ยากเหลือเกิน

ถ้าทุกคนทำแบบนี้ได้ เกรงว่าในวงการจอเงินคงจะมีจักรพรรดินีและจักรพรรดินักแสดงเดินกันให้เกลื่อนแล้ว

“ว้าว พี่ซูหาน พี่เก่งจังเลยค่ะ หนูรู้สึกว่าเวลาตัวเองแสดง คงทำแบบที่พี่พูดไม่ได้แน่ๆ”

เร่อปามองซูหานพลางทอดถอนใจจากก้นบึ้ง

ซูหานยิ้ม “ทำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าทุกคนทำได้หมด โลกนี้ก็คงมีจักรพรรดิภาพยนตร์กับจักรพรรดินีภาพยนตร์เต็มไปหมดแล้วสิ?”

คำพูดของเขาตรงกับสิ่งที่หยางมี่คิดไว้ในใจเป๊ะๆ และเพราะประโยคนี้เอง ทำให้หยางมี่สะดุ้งตัวเบาๆ มองเขาด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นหยางมี่จึงเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงมีความหมายลึกซึ้ง “งั้นความหมายของนายก็คือ นายมีโอกาสที่จะได้เป็นจักรพรรดินักแสดงงั้นสิ?”

“เอาล่ะ! เริ่มงานๆ!”

ผู้กำกับม่ายและผู้กำกับหลิวลุกขึ้นตะโกนขึ้นมา ขัดจังหวะคำถามของหยางมี่ได้พอดิบพอดี

ซูหานยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว หรือว่าคุณไม่เชื่อว่าผมมีความสามารถนี้ล่ะครับ?”

หลังจากถามย้อนกลับไปประโยคหนึ่ง เขาก็หันหลังเดินกลับไปถ่ายทำต่อ

ทิ้งให้หยางมี่กับเร่อปาสบตากันสองคน

เร่อปายังคงทำหน้าตาคลั่งไคล้ เป็นติ่งหลงเสน่ห์เขาอย่างเต็มที่

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ หยางมี่ก็มองตามแผ่นหลังของซูหานที่เดินจากไป พลางส่ายหน้าอย่างจนใจ “เฮอะ? เธอดูสิ บางครั้งคนคนนี้ก็มีความมั่นใจแบบแปลกๆ ขึ้นมา ประหลาดพิลึกจริงๆ เลยนะ”

“พี่มี่ พี่ไม่รู้สึกเหรอว่าในตัวพี่ซูหานมีเสน่ห์บางอย่างติดตัวมาแต่กำเนิดน่ะ?”

“เสน่ห์อะไรกัน?”

“โป๊ก!”

หยางมี่เขกหัวเร่อปาไปทีหนึ่ง “ฉันว่าเธอคงไม่เคยเจอผู้ชายล่ะสิไม่ว่า!”

“โอ๊ย เจ็บนะ!”

เร่อปาร้องโอดครวญด้วยความเจ็บ

“เร็วเข้าๆ เริ่มถ่ายอีกแล้ว ไปดูการแสดงของพี่ซูหานต่อดีกว่า จะได้ตั้งใจเรียนรู้ว่าเขาเอาตัวเองเข้าไปสวมบทบาทได้ยังไง”

“หนูว่าสิ่งที่เขาพูดมันมหัศจรรย์มากเลยนะ ที่บอกว่าสามารถคิดว่าตัวเองเป็นตัวละครนั้นได้จริงๆ แน่นอนว่าหนูก็รู้ว่าแนวทางนี้มันถูกต้อง แต่มันยากเกินไปจริงๆ นะคะ”

หยางมี่ “สิ่งที่เขาพูดมันทำตามได้ยากจริงๆ นั่นแหละ ไม่ใช่คนทั่วไปจะเข้าใจและทำได้หรอก ไม่อย่างนั้นสถาบันภาพยนตร์จะมีไว้ทำไมล่ะ”

“รู้สึกว่าเขาจะไม่ได้มาตามทางของคนปกติทั่วไป ถ้าคิดจะเรียนการแสดงจากเขา คงยากแล้วล่ะ”