บทที่ 60 'สองคนสองคม 2' ปิดกล้องแล้ว ออกไปกินข้าวกับหยางเชาเยว่ แฟนคลับนับไม่ถ้วนแห่รุมล้อม

“คัต!!!!”

“เยี่ยม!”

แปะๆ!

เมื่อซูหานล้มตัวลงไปและฉากปิดกล้องสิ้นสุดลง เสียงปรบมือในกองถ่ายก็ดังกึกก้องประดุจเกลียวคลื่นที่ซัดกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย

บางคนถึงกับหลั่งน้ำตา บางคนยังคงจมลึกอยู่ในห้วงอารมณ์ บางคนมองดูจนเคลิบเคลิ้มอินไปกับเรื่องราวด้วยกันทั้งหมด

ซูหานแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก ในวินาทีที่ปิดกล้อง ผู้กำกับทั้งสองคนต่างรีบปรบมือพร้อมตะโกนชมไม่ขาดปาก

หยางเชาเยว่ก็รีบลุกขึ้นยืน มองดูซูหานด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี

เมื่อเห็นว่าซูหานระเบิดฝีมือออกมาได้อย่างไร้ที่ติ ทุกคนต่างก็ปรบมือให้เขา

หลังจากผู้กำกับสั่งคัต ซูหานก็ค่อยๆ ถอนตัวออกจากบทบาท

กลับคืนสู่ตัวตนในฐานะซูหานอีกครั้ง

ในที่สุดก็ปิดกล้องแล้ว!

แม้ว่าในตอนแสดง ซูหานจะใช้ฟังก์ชันเปิดใช้งานตัวละครก็ตาม

แต่หลังจากที่เคยผ่านประสบการณ์การรับบทเฟิงอวี่ซิวมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เมื่อได้มาสวมบทบาทเป็นหนีหย่งเซี่ยว เขาก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง

เมื่อเทียบกับการแสดงครั้งก่อน หนนี้เขารู้สึกอินและกลืนเป็นเนื้อเดียวกับบทบาทได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ราวกับว่าตัวเขาคือหนีหย่งเซี่ยวจริงๆ จนถึงขั้นรับรู้และเข้าอกเข้าใจความรู้สึกของตัวละครได้อย่างจับใจ

สามารถสัมผัสได้ถึงความสุข ความเศร้า และความโกรธแค้นของบทบาทนี้ได้อย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม

ดังนั้นแม้ว่าตอนนี้การแสดงจะจบลงแล้ว แต่อารมณ์ความรู้สึกของเขาก็ยังคงหนักอึ้งอย่างยิ่ง

ก็แหม ตัวเขาเพิ่งจะตายไปในฉากหยกๆ ตอนลุกขึ้นยืนก็เลยยังปรับอารมณ์ไม่ทัน

ด้วยความที่ผู้กำกับหลิวและผู้กำกับม่ายเป็นผู้กำกับที่มากประสบการณ์ จึงมองออกถึงความผิดปกติของซูหานทันที จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า "นายไม่เป็นไรนะ?"

"ยังติดอยู่ในบทเหรอ?"

"ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ ปรับอารมณ์ พักสักหน่อยเถอะ"

"ไม่เป็นไรหรอก สบายใจได้"

เมื่อเห็นผู้กำกับทั้งสองคนแสดงความห่วงใยขนาดนี้ ซูหานก็รู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก

"นายแสดงได้ยอดเยี่ยมจริงๆ"

"โชคดีที่ฝีมือการแสดงของนายเฉียบขาดมาก ช่วยประหยัดเวลาให้พวกเราไปได้ตั้งเยอะ ขอบคุณมากนะ ขอบใจจริงๆ!"

