บทที่ 56 ซูหานโชว์ฝีมือทำอาหาร เร่อปาและจู้ซวี่ตันถึงกับอึ้งทึ่ง

“พี่ ได้ดูการแสดงของฉันหรือยัง?”

“เป็นไงบ้าง พอไหวไหม?”

ช่วงค่ำหลังจากซูหานดูรายการวาไรตี้ของหยางเชาเยว่จบ เขาก็ส่งข้อความไปหา และยังได้โทรศัพท์คุยกับเธอด้วย

“เต้นได้ไม่เอาไหนจริงๆ นั่นแหละ”

“อ๊า! พี่ซูหาน แม้แต่พี่ยังพูดแบบนี้เหรอ! ฮือๆ!”

“แต่ว่านะ มีเซนส์วาไรตี้ดีมาก”

ซูหานเปลี่ยนทิศทางการพูด ทำให้หยางเชาเยว่พอจะกู้ความมั่นใจกลับคืนมาได้บ้าง

“ยังไงเหรอพี่?”

“เธอไม่สังเกตเหรอ คนที่มาจากบริษัทเดียวกับเธอไม่มีใครได้เข้าคลาส C เลย มีเธอคนเดียวที่ได้เข้าไป นี่แหละคือจุดที่เธอต่างจากคนอื่น เพราะงั้นถึงจะเต้นไม่ดีก็ไม่เห็นเป็นไร ขอแค่พยายามเต็มที่แล้วก็พอ”

พอได้ฟังที่ซูหานพูด หยางเชาเยว่ก็เบะปาก “จริงด้วยแฮะ ก็จริงอย่างที่พี่ว่า”

“สู้ๆ ล่ะ ฉันเชื่อว่าเธอทำได้ เป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องไปสนใจสายตาคนอื่นมากนัก อย่างน้อยเธอก็สร้างความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาแล้ว”

“อื้อ! ขอบคุณนะพี่ซูหาน!”

หลังจากคุยโทรศัพท์กับซูหานจบ อารมณ์ของหยางเชาเยว่ก็สดใสขึ้นมาทันตาเห็น

“งั้นฉันไปซ้อมต่อแล้วนะ สัปดาห์หน้าอย่าลืมดูรายการพวกเราอีกล่ะ!”

“อืม! สู้ๆ หวังว่าจะได้เห็นเธอติดหนึ่งในไลน์อัปเดบิวต์นะ”

“ฮิๆ!”

พอยุติบทสนทนากับหยางเชาเยว่แล้ว ซูหานก็นอนลงพักผ่อน

เขาไถดูเทรนด์ฮิตตามความเคยชิน

บนเทรนด์มีหลายหัวข้อติดต่อกันที่เป็นเรื่องของจางจ้าน

เรื่องที่ว่าจางจ้านถ่ายละครลำบากแค่ไหน พยายามขนาดไหน

แล้วก็มีชาวเน็ตที่ตั้งตารอชม Shanghai Fortress กันยกใหญ่

บนเทรนด์เต็มไปด้วยเรื่องความขยันและทุ่มเทให้กับการถ่ายทำของจางจ้าน

ทว่ากลับไม่มีข่าวคราวเกี่ยวกับซูหานเลยแม้แต่เรื่องเดียว

คิดดูก็รู้ว่า เทรนด์พวกนั้นของจางจ้านต้องเป็นบริษัทที่ช่วยซื้อดันขึ้นไปเพื่อโปรโมตช่วงแรกแน่ๆ

ส่วนซูหานอยู่ในความดูแลของหยางมี่ หากไม่ได้รับความเห็นชอบจากหยางมี่ ก็ไม่มีใครกล้าสุ่มสี่สุ่มห้าซื้อเทรนด์โปรโมตให้เขา

หยางมี่เป็นคนที่เฉียบแหลมมาก เธอรู้ว่าจากสถานการณ์ปัจจุบันของซูหาน สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือการเก็บตัวเงียบเพื่อทำงานใหญ่ ต้องโลว์โปรไฟล์ แล้วค่อยทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

