บทที่ 59 ซูหานก็คือหนีหย่งเซี่ยว หนีหย่งเซี่ยวก็คือซูหาน

“นายก็ฟังสายนี้ดูสิ”

“โทรไปฮาวาย”

“ครอบครัวนายอยู่ที่นั่นหมด”

หานเชินยื่นมือถือเครื่องใหญ่กระดูกหมาไปตรงหน้าหนีหย่งเซี่ยว

“รวมถึงเพื่อนคนไทยของฉันด้วย”

พูดจบ เขาก็ไสโทรศัพท์เลื่อนไปจนถึงมือของหนีหย่งเซี่ยว

หนีหย่งเซี่ยวมองโทรศัพท์เครื่องนั้นแล้วหยิบขึ้นมาถือไว้ พลางช้อนสายตาขึ้นมองหานเชิน แววตาของเขาเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

สายตาคู่นั้นเจือไปด้วยความเป็นห่วงครอบครัว ขณะเดียวกันก็มีความกระหายที่จะฆ่าหานเชินให้ตายคามือ

ซูหานถ่ายทอดแววตานี้ของหนีหย่งเซี่ยวออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวาและลุ่มลึก มีการแปรเปลี่ยนอารมณ์หลายชั้นซ้อนทับกันอย่างต่อเนื่อง

เขายกหูโทรศัพท์แนบหู

ปลายสายส่งเสียงภาษาอังกฤษสำเนียงไทยแปร่งๆ ออกมา “คุณหนี สวัสดีครับ”

“ลูกพี่ผมสั่งให้ต้อนรับครอบครัวคุณเป็นอย่างดีเลยล่ะ”

จากนั้นในสายก็มีเสียงลูกสาวของเขาดังขึ้น “ปะป๊า อยู่ไหนเหรอคะ?”

พอได้ยินเสียงนี้ หนีหย่งเซี่ยวก็เงยหน้าขึ้นมองหานเชิน คอเอียงไปเล็กน้อย จิตใจเริ่มตื่นตระหนก

หานเชินกำจุดอ่อนของเขาไว้ได้แล้ว เขาแพ้แล้ว

เขาวางมือถือลง ก่อนจะตวัดมือล้วงปืนออกมาจากกระเป๋าเสื้อของลูกน้องอย่างรวดเร็ว ขึ้นลำกล้องฉับพลันแล้วเล็งตรงไปที่หานเชิน

หานเชินกำลังนั่งจิบเบียร์อย่างสบายอารมณ์ ปลายกระบอกปืนของเขากระแทกเข้าที่หัวของหานเชินเต็มแรงจนแก้วเบียร์ร่วงหลุดมือ

“เพล้ง!”

แก้วแตกกระจาย น้ำเบียร์หกเกลื่อนพื้น

“คุณหนี!”

เฉินหย่งเหรินรีบลุกขึ้นยืนร้องเรียกทันที

หนีหย่งเซี่ยวในยามนี้ขาดสติไปอย่างสิ้นเชิง และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาคุมตัวเองไม่อยู่

“หุบปาก!”

เขาโกรธจัด

เดิมทีคิดว่าตนเองคุมสถานการณ์ไว้ได้หมด บงการหานเชินได้อยู่หมัด ทว่ากลับไม่คาดคิดว่าจะถูกหานเชินซ้อนแผนตลบหลังเข้าแบบนี้

ตั้งแต่ต้นจนจบ หนีหย่งเซี่ยวเป็นคนที่ดูสบายๆ ผ่อนคลาย และสุขุมเยือกเย็นมาตลอด

และการระเบิดอารมณ์ในครั้งนี้ ยิ่งส่งเสริมให้มิติของตัวละครตัวนี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

กระบอกปืนในมือกดแนบเข้ากับลำคอของหานเชินอย่างแน่นหนา

หานเชิน “ฉันบอกแล้วไง ว่าคืนนี้นายต้องฆ่าฉัน”