ผู้กำกับม่ายและผู้กำกับหลิวต่างพากันกล่าวขอบคุณซูหาน

เดิมทีพวกเขาตั้งใจว่าจะต้องใช้เวลาเพิ่มอีกครึ่งเดือนเพื่อถ่ายทำพาร์ตของซูหาน สำหรับคนทั่วไปแล้ว ต่อให้เป็นนักแสดงมืออาชีพแค่ไหน ก็คงต้องใช้เวลามากกว่าซูหานอีกครึ่งเดือนอยู่ดี

ทว่านับตั้งแต่เริ่มเข้าฉาก ซูหานไม่เคยต้องถ่ายซ้ำหรือเอ็นจีเลยแม้แต่ครั้งเดียว ด้วยเหตุนี้เองจึงช่วยประหยัดเวลาของกองถ่ายไปได้มหาศาล

ขณะเดียวกัน ทีมงานในกองถ่ายต่างก็รู้สึกขอบคุณซูหานเป็นพิเศษ เพราะมีเขา พวกเขาจึงไม่ต้องเหนื่อยซ้ำซ้อน และเลิกงานได้อย่างรวดเร็ว

"ขอบคุณมากครับพี่ซูหาน!"

"พี่ซูหานเหนื่อยหน่อยนะครับ!"

ทุกคนต่างเอ่ยปากขอบคุณและบอกว่าเขาเหน็ดเหนื่อย ทุกคำพูดล้วนเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

หลังจากที่ซูหานทักทายพูดคุยกับทุกคนในกองถ่ายเสร็จแล้ว หยางเชาเยว่ถึงได้เดินเข้ามาหา

"พี่ซูหาน พี่แสดงได้สุดยอดไปเลย! หนูไม่นึกเลยว่าพี่จะแสดงเก่งขนาดนี้ ถึงขั้นไม่ต้องเอ็นจีเลยสักเทก ตอนแรกหนูนึกว่าที่พี่แสดงเก่งขนาดนั้นในเรื่องก่อนคงต้องเทกตั้งหลายรอบซะอีก ที่แท้หนูก็คิดมากไปเอง"

"หนูว่าพี่มีพรสวรรค์มากจริงๆ นะ"

"แม้แต่รุ่นใหญ่อย่างพี่เจิ้งจื่อเหว่ยมายืนข้างๆ พี่ พี่ก็ยังข่มรัศมีได้อยู่หมัด ออร่าพี่ทรงพลังสุดๆ ไปเลย"

ปากของหยางเชาเยว่ราวกับลงนะหน้าทองไว้ พูดจาได้ถูกหูซูหานไปเสียหมด

"เก่งกาจขนาดนี้ นี่ใช่พี่ซูหานที่หนูรู้จักจริงๆ เหรอเนี่ย?"

หยางเชาเยว่มองซูหานพลางถอนหายใจออกมาด้วยความทึ่ง

"บางทีฉันอาจจะเป็นตัวปลอมก็ได้นะ"

ทั้งสองคนต่างหลุดขำออกมาพร้อมกัน

"พี่ซูหานครับ มาถ่ายรูปปิดกล้องกันทางนี้เร็ว!"

ทีมงานในกองถ่ายตะโกนเรียกขึ้นมา

"โอ้ ไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

ซูหานขานรับแล้วหันไปมองหยางเชาเยว่ "ฉันไปถ่ายรูปปิดกล้องก่อนนะ เธอรอฉันตรงนี้แป๊บหนึ่ง"

"ได้ค่ะ"

หยางเชาเยว่รออยู่อย่างว่าง่าย

หลังจากถ่ายรูปปิดกล้องเสร็จ ซูหานยังได้รับช่อดอกไม้จากทีมงานด้วย

มันคือช่อดอกลิลลี่ ซูหานค่อนข้างชอบดอกลิลลี่อยู่แล้ว กลิ่นของมันหอมสะอาดบริสุทธิ์และละมุนละไม

"เอ้า ให้เธอ"

เขายื่นช่อดอกไม้ให้หยางเชาเยว่

เธอรับไปแล้วรู้สึกดีใจมาก

"ฮิๆ ขอบคุณค่ะพี่ซูหาน"

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเอง"

หลังจากบอกลาทีมงานและผู้กำกับเรียบร้อยแล้ว

ซูหานก็พาหยางเชาเยว่ขึ้นรถ ขับตรงไปยังร้านอาหาร

ตอนนี้ซูหานยังไม่มีผู้จัดการหรือผู้ช่วยคอยตามประกบ ทุกอย่างจึงยังต้องดูแลตัวเองไปก่อน

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่พวกเขามาถึงร้านอาหารและนั่งลง ก็มีคนจากโต๊ะรอบข้างจำซูหานได้เข้าจนได้

"เอ๊ะ?! นั่นไม่ใช่ซูหานเหรอ?"