ใช่แล้ว เส้นทางที่พวกเขาจะเดินคือเส้นทางแบบนี้

และตัวซูหานเอง ความคิดของเขาก็ตรงกับหยางมี่โดยไม่ต้องนัดหมาย

ช่วงเวลานี้ ไม่ว่าซูหานจะถ่ายหนังเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน ลำบากเพียงใด หรือยอดเยี่ยมปานใด ก็ไม่มีข่าวขึ้นเทรนด์บนเวยปั๋วแม้แต่เรื่องเดียว

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือน ซูหานคล้ายจะหายสาบสูญไปจากเวยปั๋ว ไร้ร่องรอยให้พบเห็น

ซูหานที่เคยสร้างความฮือฮาไปทั่วเมื่อตอนเพิ่งก้าวเข้าสู่วงการ ตอนนี้กลับไม่มีคลื่นลมใดๆ ในวงการบันเทิงอีก ราวกับว่าเขาได้อันตรธานหายไปจากโลกใบนี้แล้ว

คืนนั้น ซูหานเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เช้าวันรุ่งขึ้นเขาถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตู

“พี่ซูหาน!”

“พี่ซูหาน พี่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

ก๊อกๆ!

เสียงเคาะประตูดังติดต่อกันข้างหู

“ใครน่ะ?!”

ซูหานหาววอด เหลือบมองมือถือด้วยความงัวเงีย สิบเอ็ดโมงแล้ว

หลับยาวจนถึงปานนี้ ห้องนี้มันชวนให้นอนสบายเกินไปแล้วมั้ง…

ซูหานเด้งตัวลุกขึ้นมาเปิดประตู

เป็นเร่อปากับจู้ซวี่ตัน

ทั้งสองคนแต่งหน้าประณีต สวมชุดลำลองอยู่บ้าน กำลังยืนยิ้มแป้นมองซูหาน

“พี่ซูหาน ทำไมเพิ่งตื่นป่านนี้ล่ะคะ นึกว่าพี่ไม่สบายซะอีก”

“เปล่าหรอก สงสัยเพิ่งเปลี่ยนที่นอน เลยยังปรับตัวไม่ทันน่ะ”

“วันนี้กองถ่ายไม่มีคิวพอดี ก็เลยนอนเพลินไปหน่อย”

“อ๋อๆ”

“เดี๋ยวสายๆ พี่มี่จะมาทานข้าวกับพวกเราที่นี่นะ!”

“อ้าว? วันนี้เหรอ?”

“อื้อๆ!”

“ฉันกับตันตันกะว่าจะลองทำกับข้าวดูสักสองสามอย่าง แล้วค่อยสั่งเดลิเวอรีเพิ่มมาอีกหน่อย ก็น่าจะเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ได้สิ!”

“ความจริงฉันก็ทำอาหารเป็นนะ เดี๋ยวฉันช่วยพวกเธออีกแรง”

“ดีเลยๆ!”

ซูหานล้างหน้าแปรงฟันแบบง่ายๆ แล้วเดินตามพวกเธอเข้ามาในครัว

วัตถุดิบที่ต้องใช้ ในครัวมีครบทุกอย่าง

“วันนี้กินกันแค่พวกเราสี่คนใช่ไหม”

ซูหานกวาดตามองวัตถุดิบหนึ่งรอบ ก่อนจะหันไปถามเร่อปาและจู้ซวี่ตัน

“อื้อ! มีแค่เราสามคนกับพี่มี่ รวมทั้งหมดสี่คนค่ะ”

“พี่ซูหาน ทำกับข้าวอะไรเป็นบ้างเหรอคะ”

“ฉันเหรอ เดี๋ยวขอดูก่อนนะ เย็นนี้ฉันจะทำเป็ดต้มเลมอนสักจาน แล้วก็เพิ่มเนื้อต้มพริกเสฉวนอีกอย่าง”

“ว้าว! เมนูใหญ่ทั้งนั้นเลยนี่!”

