ตอนที่ 61
บทที่ 61 ซูหานพาผู้หญิงกลับบ้าน เร่อปาถึงกับอึ้ง
อยากกินตี๋น้อย · 4,450 ตัวอักษร
“พี่ซูหาน พี่ดังระเบิดแล้วจริงๆ เมื่อกี้คนเยอะมากเลย”
พอนึกย้อนไปถึงภาพเมื่อครู่ เธอยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย ช่างดูเกินจริงเหลือเกิน
เธอไม่เคยถูกผู้คนรุมล้อมขนาดนี้มาก่อน พอได้มาสัมผัสร่วมกับซูหานสักครั้ง ก็รู้สึกมีความสุขดีเหมือนกัน
“ไม่คิดเลยว่าพี่จะมีแฟนคลับสาวๆ เยอะขนาดนี้ เมื่อก่อนฉันยังนึกว่าพวกที่คอยอวยพี่เป็นพวกกองทัพหน้าที่บริษัทพี่จ้างมาช่วยปั่นกระแสซะอีก”
ซูหานยิ้มพลางพูด “คนที่ติดตามฉันมีตั้งสิบล้านกว่าคนเลยนะ จะเป็นแฟนคลับปลอมที่ฉันควักเงินซื้อทั้งหมดได้ยังไงล่ะ?”
ได้ยินที่ซูหานพูด หยางเชาเยว่ก็เอามือลูบคางคิดตามอย่างจริงจัง “ก็จริงแฮะ”
โครก~~
จู่ๆ ท้องของหยางเชาเยว่ก็ส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมา เธอเหลือบมองซูหานด้วยความเขินอาย แล้วสายตาก็ดันประสานเข้ากับซูหานพอดี
“เธอยังหิวอยู่ใช่ไหม?”
“เมื่อกี้ยังกินไม่ทันถึงครึ่งก็โดนล้อมซะแล้ว ดูท่าหลังจากนี้คงออกไปกินข้าวนอกบ้านไม่ได้แล้วล่ะ”
ซูหานครุ่นคิด “เอาอย่างนี้ไหม ไปหอพักพนักงานของฉันดีกว่า เดี๋ยวฉันทำอะไรให้กิน เรากินกันที่บ้าน”
“ว้าว ดีเลย!”
“จะได้ถือโอกาสไปดูหอพักพนักงานของพี่ซูหานด้วย!”
รถแล่นทะยานมุ่งหน้าตรงไปยังหอพักพนักงานของซูหาน
พอลงจากรถ หยางเชาเยว่ก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
“ว้าว ใหญ่จัง หรูหราสุดๆ!”
“นี่มันวิลล่าชัดๆ!”
“พี่ซูหาน พี่แน่ใจนะว่านี่คือหอพักพนักงาน ไม่ใช่ที่ที่บอสหยางเอาไว้เลี้ยงดูพี่น่ะ?”
หยางเชาเยว่มองหอพักพนักงานตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาวด้วยความทึ่ง
เธอนึกว่าหอพักพนักงานที่ซูหานพูดถึงจะเป็นแค่อพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆ ที่มีไม่กี่ห้องนอนแล้วอยู่รวมกันหลายๆ คนเสียอีก
ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าหอพักพนักงานของซูหานจะหรูหราได้ถึงเพียงนี้ ถึงขั้นเป็นบ้านพักพูลวิลล่าหลังใหญ่เลยทีเดียว
อยู่แบบนี้มันจะสบายเกินไปแล้ว
แค่คิดก็ฟินแล้ว
“ไปเถอะ เข้าไปข้างในกัน เดี๋ยวฉันทำกับข้าวให้กิน”
จากนั้น ซูหานก็โชว์ฝีมือรัวกระทะในครัว ทำข้าวผัดหยางโจวของโปรดของหยางเชาเยว่
ทั้งสองคนนั่งลงกินข้าวด้วยกัน พอกินเสร็จก็ย้ายมาที่ห้องนั่งเล่นเพื่อเปิดดูรายการ Produce 101 เทปที่ออกอากาศไปแล้ว
“จริงๆ เธอก็เต้นใช้ได้อยู่นะ”
“จริงเหรอคะ? ฮิฮิ ตอนนั้นหนูก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เอาแต่จะร้องไห้อย่างเดียว ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย”
“ตอนนี้ซ้อมเป็นยังไงบ้างแล้วล่ะ? ยังไหวไหม?”
หยางเชาเยว่เบะปาก “เหนื่อยมากเลยค่ะ!”
