บทที่ 58 ฉากปิดกล้องฉากสุดท้ายของซูหาน หยางเชาเยว่มาดูถึงกองถ่าย

ตกดึก หยางมี่ยังพูดคุยกับพวกเขาเรื่องงานของตัวเอง

"พรุ่งนี้ฉันกับซวี่ตันต้องเข้ากองถ่ายแล้วนะ"

"สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ เหรอครับ"

"อืม"

"คงต้องยุ่งไปอีกพักใหญ่ๆ เลยล่ะ"

พอหยางมี่พูดถึงตรงนี้ ก็เหลือบมองเร่อปาเป็นพิเศษ

เร่อปายิ้มหน้าบานมองซูหาน เริ่มเพ้อฝันไปไกลแล้วว่า พอจู้ซวี่ตันกับหยางมี่เข้ากองถ่ายไปพร้อมกัน เธอก็จะได้อยู่สองต่อสองกับซูหานแล้ว

กรี๊ด!

ตั้งตารอไม่ไหวแล้ว!

เร่อปาตื่นเต้นจนเนื้อเต้น บรรยากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นสีชมพู

หยางมี่จ้องเธอตาเขม็งตลอด แค่ปรายตามองแวบเดียวก็เหมือนจะอ่านความคิดในหัวของอีกฝ่ายออกทะลุปรุโปร่ง

พอเร่อปาคิดฟุ้งซ่านเสร็จ จู่ๆ ก็หันขวับกลับมามองหยางมี่

สายตาประสานกันพอดีเป๊ะ

การสบตานี้ทำเอาเร่อปาถึงกับเลิกลั่ก รีบก้มหน้ามุดต่ำ ไม่กล้าสบตาหยางมี่ตรงๆ

"เร่อปา"

"พะ…พี่มี่…"

"ช่วงนี้ฉันกับซวี่ตันต้องเข้ากองถ่าย เธออยู่ที่บ้านน่ะ อย่าทำอะไรแผลงๆ นะ"

แม้คำพูดของหยางมี่จะไม่ได้เจาะจงชัดเจนว่าเป็นเรื่องอะไร แต่คนที่เข้าใจย่อมเข้าใจดี เธอหมายถึงเตือนไม่ให้เร่อปาไปลวนลามหรือลงไม้ลงมืออะไรกับซูหาน

เสน่ห์ในตัวซูหานมันล้นเหลือจริงๆ ตอนนี้เล่นเอาเร่อปาหลงจนหัวปักหัวปำไปหมดแล้ว

ก่อนจะมาที่นี่ หยางมี่ยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรน่าเป็นห่วง

แต่คืนนี้พอกินข้าวฝีมือซูหานเข้าไป เธอกลับเริ่มร้อนรนยิ่งกว่าเดิม

ผู้ชายทำอาหารเป็นมันมีเสน่ห์เหลือร้ายจริงๆ พูดตามตรง ไม่ใช่แค่เร่อปาหรอก ให้ตายสิ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแอบมองเห็นจุดเปล่งประกายของซูหานเข้าให้แล้ว

เธอถึงกับมีความคิดวูบหนึ่งขึ้นมาว่า พอถ่ายละครเสร็จจะย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน จะได้กินกับข้าวฝีมือซูหานทุกวัน

พอคิดถึงตรงนี้แล้วมันฟินชะมัด

ขนาดผู้หญิงสายสตรองอย่างเธอยังมีความคิดแบบนี้ แล้วเร่อปาจะไม่ยิ่งคุมตัวเองไม่อยู่เข้าไปใหญ่เหรอ

เธอเริ่มกังวลเรื่องความปลอดภัยในชีวิตและร่างกายของซูหานขึ้นมาจริงๆ แล้ว

หยางมี่จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูซูหานเบาๆ

"นายน่ะ ต่อไปตอนกลางคืนจะนอนก็จำไว้ว่าต้องล็อกห้องให้ดี ระวังความปลอดภัยของตัวเองด้วยล่ะ ถ้าเกิดนายเสียตัวหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันไม่รับผิดชอบนะ!"

"อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ"

พอได้ฟังสิ่งที่หยางมี่พูด ซูหานก็ส่งสายตาเปี่ยมความหมายไปทางเร่อปา

สายตาอันเร่าร้อนของเร่อปากำลังจ้องเป๋งมาที่เขา ราวกับจะกลืนกินเขาลงท้องไปทั้งตัวได้ทุกเมื่อ

โดนจ้องแบบนี้ ซูหานเองก็ชักจะหวั่นๆ เหมือนกัน

โบราณว่าไว้ หญิงวัยสามสิบดุเหมือนเสือ วัยสี่สิบหิวดั่งหมาป่า แต่นี่ดูท่าจะหิวโซยิ่งกว่า

พอมองเห็นน้ำลายที่มุมปากของเร่อปา

ซี๊ด!