เร่อปาทำหน้าตาตื่นมองซูหาน

คนในวงการนี้ส่วนใหญ่ทำอาหารเองไม่ค่อยเป็นหรอก เรื่องเข้าครัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง พอได้ยินว่าซูหานทำเมนูเด็ดขนาดนี้ได้ ก็รู้สึกว่าเขาเก่งสุดยอดไปเลย

“แล้วพวกเธอล่ะ”

ซูหานเหลือบมองเร่อปากับจู้ซวี่ตัน

ทั้งสองสาวสบตากันอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

“พวก พวกเราเหรอคะ…พวกเราทำเป็นแค่มะเขือเทศผัดไข่ค่ะ”

สำหรับดาราสาวแล้ว ทำมะเขือเทศผัดไข่เป็นก็นับว่าเก่งมากแล้ว

ซูหานยิ้มบางๆ “แค่นั้นก็เยี่ยมแล้ว ทำมะเขือเทศผัดไข่ได้ก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะ”

“พี่ซูหานนี่ปลอบใจคนเก่งจังเลยนะคะ!”

“มาเถอะ มาเป็นลูกมือช่วยฉันหน่อย”

ซูหานไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ร้องเรียกให้พวกเธอเข้ามาช่วยเตรียมของทันที

“ได้เลยค่า!”

จู้ซวี่ตันกับเร่อปาไม่ได้เล่นตัว สองสาวกระตือรือร้นมาก รีบเข้ามาช่วยทันที

เป็ดต้มเลมอนต้องใช้เลมอนกับเนื้อเป็ด จากนั้นใส่ใบกระวาน อบเชย ชวงเจียเล็กน้อย พริก ขิง กระเทียม และเครื่องปรุงอื่นๆ

“ตั้งไฟแรงให้กระทะร้อนจัดก่อน เทน้ำมันงาลงไป ใส่ขิงกับกระเทียม พอส่งกลิ่นหอมแล้ว ก็เอาเนื้อเป็ดที่หั่นเป็นชิ้นลงไปผัดไฟแรง”

“เหยาะเหล้าสำหรับทำอาหารนิดหน่อย ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย แล้วก็ใส่ใบกระวาน อบเชย ชวงเจีย พริกลงไป พรมน้ำลงไปนิดนึง คนให้เข้ากัน ปิดฝาหม้อ แล้วเปิดไฟแรง”

ซูหานทำไปพลาง อธิบายขั้นตอนการทำไปพลาง

จู้ซวี่ตันกับเร่อปาทำตัวเหมือนเด็กน้อย ยืนดูและเรียนรู้อยู่ข้างๆ

ลีลาคล่องแคล่วชำนิชำนาญของซูหานทำให้พวกเธอทึ่งมาก

ผู้ชายที่ทำอาหารเป็น ในสายตาของผู้หญิงหลายคนถือว่ามีเสน่ห์สุดๆ

โดยเฉพาะกับจู้ซวี่ตันและเร่อปาในตอนนี้ ซูหานดูมีเสน่ห์เหลือล้นจริงๆ

ผ่านไปสิบกว่านาที เป็ดต้มเลมอนหอมกรุ่นก็ตักขึ้นใส่ชาม

กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัว หอมเตะจมูกจนน้ำลายสอ

เร่อปากับจู้ซวี่ตันรีบคีบคนละชิ้นส่งเข้าปากทันที

ไม่กินก็ไม่รู้ พอได้กินคำแรกก็ต้องทึ่งในฝีมือของซูหานอย่างจัง

“เชี่ย อร่อยโคตรๆ เลย!”

เร่อปาตกใจจนเผลอหลุดอุทานคำหยาบออกมา พอพูดเสร็จก็เพิ่งนึกได้ รีบยกมือขึ้นปิดปากทันที

ดวงตาของจู้ซวี่ตันก็เป็นประกาย พยักหน้าหงึกๆ ริมฝีปากมันวาวเคี้ยวตุ้ยๆ

“อร่อยจริงๆ ค่ะ!”

“ฉันเพิ่งเคยกินเมนูนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกว่าอร่อยกว่าพวกเชฟข้างนอกทำตั้งเยอะเลย!”

