ตอนที่ 62
บทที่ 62 ซูหาน: นายมีฝีมือการแสดงด้วยเหรอ?
อยากกินตี๋น้อย · 4,389 ตัวอักษร
มองไม่เห็น มองไม่เห็นฉันหรอก!
มองไม่เห็นแน่นอน!!!
เร่อปาพึมพำในใจไม่หยุด สายตาเบิกค้างจ้องเขม็งไปที่ซูหานจนตาแทบไม่กะพริบ
ซูหานมองเธอด้วยสายตาเหมือนมองคนบ๊อง
“เธอมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย?”
“ฉัน…ฉัน…”
สมองของเร่อปาหมุนติ้วอย่างไว พลันมีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา
“เหมือนเมื่อกี้ฉันจะเห็นแมลงเกาะอยู่ตรงหน้าต่างน่ะ เลยกะว่าจะปัดมันออกไปซะหน่อย”
พูดไปพลาง เธอก็กวาดตามองขึ้นลงซ้ายขวาอย่างละเอียด แกล้งทำเป็นมองหาแมลง
“ตรงไหนล่ะ?”
“มะ…ไม่มีอะไรแล้ว เหมือนมันจะบินหนีไปแล้วล่ะ”
“พี่ซูหาน มีอะไรเหรอคะ?”
จังหวะนั้นเอง เสียงของหยางเชาเยว่ก็ดังมาจากด้านหลัง
เร่อปาเงยหน้าขึ้นไปมอง
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหยางเชาเยว่ยืนอยู่ตรงหน้าพอดี
“เธอคือแฟนสาวของพี่ซูหานคนนั้นเหรอ?!”
เร่อปาชี้ไปที่หยางเชาเยว่แล้วอุทานลั่น
หยางเชาเยว่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมเร่อปาถึงพูดแบบนั้น
ซูหานเองก็มองเร่อปาด้วยสีหน้างุนงงพอกัน
“อ๊ะ! มะ…ไม่ใช่สิ!”
ข้อมูลบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวของเร่อปาอย่างรวดเร็ว ทำให้นึกอะไรขึ้นมาได้
“เธอไม่ใช่เพื่อนของพี่ซูหานที่ชื่อหยางเชาเยว่หรอกเหรอ?”
“ที่ไปแข่งรายการ Produce 101 คนนั้นน่ะ”
หยางเชาเยว่กับซูหานมองเร่อปาที่ทำท่าทางตื่นตูมโวยวาย ยิ่งทำให้ทั้งสองคนอึ้งหนักเข้าไปใหญ่
“เธอ…เป็นแฟนของพี่ซูหานจริงเหรอ?”
เร่อปาหันไปมองหยางเชาเยว่แล้วถามย้ำอีกรอบอย่างจริงจัง
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา บรรยากาศเงียบกริบหยุดนิ่งไปถึงสองนาที
“อะไรของเธอเนี่ย? พูดจาเลอะเทอะอะไรไปเรื่อย”
“รีบเข้ามาในบ้านก่อนเถอะ”
ในที่สุด ทั้งสองฝ่ายก็ปรับความเข้าใจและคลี่คลายเรื่องเข้าใจผิดลงได้
“อ๋อ!”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”
“พวกเธอแค่ชวนกันออกไปกินข้าว แล้วดันโดนคนแอบถ่ายจนเข้าใจผิดสินะ”
“ให้ตายสิ ปาปารัซซี่สมัยนี้เล่นแรงเกินไปแล้วจริงๆ มั่วซั่วไปหมด”
หลังจากเร่อปาบ่นอุบยกใหญ่ เธอก็หันไปมองหยางเชาเยว่
“ว๊ายยย!”
“เธอน่ารักจังเลย!”
เธอมองหยางเชาเยว่ตาหยี พลางนึกถึงท่าทางของหยางเชาเยว่ในรายการจนเผลอหลุดยิ้มออกมา
“เอ๊ะ?”
หยางเชาเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ยังปรับอารมณ์ตามไม่ทัน
“วันนั้นฉันนั่งดูรายการกับพี่ซูหาน เห็นเธอในนั้นด้วยนะ”
“อ๋อค่ะ”
จากนั้นพวกเขาก็คุยเล่นกันต่ออีกพักใหญ่ เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว ผู้จัดการของหยางเชาเยว่ก็โทรตามตัวพอดี
“พี่ซูหาน พี่เร่อปา ดึกมากแล้ว หนูคงต้องกลับแล้วล่ะค่ะ”
“อื้ม รีบกลับเถอะ มันดึกแล้ว เดี๋ยวฉันเรียกรถให้นะ”
“หนูเรียกไว้แล้วค่ะ”
สุดท้ายซูหานกับเร่อปาก็เดินออกมาส่งหยางเชาเยว่ขึ้นรถที่หน้าประตู
“พี่ซูหาน หนังเรื่องใหม่ของพี่เข้าฉายเมื่อไหร่ รอบปฐมทัศน์อย่าลืมชวนหนูนะ!”
“ได้เลย! เธอก็เหมือนกันนะ ตั้งใจซ้อมเรื่องเกิร์ลกรุ๊ปให้เต็มที่ล่ะ เป็นตัวของตัวเองเข้าไว้ก็พอ”
“ค่ะ!”