ซูหานชักจะหวั่นใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว!

คืนนี้ตอนนอนต้องล็อกประตูให้แน่นหนาซะแล้ว

"ดึกแล้ว รีบไปพักผ่อนกันเถอะ"

"พรุ่งนี้ยังมีถ่ายละครอีกนะ"

"พวกเธอก็รีบนอนล่ะ ฉันกลับก่อนนะ"

พอคุยกันได้พอสมควร หยางมี่ก็ชิ่งกลับบ้านไป

การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง *สองคนสองคม 2* ดำเนินต่อเนื่องมานานกว่าครึ่งเดือน

วันนี้ ในที่สุดก็มาถึงฉากปิดกล้องของซูหาน

ฉากนี้คือฉากปะทะอารมณ์กันระหว่างหนีหย่งเซี่ยวกับหานเชิน

ก่อนหน้านี้ หนีหย่งเซี่ยวได้สั่งให้ลูกน้องกำจัดสี่หัวหน้าแก๊งใหญ่ที่ติดตามตระกูลหนีมาโดยตลอด

ทำไมเขาถึงต้องฆ่าสี่หัวหน้าแก๊งนั้นด้วยล่ะ?

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ซูหานได้วิเคราะห์เอาไว้ดังนี้

ข้อแรก สี่หัวหน้าแก๊งไม่เห็นหัวตระกูลหนีอีกต่อไปแล้ว และลึกๆ ในใจก็ดูถูกเหยียดหยามหนีหย่งเซี่ยวมาตั้งแต่ต้น เขาจึงต้องการรวบอำนาจใต้หล้าไว้ในมือคนเดียว

ข้อสอง การกำจัดสี่หัวหน้าแก๊งนี้ก็เพื่อฟอกขาวให้ตระกูล

เขาไม่อยากเดินบนเส้นทางสายมาเฟียอีกต่อไป อยากหันไปทำธุรกิจถูกกฎหมาย อยากให้กิจการขาวสะอาด การกำจัดทั้งสี่คนออกไปจึงถือเป็นการปกป้องธุรกิจของตระกูล

ข้อสาม เพื่อล้างแค้นให้หนีคุนผู้เป็นพ่อ ในตอนที่เขายังไม่ได้สืบจนแน่ชัดว่าการตายของพ่อเกี่ยวข้องกับผู้หญิงของหานเชินหรือไม่ เขาก็สงสัยว่าอาจเป็นฝีมือของบรรดาหัวหน้าแก๊งพวกนี้เอง

ในฉากปิดกล้องวันนี้ หยางเชาเยว่ก็มาด้วย

เธอตั้งใจเดินทางมาจากค่ายฝึกซ้อม เพียงเพื่อจะมาดูซูหานแสดงสดๆ ที่กองถ่าย

"พี่ซูหาน สู้ๆ นะคะ!"

ซูหานมองเธอจากระยะไกล พร้อมกับยิ้มและพยักหน้าให้

"เอาล่ะ! ฉากสุดท้ายแล้วนะ!"

"ทุกคนดึงสมาธิขึ้นมาให้เต็มที่!"

"พอฉากนี้จบ ทุกคนก็จะได้พักกันแล้ว!"

ผู้กำกับหลิวตะโกนบอก ทุกคนต่างพยักหน้ารับ

"พร้อมนะ!"

"แอ็กชัน!"

หนีหย่งเซี่ยว เฉินหย่งเหริน และบรรดาลูกน้องนั่งอยู่ที่ร้านอาหารริมทางเพื่อรอคอยการมาถึงของหานเชิน

ระหว่างที่รอ หนีหย่งเซี่ยวหมุนโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่บนโต๊ะเล่นแก้เบื่อ

แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับซ่อนเรื่องราวไว้มากมาย

ลูกน้องคนหนึ่งพลันเงยหน้าขึ้นมอง

รถแท็กซี่สีแดงคันหนึ่งแล่นมาจอดหน้าร้านอาหารริมทาง ประตูรถเปิดออก มีคนหนึ่งก้าวลงมา

คนคนนั้นก็คือหานเชิน

ผมสั้นเกรียน รูปร่างเตี้ย สวมเสื้อเชิ้ตสีดำไว้ข้างใน คลุมทับด้วยสูทสีน้ำตาล

เขามาเพียงลำพัง ท่าทางดูมีความมั่นใจอย่างยิ่ง

เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าโต๊ะของหนีหย่งเซี่ยว

เมื่อเห็นเขา หนีหย่งเซี่ยวก็เงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มแห้งๆ ในแบบฉบับยิ้มแต่หน้าแววตาไม่ยิ้ม

"คุณหนี เรียกผมมามีอะไรจะสั่งเหรอครับ?"

