บทที่ 57 ความหวังทั้งหมดของหยางมี่ฝากไว้ที่ซูหาน

ขณะที่เร่อปาเดินไปเปิดประตู ซูหานกับจู้ซวี่ตันก็ช่วยกันยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะอาหาร

หยางมี่เดินตามหลังเร่อปาเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

"พวกเธอทำกับข้าวกันเองเหรอเนี่ย?"

เมื่อเห็นกับข้าวละลานตาเต็มโต๊ะ หยางมี่ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

"ใช่แล้วค่ะพี่มี่ ทั้งหมดนี้ฝีมือพี่ซูหานคนเดียวเลยนะ หอมสุดๆ ไปเลย!"

"ทั้งหมดนี่ซูหานทำเหรอ?"

หยางมี่มองเป็ดผัดเลมอนกับเนื้อต้มเผ็ดบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปมองซูหานด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ราวกับเพิ่งได้ค้นพบของล้ำค่า

"นายทำเองจริงๆ เหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ได้สั่งเดลิเวอรีมา?"

หยางมี่เอ่ยถามซูหานด้วยสีหน้าจริงจัง

คาดว่าคนรอบตัวของหยางมี่คงไม่มีเพื่อนคนไหนทำอาหารได้ระดับนี้เลยจริงๆ พอมาเห็นว่าซูหานทำอาหารได้น่ากินขนาดนี้ เธอจึงตกใจเป็นพิเศษ

"ผมทำเองครับ ตอนเป็นตัวประกอบเมื่อก่อน ผมก็ทำอาหารกินเองตลอด"

"ฝีมือระดับนี้ หน้าตาอาหารแบบนี้ มันระดับเชฟตัวท็อปชัดๆ!"

หยางมี่ทอดถอนใจด้วยความทึ่ง

"มาค่ะพี่มี่ มาลองชิมดู"

เร่อปารีบยื่นตะเกียบให้หยางมี่อย่างกระตือรือร้น

หยางมี่รับตะเกียบมา คีบเนื้อต้มเผ็ดเข้าปากหนึ่งชิ้น

เคี้ยว

ม่านตาของเธอหดเล็กลงแล้วเบิกกว้างขึ้นทันที

"อร่อย! เนื้อต้มเผ็ดนี่ได้มาตรฐานมากจริงๆ"

จากนั้นเธอก็รีบคีบเป็ดผัดเลมอนตามเข้าไปอีกชิ้น

"อื้อ! อร่อยมาก อร่อยจริงๆ!"

"อร่อยสุดยอดไปเลย!"

"ซูหาน นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่านายจะมีฝีมือทำอาหารขนาดนี้"

"ดูท่าหลังจากนี้ฉันคงต้องแวะมาหาพวกเธอบ่อยๆ ให้นายทำอาหารมื้อพิเศษให้กินบ้างแล้วล่ะ"

พอกินเสร็จ หยางมี่ก็เลียริมฝีปาก สีหน้ายังคงอยากกินต่อไม่หาย

เมื่อเห็นท่าทางตะกละของหยางมี่ ซูหานก็หัวเราะเบาๆ "งั้นต้องเพิ่มเงินเดือนให้ผมเป็นพิเศษแล้วล่ะครับ"

"ได้สิ!"

"มาๆ รีบนั่งลงกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อย"

หยางมี่ติดใจรสมือของซูหานเข้าให้แล้วจริงๆ

เธอรีบกวักมือเรียกเร่อปากับจู้ซวี่ตันให้นั่งลงกินข้าวด้วยกันทันที

"เป็ดนี่ก็ดีนะ ฉันเพิ่งเคยได้กินเนื้อเป็ดทำกับเลมอนเป็นครั้งแรก แปลกใหม่ดีจริงๆ"

"เนื้อต้มเผ็ดอร่อยกว่าที่ฉันเคยกินข้างนอกซะอีก"

"พี่มี่ หนูบอกแล้วไงคะว่าฝีมือพี่ซูหานน่ะเก่งมาก"

"ถ้าให้หนูพูดยนะ ต่อไปจะหาแฟนก็ต้องหาผู้ชายที่ทำอาหารเป็นแบบพี่ซูหานนี่แหละ"

เร่อปากินจนปากมันแผล็บ ขณะที่พูด สายตาก็เหลือบมองซูหานโดยไม่รู้ตัว แววตานั้นดูมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่

หยางมี่มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง จึงถลึงตาใส่เธอทันที "นี่ๆ! เธอนี่นะ อย่าเพิ่งคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย หน้าที่การงานกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น ดันคิดเรื่องผู้ชายซะแล้ว ฉันว่าเธอชักจะใจกล้าเกินไปแล้วนะ!"

โดนหยางมี่ดุเข้าให้ เร่อปาก็เบะปากอย่างน่าสงสาร

"ชิ! หนูก็แค่คิดเฉยๆ เองนี่คะ!"