"เชี่ย ใช่จริงๆ ด้วย ซูหานนี่หว่า!!"

"คุณพระช่วย พวกเรามาเจอซูหานตัวจริงที่นี่ได้ไงเนี่ย โคตรพีคเลย"

"อ้าว? แล้วคนที่นั่งกินข้าวอยู่กับซูหานนั่นใครน่ะ?"

"คงไม่ใช่แฟนเขาหรอกนะ???"

"เร็วเข้า รีบถ่ายรูปไว้เลย ถ่ายไว้เร็ว!!!"

แฟนคลับสาวๆ หลายคนรีบควักมือถือออกมารัวชัตเตอร์ถ่ายรูปซูหานกับหยางเชาเยว่ที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกันทันที

หลังจากถ่ายเสร็จ พวกเธอก็รวบรวมความกล้าเดินตรงเข้ามาหา

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ คุณคือ…"

"ซูหานใช่ไหมคะ?"

สองสาวแฟนคลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามาทักทายซูหานก่อน

ซูหานที่กำลังคุยกับหยางเชาเยว่อยู่เพลินๆ ถูกขัดจังหวะกะทันหัน

"สวัสดีครับ"

ตั้งแต่ที่เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังมา นี่เป็นครั้งแรกที่ซูหานออกมาเปิดเผยตัวนั่งกินข้าวในร้านอาหารข้างนอกแบบนี้

ตอนที่ยังเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบ ไม่มีใครคิดจะสนใจเขาเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะเหลือบมองด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้พอดังแล้ว แค่ออกมากินข้าวด้านนอก คนอื่นก็เป็นฝ่ายเข้ามาทักทายเอง

ยิ่งไปกว่านั้น สายตาของเด็กสาวทั้งสองคนก็บ่งบอกชัดเจนว่าพวกเธอเป็นแฟนคลับตัวยงของซูหาน

"กรี๊ดดดด!!!!"

"ซูหานตัวจริงด้วย!!"

"ซูหานคะ บทเฟิงอวี่ซิวที่คุณเล่นมันสุดยอดมากเลยนะ บทนั้นทำเอาพวกเรากลัวจนขนลุกเลยค่ะ"

"ฝีมือการแสดงของคุณดีมากๆ เลย!"

"พวกเราชอบคุณมากเลยนะคะ!"

"ขอ… ขอลายเซ็นพวกเราหน่อยได้ไหมคะ?"

แฟนคลับสาวพูดพลางรีบดึงเสื้อตัวเอง แล้วล้วงปากกาออกมาจากกระเป๋าเป้ยื่นให้ตรงหน้าซูหาน

"ได้สิครับ"

เมื่อเห็นแฟนคลับตัวน้อยสองคนตื่นเต้นขนาดนี้ ซูหานก็เซ็นชื่อให้พวกเธอทีละคน

หลังจากเซ็นเสร็จ ซูหานยังถามด้วยความใส่ใจอีกว่า "อยากถ่ายรูปด้วยกันไหมครับ?"

"กรี๊ดดดด!!!!"

"ถ่ายค่ะ ถ่ายยยย!!"

แฟนคลับสาวตื่นเต้นจนแทบสติหลุด สองมือยกขึ้นกุมแก้มพลางส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมาไม่หยุด

"มาค่ะ เดี๋ยวหนูช่วยถ่ายให้เอง"

หยางเชาเยว่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรับมือถือมาจากแฟนคลับสาวแล้วช่วยถ่ายรูปให้

"อ๊าย! ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ!"

"สู้ๆ นะคะ!"

"ตั้งใจแสดงหนังต่อไปนะ พวกเราจะรอวันที่คุณประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน!"

"คุณต้องทำได้แน่ๆ ค่ะ!"

สองสาวแฟนคลับกอดมือถือกระโดดโลดเต้นวิ่งกลับไปด้วยความดีอกดีใจ

พอกลับไปแล้ว สายตาก็ยังคงจับจ้องมองซูหานไม่วางตา ก่อนจะกระซิบกระซาบคุยกัน

"ซูหานตัวจริงหล่อมากเลยอะ!"