ท่ามกลางเสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังแว่วมา เจ้าหน้าที่ตำรวจก็รุดมาถึงที่เกิดเหตุ

รถตำรวจหลายคันปิดล้อมพวกเขาเอาไว้ทุกทิศทาง

หนีหย่งเซี่ยวโกรธจัด อกกระเพื่อมหายใจถี่รัวอย่างเห็นได้ชัดด้วยความหนักอึ้งในใจ

ตำรวจกรูเข้ามาล้อมพวกเขาไว้เป็นวงกลม

สารวัตรหวงยืนอยู่ด้านหน้าสุด

ส่วนหลิวเจี้ยนหมิง คนทรยศที่แฝงตัวเป็นสาย ยืนอยู่ด้านหลังสารวัตรหวง มือถือปืนเล็งตรงมาที่เขา

ตำรวจทุกคนในที่เกิดเหตุต่างยกปืนเล็งมาที่เขา เขาไม่มีทางถอยอีกต่อไปแล้ว

ไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินบนหลังคารถหมุนวนกะพริบวูบวาบไปมา

“หนีหย่งเซี่ยว วางปืนลง!”

สารวัตรหวงตะโกนใส่หนีหย่งเซี่ยว

หานเชิน “ช่างมันเถอะ!”

“เมื่อก่อนมันเคยคิดจะฆ่าฉันมาแล้ว ให้มันฆ่าอีกสักรอบจะเป็นไรไป”

หานเชินที่พูดจาแบบนี้ ความจริงในใจกลับตื่นกลัวจนแทบบ้า เหงื่อกาฬผุดซึมไหลหยดลงมาตามหน้าผากและใบหน้า

“คุณตำรวจทั้งหลาย เดี๋ยวพอมันยิงผมตาย พวกคุณจะยิงหรือไม่ยิงก็ตามใจเลยนะ!”

หานเชินเริ่มลนลาน การพูดจาแบบนี้ก็มีเจตนาแอบแฝง เพื่อให้ตำรวจเตรียมพร้อมลงมือจัดการกับหนีหย่งเซี่ยว

อีกด้านหนึ่ง หนีหย่งเซี่ยวหมุนตัวเข้ามาโอบล็อกตัวหานเชินไว้ในอ้อมแขน มือซ้ายบีบรัดหัวของหานเชินแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

ปืนพกในมือหนีหย่งเซี่ยวจ่อเข้าที่หัวของหานเชิน เวลานี้เขาฟิวส์ขาดอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ครอบครัวคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา และเป็นจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียว

แต่ตอนนี้หานเชินกำจุดอ่อนของเขาไว้ แถมยังลงมือกับคนในครอบครัวของเขาแล้ว

ไม่มีความหมายอีกต่อไป ทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

พังทลายมันไปให้หมดนั่นแหละดี

หานเชิน ไปลงนรกซะเถอะ!

ซูหานเข้าใจตัวละครหนีหย่งเซี่ยวอย่างลึกซึ้ง และเข้าใจทุกระลอกคลื่นอารมณ์โกรธแค้นจนคุ้มคลั่งของหนีหย่งเซี่ยวในเวลานี้เป็นอย่างดี

ความรู้สึกร่วมมันรุนแรงเหลือเกิน

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาคือครอบครัว ในเมื่อตอนนี้ครอบครัวไม่มีเหลือแล้ว จะเอาสิ่งเหล่านี้ไปเพื่ออะไรกันอีก?

อย่างมากก็แค่ตายตกไปตามกัน!

หนีหย่งเซี่ยวในวินาทีนี้คงรู้สึกเช่นนี้สินะ

ชั่วพริบตานั้น ซูหานก็คือหนีหย่งเซี่ยว หนีหย่งเซี่ยวก็คือซูหาน

คนทั้งสองดูราวกับหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน

อะไรคือฝีมือการแสดงงั้นเหรอ?