จู้ซวี่ตันที่ปกติค่อนข้างขี้อายและไม่ค่อยพูดแสดงความรู้สึก ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมซูหาน

“อร่อยก็ดีแล้ว”

ซูหานรู้อยู่แล้วว่าอาหารที่ตัวเองทำนั้นอร่อยแค่ไหน เพราะตั้งแต่ข้ามมิติมายังโลกใบนี้ ด้วยความที่จนกรอบ เขาเลยต้องทำกับข้าวกินเองบ่อยๆ จนสั่งสมฝีมือและมีสูตรเด็ดเฉพาะตัวมาตั้งนานแล้ว

“จริงสิ วันนี้พวกเธอก็ไม่มีคิวถ่ายเหมือนกันเหรอ”

ซูหานนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม

เร่อปาตอบ “ฉันเหรอคะ ช่วงนี้พักผ่อนยาวน่ะค่ะ รออีกพักใหญ่ๆ ถึงจะเริ่มงาน”

จู้ซวี่ตัน “ฉันเริ่มงานพรุ่งนี้ค่ะ ไปกับพี่มี่”

“หืม? ไปกับหยางมี่เหรอ เรื่องอะไรล่ะ”

“《สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่》ค่ะ”

ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง แม้ซูหานจะเคยได้ยินชื่อซีรีส์เรื่องนี้ของหยางมี่มาบ้าง แต่ก็ยังไม่เคยดู

อีกอย่างความทรงจำที่เขามีต่อจู้ซวี่ตันก็มีแค่เรื่องดาบมังกรหยก เขาเลยไม่รู้มาก่อนว่าจู้ซวี่ตันเคยแสดงเรื่องสามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ด้วย

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”

“พี่ซูหาน ฝีมือการแสดงของพี่เก่งจริงๆ นะคะ”

จู้ซวี่ตันพูดขึ้นมาลอยๆ

ซูหานที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารชะงักไปนิดหนึ่ง

“ก็พอตัวอยู่น่า!”

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ??? เธอไม่ได้บอกว่ายังไม่ได้ดูหรอกเหรอ?!”

เร่อปามองจู้ซวี่ตันด้วยความประหลาดใจ

ใบหน้าเนียนของจู้ซวี่ตันแดงซ่านขึ้นมาทันที ดูเลิกลั่กเล็กน้อย

“ฉัน ฉัน…เพิ่งดูเมื่อคืนนี้น่ะ”

“แหมๆ แอบดูหนังของพี่ซูหานเมื่อคืนนี้เนี่ยนะ? เธอดอดออกไปดูข้างนอกกลางดึกเลยเหรอ”

“ไม่ใช่ซะหน่อย! ดูคลิปโปรโมตน่ะ ในเน็ตมีให้ดูนี่นา!”

“ยังหาเวลาไปดูในโรงหนังไม่ได้เลย ไว้ว่างๆ ค่อยไปดู”

จู้ซวี่ตันเขินจนหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ เร่อปาก็ไม่แกล้งต่อ

จู่ๆ เร่อปาก็เงยหน้าขึ้นมองซูหานอย่างจริงจัง “พี่ซูหาน วันหลังถ้าว่าง หาโอกาสมาช่วยสอนการแสดงให้พวกเราหน่อยสิคะ”

“ได้สิ”

“เยี่ยม! งั้นตกลงตามนี้นะคะ”

ฝีมือการแสดงของจู้ซวี่ตันความจริงก็ถือว่าค่อนข้างดีเลยทีเดียว เมื่อก่อนเขาก็ชอบบทจิวจี้เยียกที่เธอเล่นอยู่เหมือนกัน

ส่วนฝีมือการแสดงของเร่อปาน่ะเหรอ ก็ธรรมดาๆ ทั่วไปนั่นแหละ

ถึงยังไงเธอก็ไม่ได้โด่งดังมาจากฝีมือการแสดงอยู่แล้ว แต่ดังมาจากหน้าตา ขอแค่มีเบ้าหน้าระดับนี้ ไม่ว่าการแสดงจะเป็นอย่างไร ก็ครองตำแหน่งตัวท็อปของวงการได้อย่างมั่นคง

หลังจากนั้น เนื้อต้มพริกเสฉวนก็ทำเสร็จตามมาติดๆ

กว่าจะเสร็จสิ้นมื้อนี้ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงสี่โมงครึ่งตอนเย็น

“ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง~~”

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

“อ๊ะ! สงสัยพี่มี่จะมาแล้ว!”

“เดี๋ยวฉันไปเปิดประตูเองค่ะ!”