“พี่ซูหาน พี่ไม่รู้หรอกว่ามันเหนื่อยมากจริงๆ เหนื่อยสุดๆ ไปเลย”
“สาวๆ ในนั้นมีแต่คนสวยๆ แล้วยิ่งสวยก็ยิ่งขยันแข่งขันกันหนักมาก อดหลับอดนอนซ้อมเต้นกันทุกวัน”
“คุณพระช่วย หนูนึกภาพไม่ออกเลยว่าตัวเองไปทำอะไรที่นั่น”
“หนูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เง่าอยู่ทุกวันเลยค่ะ”
หยางเชาเยว่เริ่มบ่นระบายเรื่องตัวเอง
ช่วงเวลานี้หยางเชาเยว่ผอมลงไปมากจริงๆ แต่เป็นเพราะการแต่งตัวที่เปลี่ยนไป จึงดูสวยสะดุดตาขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
“เธอก็สวยเหมือนกันนี่”
“คนอื่นเขารับหน้าที่พยายาม ส่วนเธอแค่รับหน้าที่ขายขำก็พอแล้ว”
“ขายขำเหรอคะ?” หยางเชาเยว่ฟังไปฟังมาก็ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกว่ามันฟังดูแปลกๆ
“ใช่สิ เธออย่าคิดว่าการขายขำไม่ใช่เรื่องดีนะ นี่มันคือเซนส์วาไรตี้นะ ยุคนี้การเดินสายวาไรตี้เป็นทางที่รุ่งที่สุดและอยู่ได้ยาวนานที่สุดแล้ว ร้องเพลงเต้นรำมันจะทำอะไรได้นักหนาเชียว? เธอคงไม่เต้นไปจนตลอดชีวิตหรอกจริงไหม?”
“แต่ขายขำมันไม่เหมือนกันนะ เล่นวาไรตี้ไปได้ตลอดชีวิต สบายจะตายไป”
เดิมทีหยางเชาเยว่รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์มาก
แต่พอได้ยินที่ซูหานพูด ก็พลันตาสว่างขึ้นมาทันที เธอพยักหน้ารัวๆ “เหมือนจะพูดแบบนั้นได้จริงๆ ด้วยแฮะ”
“ว้าว! พี่ซูหาน พี่เก่งจังเลย!”
“ขายขำ…”
ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน สายโทรศัพท์จากหยางมี่ก็โทรเข้ามา
“เดี๋ยวก่อนนะ ฉันรับโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง”
“ฮัลโหล บอสหยางมีเรื่องอะไรเหรอครับ?”
“เรื่องในเทรนด์ค้นหายอดนิยมมันคืออะไรกันฮะ? นายถึงขั้นพาสาวออกไปกินข้าวนอกบ้านเลยเหรอ?”
“นายจะเกินไปแล้วนะ รีบกลับไปเดี๋ยวนี้ อย่ามัวเถลไถลอยู่ข้างนอก!”
“ผม…”
“ฉันต้องถ่ายละครต่อแล้ว ไว้ค่อยคิดบัญชีกับนายทีหลัง! แค่นี้นะ”
“ตู๊ดๆ—”
ซูหานเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย แต่หยางมี่กลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดเลยแม้แต่น้อย
มองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป ซูหานถึงกับพูดไม่ออก
“พี่ซูหาน มีอะไรรึเปล่าคะ?”
“ไม่มีอะไรหรอก”
พวกเขาคุยเล่นกันต่อไป
ทว่าทางฝั่งเร่อปาที่กำลังเดินทางกลับบ้าน ได้เห็นข้อความที่หยางมี่ส่งมาทางวีแชต
หยางมี่: ช่วยจับตาดูให้หน่อยว่าซูหานกลับบ้านหรือยัง เฝ้าดูดีๆ นะ ถ้าคืนนี้เขาไม่กลับมา เธอต้องบอกพี่ทันที
เร่อปา: ????
เห็นข้อความวีแชตที่หยางมี่ส่งมา เธอก็งุนงงไปหมด
นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเนี่ย?
เธอเปิดเวยปั๋วขึ้นมาดูตามสัญชาตญาณ พออ่านเรื่องในเวยปั๋วแล้ว เธอก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที
เชี่ยแล้วไง???
พี่ซูหานมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย?!
พอกลับมาถึงหน้าประตูบ้าน กำลังจะก้าวเข้าไป เสียงพูดคุยหัวเราะร่าเริงของซูหานกับผู้หญิงก็แว่วเข้าหู
เชี่ยแล้วไง?!
ถึงขั้นพามาที่บ้านเลยเหรอเนี่ย??!
เร่อปาตกใจแทบสิ้นสติ
ฮู่ว~ ใจเย็นก่อน ค่อยๆ ตั้งสติ
แอบดูจากข้างนอกก่อนดีกว่าว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่
คงไม่ใช่ว่าฉวยโอกาสตอนไม่มีใครอยู่บ้าน แล้วทำเรื่องอย่างว่ากันหรอกนะ…
ภาพไม่เหมาะสมสำหรับเยาวชนผุดขึ้นมาในหัวของเร่อปา เธอสูดหายใจเข้าลึก ทั้งตื่นตระหนกทั้งอยากรู้อยากเห็น
เธอค่อยๆ ย่องไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องนั่งเล่นเพื่อแอบดู โดยเอาตัวแนบติดกับกระจก
และในจังหวะนั้นเอง!
ซูหานก็หันมาเห็นเข้าพอดิบพอดี
“เธอ…”
เร่อปาถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปเลย!!!!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น