"คุณเป็นคนโทรหาผม เพราะงั้นคุณควรจะบอกผมว่า มีอะไรให้ผมช่วย?"

"จริงไหมล่ะครับ?"

"นั่งสิ"

หนีหย่งเซี่ยวเอ่ยพลางรินเบียร์ใส่แก้ว

หานเชินนั่งลง สายตาจับจ้องไปที่หนีหย่งเซี่ยวตลอดเวลา

เพราะก่อนหน้านี้ หนีหย่งเซี่ยวส่งคนไปฆ่าเขา แต่ทำไม่สำเร็จและหานเชินหนีรอดไปได้ จึงนำมาสู่สถานการณ์ในตอนนี้

สายตาที่หานเชินมองหนีหย่งเซี่ยวไม่หลงเหลือความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว มันเย็นชาอย่างยิ่ง และแข็งกร้าวเป็นพิเศษ

"งั้นคุณก็ฆ่าผมซะสิ"

เพียงประโยคเดียว หนีหย่งเซี่ยวก็ชะงักไป ทั้งสองสบตากัน จ้องมองนิ่งงัน

ช่วงเวลาที่หยุดนิ่งไปเสี้ยววินาทีนี้เพียงพอที่จะบ่งบอกถึงความบาดหมางในใจของทั้งคู่ รวมถึงการที่หนีหย่งเซี่ยวรู้ดีแก่ใจแต่แกล้งทำเป็นไขสือ

"ฆ่าผมแล้ว ใต้หล้าจะได้สงบสุขไง"

เมื่อเผชิญกับการประชดประชันของหานเชิน หนีหย่งเซี่ยวยังคงสุขุมเยือกเย็น เขารินเหล้าอย่างสบายอารมณ์ "ฉันเลิกทำเรื่องแบบนั้นมานานแล้ว"

"มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันสิ อาเชิน"

"ฮ่องกงกว้างใหญ่จะตายไป ถ้านายยอม พวกเราก็ร่วมมือกัน"

"เรื่องที่แล้วๆ มาก็ให้มันแล้วไปเถอะ"

หนีหย่งเซื่อยื่นแก้วเหล้าไปตรงหน้าหานเชิน

ความหมายคือ ให้ทำเหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

น้ำเหล้าในแก้วกระเพื่อมไหวเล็กน้อย

หานเชินเลื่อนแก้วเหล้าออกไป

หนีหย่งเซี่ยวซดเหล้าเข้าปากไปอึกหนึ่ง ตลอดเวลานั้น หานเชินจ้องมองเขาเขม็ง ไม่ละสายตาไปไหนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

"คุณต้องฆ่าผมแน่ๆ"

"คืนนี้คุณก็จะฆ่าผม"

หนีหย่งเซี่ยวไม่ตอบคำ เขาถอดแว่นตากรอบทองที่ดูทรงสุภาพบุรุษจอมปลอมออก

สีหน้าเริ่มไม่สบอารมณ์พร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ขึ้นมา

การถ่ายทอดอารมณ์ของซูหานยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ไม่มากไป ไม่น้อยไป ให้น้ำหนักได้พอดิบพอดี

และการแสดงที่พอเหมาะพอเจาะ ลื่นไหลเป็นธรรมชาติแบบนี้นี่แหละที่ยากแสนยาก

ผู้กำกับหลิวและผู้กำกับม่ายมองดูการแสดงของซูหานแล้วพยักหน้าชื่นชมอย่างพึงพอใจไม่หยุด

ส่วนหยางเชาเยว่นั้นถึงกับยืนอึ้งไปเลย

"นี่ใช่พี่ซูหานจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"พอใส่แว่นแล้วเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ให้ความรู้สึกแบบสุภาพชนจอมโฉดสุดๆ"

"แถมถ่ายมาตั้งนาน ฉากของเขายังไม่เคยสั่งเทกเลยสักครั้ง พี่เจิ้งจื่อเหว่ยที่เป็นรุ่นใหญ่มีประสบการณ์ขนาดนั้น ยังต้องเทกตั้งหลายรอบ"

"พี่ซูหาน เจ๋งชะมัด!"