เมื่อมองส่งหยางเชาเยว่ขึ้นรถจากไป ซูหานก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเหมือนพี่ชายที่กำลังยืนส่งน้องสาวไปโรงเรียนยังไงชอบกล
รอจนรถแล่นหายไปลับตา พวกเขาถึงยอมหันหลังเดินกลับเข้าบ้าน
พอหยางเชาเยว่กลับไปแล้ว ในบ้านก็เหลือแค่ซูหานกับเร่อปาสองคน
เร่อปารอคอยช่วงเวลานี้มานานมาก ก่อนหน้านี้เธอต้องออกไปถ่ายละครข้างนอก ยุ่งหัวหมุนอยู่พักใหญ่
วันนี้เป็นวันแรกที่เธอได้อยู่บ้านตามลำพังกับซูหาน ตื่นเต้นชะมัดเลย!!!
“พี่ซูหานคะ เดี๋ยวช่วยสอนการแสดงให้ฉันหน่อยได้ไหม?”
“ฉันรู้สึกอยู่ตลอดว่าตัวเองยังเล่นได้ไม่ดีเลย”
“แต่ก็บอกไม่ถูกว่าไม่ดียังไง ไม่รู้จะพัฒนาต่อไปยังไงดี เลยอยากจะขอคำชี้แนะจากพี่หน่อยน่ะค่ะ”
“ได้สิ”
“กรี๊ดดด!”
“พี่ซูหานใจดีที่สุดเลย!”
เร่อปากระโจนเข้ามากอดซูหานแน่นพลางส่งเสียงดีใจงุ้งงิ้ง
“งั้นฉันจะลองเล่นฉากที่จะต้องต่อบทพรุ่งนี้ให้ดูนะคะ”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ ค่ะ”
“อ้าว? เธอเล่นเรื่องนี้ด้วยเหรอเนี่ย?”
ซีรีส์เรื่องนี้ในชาติก่อนดังเป็นพลุแตกเลยทีเดียว แต่ซูหานไม่เคยดู เขารู้แค่ว่ามีหยางมี่แสดงนำ ไม่ยักรู้ว่าเร่อปาก็เล่นด้วย
“ใช่สิคะ! พี่ซูหานไม่รู้เลยเหรอว่าฉันก็เล่นเรื่องนี้น่ะ!”
“เชอะ!”
“แต่ก็ช่างเถอะค่ะ”
“จริงสิ อันนี้เป็นบทของนักแสดงชายที่ต้องเข้าฉากกับฉัน เดี๋ยวพี่ซูหานช่วยต่อบทให้ฉันหน่อยนะ”
“ได้”
“งั้นฉันจะเริ่มเล่นแล้วนะ พี่ช่วยดูให้หน่อยว่าตรงไหนยังไม่ได้เรื่องบ้าง”
เร่อปาพูดจบก็ดึงตัวเองเข้าสู่อารมณ์ตัวละครทันที
เห็นเพียงเธอหยิบยาหยอดตาออกมาบีบใส่ดวงตาเต็มเหนี่ยว
ไม่นานนัก น้ำตาก็คลอเบ้า เธอส่งสายตาน่าสงสารตัดพ้อไปทางซูหาน
“ท่านทำลายวาสนารักของตัวเองบนศิลาสามภพด้วยมือคู่นี้ มันไม่มีทางหวนคืนเลยเชียวหรือ?”
“ข้าไม่เชื่อ”
ซูหาน: “ไม่เชื่อก็ไร้ประโยชน์ ศิลาสามภพกำหนดวาสนารักของใต้หล้า บนนั้นจะไม่มีชื่อของข้าปรากฏ มิใช่เพียงแค่เจ้า แต่ไม่ว่าใครก็ไม่มีวาสนาร่วมกับข้าทั้งนั้น”
“ข้าไม่เชื่อ”
พูดพลาง เร่อปาก็ยื่นมือออกไป เลียนแบบฉากในเรื่องเดิมที่เสกกระบี่ยาวเล่มหนึ่งออกมา
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าบนศิลาสามภพจะมีชื่อของท่านไม่ได้”
เธอตวัดกระบี่ยาวไปข้างหลัง
แล้วทรุดเข่าลงกับพื้นเพื่อแสดงความเจ็บปวดปานขาดใจ
“อ๊าก!”
“อ๊าก!”
“หางของจิ้งจอกชิงชิวทุกหาง ล้วนกลั่นความยึดมั่นจนแปรเปลี่ยนเป็นศาสตราเวทได้ ข้าจะไปสลักชื่อท่านลงบนศิลาสามภพให้จงได้”
พอดูจบ ซูหานก็ขมวดคิ้วมุ่น “นี่มันน้ำเน่าเกินไปแล้วมั้ง”
“อะไรกันเนี่ย บทละครเรื่องนี้ห่วยชะมัดเลย”
เร่อปาทำหน้าเหวอมองซูหาน
“แล้ว…ฝีมือการแสดงของฉันล่ะคะ?”
“ฝีมือการแสดง?”
“เธอ…มีฝีมือการแสดงด้วยเหรอ?”
เร่อปา: ????
“รู้สึกว่ามันประดิษฐ์มาก ไม่เป็นธรรมชาติเลยสักนิด”
เร่อปา: ????
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น