มันไม่ใช่การแสดงอีกต่อไปแล้ว แต่คือความรู้สึกที่จริงแท้จากก้นบึ้งหัวใจต่างหาก!

“เดินบนเส้นทางนี้ ช้าเร็วก็ต้องชดใช้”

หนีหย่งเซี่ยวขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

หานเชินหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย หยาดเหงื่อไหลพรากไม่หยุด

เขาทำใจยอมรับว่าวันนี้คงต้องตายแน่แล้ว จึงหลับตาลงอย่างสงบนิ่ง

หนีหย่งเซี่ยวเจ็บปวดทรมาน

ขณะที่เขากำลังกัดฟันแน่นเตรียมจะลั่นไกสังหารหานเชิน เสียงปืนก็ดังขึ้นกะทันหัน

“ปัง——”

เสียงปืนดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก

เฉินหย่งเหรินผู้เป็นน้องชายของหนีหย่งเซี่ยวม่านตาหดเล็กลง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

วินาทีนี้เขาก็สับสนมึนงงไปหมด

ครอบครัวที่เขาไม่เคยชอบมาโดยตลอด พี่ชายร่วมบิดาคนนี้ และตระกูลอิทธิพลมืดที่เขาอยากจะหนีให้พ้นมาเสมอ

ทว่าในยามที่พี่ชายแท้ๆ ผู้มีสายเลือดเดียวกันถูกยิง หัวใจของเขากลับกระตุกวูบ ความโศกเศร้าผุดขึ้นมาในอก และที่มากกว่านั้นคือความไม่อยากจะเชื่อ

หลิวเจี้ยนหมิงลดปืนลง

ภาพจากกล้องจับโฟกัสไปที่ดวงตาทั้งสองข้างของสารวัตรหวง

ดวงตาของเขาวาวโรจน์ ในตาดำสะท้อนเงาร่างของหนีหย่งเซี่ยว

เวลาราวกับหยุดหมุน…

โลกทั้งใบเงียบสงัดลง

ทุกสิ่งตรงหน้าดูเลือนราง…

บนหน้าผากของหนีหย่งเซี่ยวมีจุดสีแดงปรากฏขึ้น จากนั้นปืนในมือก็ร่วงหล่น

ร่างทั้งร่างของเขาหงายหลังล้มลงไปอย่างสิ้นสติ

เฉินหย่งเหรินสาวเท้าเร็วๆ เข้าไปสองก้าวแล้วคว้าร่างของเขาไว้

เมื่อรับร่างไว้ได้ หนีหย่งเซี่ยวก็ล้มพับลงในอ้อมแขนของเฉินหย่งเหรินผู้เป็นน้องชาย

หานเชินลืมตาขึ้น มองดูหนีหย่งเซี่ยวที่ล้มอยู่บนพื้นแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ในวาระสุดท้าย หนีหย่งเซี่ยวที่กอดเฉินหย่งเหรินน้องชายของตนไว้ กลับคลำเจอเครื่องดักฟังในกระเป๋าเสื้อแจ็กเกตหนังของน้องชาย

เครื่องดักฟังแบบนี้มีแต่สายสืบตำรวจเท่านั้นที่จะพกติดตัว

เขารู้แล้วว่าเฉินหย่งเหรินคือสายตำรวจที่แฝงตัวอยู่ข้างกายเขา

เขาปวดใจอย่างยิ่ง ที่จริงเขาสงสัยมานานแล้ว แต่เพิ่งจะแน่ใจเอาตอนนี้

ทว่าจนถึงวินาทีสุดท้าย เขากลับเก็บเครื่องดักฟังยัดคืนลงไปในกระเป๋าเสื้อ ไม่เปิดเผยตัวตนของเฉินหย่งเหรินให้ใครรู้

หนีหย่งเซี่ยวตายแล้ว

ร่างนอนตะแคงอยู่บนพื้น ดวงตายังคงเบิกค้าง จากโลกนี้ไปชั่วนิรันดร์…