บทที่ 63 เร่อปา: พี่ซูหาน หรือว่าพี่ลองมาคบกับฉันดูล่ะ?

"พี่ซูหาน ฉันเล่นแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

เดิมทีเร่อปากำลังรอฟังคำวิจารณ์จากซูหานอย่างกระตือรือร้น นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดจาเฉือนคมขนาดนี้

"ก็งั้นๆ แหละ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเร่อปาเพิ่งจะผุดขึ้นมา ประโยคถัดมาของซูหานก็ทำให้รอยยิ้มของเธอชะงักค้างทันที

"อย่างน้อยก็ไม่ได้ดีเด่อะไรหรอก"

เร่อปาเบะปากอย่างน้อยใจ

"พี่ซูหาน แล้วพี่คิดว่าฉันต้องเล่นแบบไหนถึงจะถูกล่ะคะ"

"ที่จริงก็โทษเธอไม่ได้หรอก ประเด็นหลักคือบทเรื่องนี้มันน้ำเน่าสุดๆ ไม่สมเหตุสมผลเลย ตัวบทมันพัง เล่นให้ดียังไงก็ไม่มีประโยชน์ บางทีเล่นให้มันน้ำเน่าไปเลยอาจจะเข้าท่ากว่าด้วยซ้ำ"

ซูหานไม่พูดยังพอทำเนา พออ้าปากพูดทีก็เหมือนเอามีดมากรีดซ้ำลงบนอกของเร่อปาทุกคำ

เร่อปารู้สึกราวกับว่าเส้นทางอาชีพตลอดชีวิตที่ผ่านมาของเธอมันสูญเปล่าไปหมด

พอเห็นว่าเธอกำลังจะถูกตัวเองพูดจนร้องไห้ ซูหานจึงรีบเปลี่ยนน้ำเสียง

"ถึงจะเล่นได้งั้นๆ แต่นั่นก็แปลว่าเธอยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกเยอะ เพราะงั้นไม่ต้องกังวลไป ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ"

คำพูดประโยคนี้ของซูหานช่วยดึงอารมณ์ของเร่อปาที่เกือบจะปล่อยโฮให้ดีขึ้นมาหน่อย

"พี่ซูหาน จริงเหรอคะ"

"แล้วฉันต้องปรับตรงไหนบ้าง"

กระแอมทีหนึ่ง เอาจริงๆ การจะให้ซูหานช่วยขัดเกลาการแสดงของเร่อปาในเวลาสั้นๆ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

แต่พอเห็นท่าทางน่าสงสารตาละห้อยเหมือนเด็กจะร้องไห้ ซูหานก็แอบสงสารขึ้นมานิดๆ

หลังจากนั้นจึงพูดไปตามความรู้สึกอีกสองสามประโยค

"อย่างแรกเลยคือน้ำตา"

"เมื่อกี้ฉันเห็นเธอใช้ยาหยอดตาใช่ไหมล่ะ"

พอโดนซูหานจี้ถาม เร่อปาก็เก้อเขิน พยักหน้ารับ "อื้ม"

"ความรู้สึกของการร้องไห้ที่เกิดจากการพึ่งยาหยอดตา มันไม่ใช่น้ำตาจริงๆ ของเธอ แค่ด่านแรกนี้เธอก็ถือว่าสอบตกแล้ว"

"ในสายตาของฉันนะ แค่ในมุมมองของฉัน"

"นักแสดงที่ผ่านมาตรฐานน่ะ ตอนที่ทำการแสดงเขาต้องใช้อารมณ์ความรู้สึกจริงๆ นั่นถึงจะนับว่าเป็นการแสดงที่แท้จริง"

"นักแสดงน่ะ แม้จะต้อง 'แสดง' แต่หัวใจสำคัญคือการเข้าอกเข้าใจ และการพาตัวเองจมดิ่งเข้าไปในเรื่องราวนั้นจริงๆ ถึงจะถ่ายทอดผลงานที่ยอดเยี่ยมออกมาได้"

เร่อปาตั้งใจฟังสิ่งที่ซูหานพูด สิ่งที่เขาพูดมาล้วนมีเหตุผลมาก เธอเห็นด้วยอย่างยิ่งและพยักหน้ารัวๆ

"แต่พี่ซูหานคะ ฉันร้องไห้ไม่ออกจริงๆ นี่นา ทุกครั้งที่ต้องเล่นฉากบีบน้ำตาก็ร้องไม่ออกตลอด ไม่ก็ต้องใช้เวลานานมากๆ รู้สึกว่ามันยากชะมัดเลย"

"ร้องไห้เหรอ… เรื่องนี้จริงๆ มันไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก"

"แค่คิดถึงเรื่องที่ทำให้เสียใจ นึกถึงเรื่องครอบครัว หรือเรื่องที่ทำให้เธอเจ็บปวด"

"อย่างเช่น โดนแฟนนอกใจ เคยโดนแฟนเก่าทำร้ายจิตใจ เธอคงเคยเจอผู้ชายเฮงซวยมาบ้างใช่ไหมล่ะ พยายามนึกถึงเรื่องเศร้าๆ ในความรักให้เยอะๆ ยังไงก็น่าจะบีบน้ำตาออกมาได้"

ซูหานอธิบายให้เร่อปาฟังอย่างจริงจัง

เร่อปาก็ตั้งใจฟังและจ้องมองเขาตาแป๋ว

ก่อนที่เธอจะส่ายหน้าไปมาอย่างงงๆ "เรื่องแบบนั้นไม่มีเลยจริงๆ ค่ะ"

"ฉันไม่เคยมีความรักมาก่อนเลยนะ ปกติแทบจะไม่ได้ยุ่งกับผู้ชายด้วยซ้ำ"

พอเธอพูดจบ ซูหานถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองคิดตื้นไป

เขาคิดว่าดาราสาวระดับเร่อปา แม้ที่ผ่านมาจะไม่เคยมีข่าวฉาวหรือเปิดเผยเรื่องความรักเลยก็ตาม

แต่ก่อนเดบิวต์ก็น่าจะต้องเคยคบใครบ้าง หรือไม่ก็หลังจากเป็นดาราแล้วแอบคบกันเงียบๆ แล้วมีบริษัทต้นสังกัดคอยช่วยปิดข่าวให้

ซูหานคิดไว้ทำนองนั้น

ทว่าเขากลับคาดไม่ถึงว่า เร่อปาจะไม่เคยมีความรักจริงๆ

นี่… หรือว่าในวงการบันเทิงจะมีดาราสาวที่ไร้เดียงสาขนาดนี้อยู่เยอะกันนะ

"เธอไม่เคยมีแฟนเลยเหรอ…"

ซูหานขมวดคิ้วแน่น พลางครุ่นคิด

"แบบนี้ก็ชักจะยากแล้วสิ…"

เร่อพริบตากลมโตปริบๆ จ้องมองซูหาน "พี่ซูหาน ถ้างั้น… พี่ลองมาคบกับฉันสักรอบดีไหมล่ะคะ"

ซูหาน: ???