หยางเชาเยว่พึมพำชื่นชมอยู่ในใจคนเดียว ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปซูหานตอนกำลังแสดงอยู่ ในจังหวะที่ทีมงานไม่ได้สังเกต

หนีหย่งเซี่ยวกดเบอร์โทรศัพท์พลางพูดไปด้วย "ถ้าฉันฆ่านาย แล้วเมียกับลูกสาวนายจะทำยังไงล่ะ?"

นี่คือการประชันไหวพริบของระดับหัวหน้าใหญ่

หานเชินเผชิญหน้ากับหนีหย่งเซี่ยวตรงๆ มาตลอด หนีหย่งเซี่ยวเองก็ไม่คิดจะเล่นลับหลังกับเขาอีกต่อไป

เมื่อกดโทรติดแล้ว เขาก็เงยหน้าขึ้นมองหานเชิน แล้วยื่นโทรศัพท์ไปให้

หานเชินมองดูตลอด แต่กลับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังไม่มีความกังวลเลยสักนิด

ออกจะดูเหมือนกำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้วยซ้ำ

โทรศัพท์เครื่องใหญ่วางลงข้างมือหานเชิน

หนีหย่งเซี่ยวคิดว่าผู้หญิงที่ไทยคนนั้นคือเมียของหานเชิน จึงคิดจะใช้เรื่องนี้มาข่มขู่หานเชิน ทว่าเขากลับไม่รู้เลยว่าผู้หญิงที่ไทยคนนั้นไม่ใช่เมีย แต่เป็นคนรับใช้ของเขาต่างหาก หานเชินถึงได้มั่นใจและถือไพ่เหนือกว่าขนาดนี้

"หลายปีมานี้ ผมไม่ตายหรอก"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ยิ้มบางๆ ให้หนีหย่งเซี่ยว แล้วกดเบอร์โทรศัพท์

"ก็เพราะว่า… ผมมีเพื่อนดีๆ อยู่คนหนึ่งที่ไทยไงล่ะ"

พอยกหูโทรศัพท์แนบใบหู มุมปากก็ยกยิ้มด้วยความมั่นใจและเด็ดเดี่ยว ราวกับกุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้ในกำมือเรียบร้อยแล้ว

หนีหย่งเซี่ยวเลิกคิ้วมองเขาอย่างดูแคลน อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะมีลูกไม้อะไรมาเล่น

การเลิกคิ้วอย่างเหยียดหยามแฝงความไม่แยแสอยู่กลายๆ เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยย่นบนหน้าผากปรากฏชัดขึ้นเพราะหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น

หานเชินคุมเกมไว้หมดแล้ว เขายื่นโทรศัพท์ไปข้างหน้า "คุณก็ลองฟังสายนี้ดูสิ"

"โทรไปที่ฮาวายน่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น สายตาของหนีหย่งเซี่ยวก็ตกลงไปที่โทรศัพท์เครื่องใหญ่ ในใจเริ่มตระหนักถึงสิ่งที่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง

แววตาเปลี่ยนไปในทันที

และการเปลี่ยนผ่านของแววตานี้ก็ทำได้อย่างประณีตลงตัว

มันคือความรู้สึกของการที่เดิมทีคิดว่าคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัด แต่เพียงวินาทีถัดมากลับถูกอีกฝ่ายพลิกเกมคุมไว้แทน เป็นความรู้สึกเคว้งคว้างเล็กๆ เมื่อสูญเสียแต้มต่อที่มั่นใจไป

"ว้าว! แววตานี้ สุดยอดจริงๆ"

"การถ่ายทอดอารมณ์ตรงนี้ยากที่สุดเลย ไม่นึกเลยว่าเขาจะทำออกมาได้ขนาดนี้"

"ดีมาก ดีจริงๆ!"

ผู้กำกับม่ายและผู้กำกับหลิวต่างมองดูอย่างเคลิบเคลิ้ม อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมเปาะ

หยางเชาเยว่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินผู้กำกับทั้งสองคนเอ่ยปากชมซูหานขนาดนี้ก็พลอยมีความสุขไปด้วย ดีใจและภาคภูมิใจแทนซูหานสุดๆ

พี่ซูหานตอนแสดงสดนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะเนี่ย

นี่ใช่พี่ซูหานคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักจริงๆ เหรอเนี่ย?