ผ่านไปสิบกว่านาที กับข้าวบนโต๊ะก็ถูกกวาดเกลี้ยง

สาวๆ ทั้งสามคน เร่อปา หยางมี่ และจู้ซวี่ตันต่างอิ่มหนำสำราญอย่างพึงพอใจ

เมื่อเห็นพวกเธอกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ซูหานก็รู้สึกภูมิใจเหลือล้น ความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับการให้อาหารหมูสามตัวที่บ้านจนอิ่มแปล้เลยสักนิด

หลังจากกินเสร็จ พวกเขาก็ย้ายมานั่งคุยเรื่องงานกันในห้องนั่งเล่น

หยางมี่เปิดประเด็น "ช่วงนี้จางจ้านคนนั้นติดเทรนด์ค้นหายอดนิยมไม่เว้นแต่ละวันเลยนะ เดี๋ยวก็บอกว่าถ่ายหนังทุ่มเทบ้างล่ะ เล่นบทบาทอย่างยากลำบากบ้างล่ะ"

"แถมยังประโคมข่าวว่าหนังเรื่องนั้นของพวกเขาสุดยอดอย่างนั้น เก่งกาจอย่างนี้"

"บอกว่าจางจ้านทุ่มเทสุดแรงกายแรงใจเพื่อถ่ายทำให้ออกมาดีที่สุด ต่อให้ต้องถ่ายเสียเป็นสิบๆ เทกก็ยินดีให้ความร่วมมือกับผู้กำกับ"

เรื่องเทรนด์ค้นหายอดนิยมที่หยางมี่พูดถึงนั้น ซูหานเองก็เห็นแล้วเช่นกัน

"เป็นยังไงบ้าง? เห็นกระแสพวกนี้แล้ว นายรู้สึกกดดันหรือกังวลบ้างไหม?"

หยางมี่มองซูหาน

ทว่าซูหานกลับยิ้มบางๆ แสดงท่าทีไม่เห็นสิ่งเหล่านั้นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

"พูดตามตรงนะครับ ผมไม่กังวลเลยสักนิด"

"ทำไมล่ะ?"

สายตาของเร่อปากับจู้ซวี่ตันหันมาจับจ้องที่ซูหานพร้อมกัน พวกเธอเองก็สงสัยเหลือเกินว่าทำไมซูหานถึงไม่รู้สึกกังวลเลยเวลาต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งตัวฉกาจอย่างจางจ้าน

"คนที่ไม่มีฝีมือ ต่อให้พยายามแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นได้แค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง"

"ความขยันมันใช้เงินซื้อกระแสได้ ความลำบากก็ใช้เงินซื้อกระแสได้เหมือนกัน"

"ผมเชื่อมั่นในบทหนังเรื่องนี้ของผม และผมก็มั่นใจว่าจะเล่นมันออกมาได้ดี มันไม่ได้ด้อยไปกว่าบทหนังที่ได้รับความสนใจจากคนนับหมื่นนับแสนของเขาหรอกครับ"

"ตอนนี้กระแสทุกอย่างอาจจะพัดไปทางฝั่งเขาหมด แต่ความจริงจะเป็นยังไง ไว้ผลงานออกมา ทุกอย่างก็จะกระจ่างแจ้งเอง ถึงตอนนั้นทุกคนย่อมมีวิจารณญาณในการแยกแยะของตัวเองอยู่แล้ว"

คำพูดของซูหานดูเหมือนจะไม่ได้ตอบตรงคำถาม แต่วัตถุประสงค์ที่แท้จริงคือการบอกให้หยางมี่รู้ว่า ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องกังวล ขอแค่รอให้ภาพยนตร์เข้าฉาย ความเหนือกว่าก็จะปรากฏให้เห็นเอง

ในฐานะนักแสดงหน้าใหม่ การที่สามารถสุขุมเยือกเย็นได้ถึงขนาดนี้ นับว่าเป็นสิ่งที่หยางมี่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน

และสำหรับจู้ซวี่ตันที่เพิ่งเข้าวงการมาก่อนซูหานเพียงไม่นาน เขาก็เป็นแบบอย่างที่ควรค่าแก่การเรียนรู้อย่างยิ่ง

รวมถึงเร่อปาที่นับว่าเป็นคนเจนวงการบันเทิงแล้ว ก็ยังต้องเรียนรู้จากเขาเช่นกัน

ซูหานคนนี้แตกต่างจากพวกวัยรุ่นเลือดร้อนทั่วไปในวงการบันเทิงจริงๆ

เขาราวกับมีดวงวิญญาณที่ไม่เข้ากับรูปลักษณ์ภายนอก เป็นจิตวิญญาณที่สุขุม ลุ่มลึก อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและมีภูมิหลังอันลึกซึ้ง

สรุปได้ว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ในที่สุดฉันก็มองคนไม่ผิดจริงๆ สมแล้วที่เป็นคนที่ฉันเลือกมากับมือ

ชักอยากจะเห็นวันที่หมอนี่เหยียบจางจ้านไว้ใต้ฝ่าเท้าเข้าจริงๆ ให้พวกเจิงเจียไม่สามารถวางอำนาจบาตรใหญ่หรือทำตัวกร่างได้อีกต่อไป

เธอถูกคนพวกนั้นเหยียบย่ำดูแคลนมานานหลายปี ถึงเวลาแล้วที่จะต้องอาศัยโอกาสนี้ปีนขึ้นไป

และโอกาสที่ว่านั้นก็คือซูหาน

ตอนนี้เธอฝากความหวังทั้งหมดไว้บนตัวของซูหานแล้ว

ได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ทำให้ผิดหวัง และสามารถทำรายได้สูงกว่าจางจ้านได้ภายในเวลาหนึ่งปีจริงๆ