"จริงด้วยๆ รู้สึกว่าหล่อกว่าตัวละครที่เขาเล่นตั้งเยอะแน่ะ"

"เพราะงี้ไงถึงเรียกว่านักแสดงตัวจริง ยอมแต่งตัวให้ดูอัปลักษณ์ ทั้งที่จริงๆ แล้วจะใช้แค่หน้าตากินข้าวก็ได้แท้ๆ แต่กลับเลือกที่จะใช้ฝีมือการแสดงแทน"

"เมื่อกี้เขายังเป็นฝ่ายชวนเราถ่ายรูปเองด้วยนะ อมก. เขาใส่ใจสุดๆ ไปเลย หลงรักไม่ไหวแล้ว ขอสมัครเป็นแฟนคลับเลย!"

"งื้อออ ชอบเขาจังเลยอะ โคตรตามใจแฟนคลับเลย"

หลังจากที่สองสาวได้ทั้งลายเซ็นและรูปถ่ายกับซูหานไปแล้ว คนในร้านอาหารอีกหลายโต๊ะต่างก็ทยอยลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามา

"เฮ้ย? พวกเธอดูสิ คนนั้นเหมือนคนที่เล่นเป็นเฟิงอวี่ซิวที่ดังเป็นพลุแตกช่วงก่อนเลยนี่"

"หือ? เหมือนจริงด้วยแฮะ!"

"เด็กผู้หญิงสองคนนั้นได้ทั้งลายเซ็นทั้งถ่ายรูปด้วยแล้ว เชี่ย ใช่เฟิงอวี่ซิวจริงๆ ด้วยว่ะ!!!"

"เร็ว รีบไป ขอลายเซ็นมั่งสิ!!!"

"เขาไม่ได้ชื่อเฟิงอวี่ซิว เขาชื่อซูหานต่างหากเล่า!"

ในตอนแรกหลายคนยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เพราะคนที่ปกติเห็นได้แค่บนจอภาพยนตร์ จู่ๆ จะมาโผล่อยู่ตรงหน้าตัวเองได้อย่างไร

ด้วยเหตุผลนี้ ต่อให้จะเห็นซูหานตัวจริงอยู่ตรงหน้า ก็ยังคิดไปเองว่าไม่ใช่

ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า ซูหานก็คือเฟิงอวี่ซิวที่กำลังมาแรงบนจอเงินช่วงนี้นี่เอง

เพียงชั่วเวลาสั้นๆ จากเด็กสาวโต๊ะข้างๆ ก็ลามไปโต๊ะอื่นๆ อีกหลายโต๊ะ จากนั้นก็กลายเป็นพนักงานในร้านอาหาร

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนเอาไปโพสต์ลงในอินเทอร์เน็ต ทำให้ผู้คนจากลานกว้างแถวนั้น จากถนนใกล้เคียง และจากร้านอาหารรอบๆ ต่างพากันแห่มาที่นี่ เพียงเพื่อจะได้เห็นตัวจริงของซูหานสักครั้ง

ซูหานแจกลายเซ็นและถ่ายรูปคู่กับแฟนคลับไปหลายคนติดต่อกัน

จนกระทั่งเห็นว่าหน้าร้านอาหารเริ่มมีคนมามุงจนแน่นขนัดและสถานการณ์เริ่มจะไม่ค่อยดีแล้ว เขาถึงได้รู้สึกตัวว่าเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่

ตอนนี้ถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบชิ่งแล้ว!

"เชาเยว่ เร็วเข้า เผ่นกันเถอะ คนเยอะเกินไปแล้ว ขืนช้ากว่านี้คงหนีไม่ออกแน่"

"อื้อๆ!"

ซูหานพูดจบก็รีบพาหยางเชาเยว่ฝ่าฝูงชน ก่อนจะแอบย่องหนีออกทางประตูด้านหลังของร้านอาหารไปอย่างเงียบๆ

นับตั้งแต่เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดัง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับความรักและความคลั่งไคล้ของผู้คนมากมายขนาดนี้

ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับกำลังฝันไปเลยจริงๆ

หลังจากหนีรอดออกมาจากฝูงชนได้ ทั้งสองคนก็รีบโบกแท็กซี่แล้วนั่งออกไปทันที