บทที่ 71 ซูหานมาถึงบ้านเห็ดเป็นครั้งแรก

วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก

ผืนทะเลกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา

หลังสมาชิกบ้านเห็ดกินมื้อเช้าเสร็จ ต่างก็นั่งพักผ่อนคุยเล่นกันอยู่ในบ้าน

"อาจารย์เหอครับ วันนี้แขกรับเชิญที่จะมาคือซูหานใช่ไหมครับ?"

เผิงเผิงมองอาจารย์เหอด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวัง

อาจารย์เหอพยักหน้า "ใช่แล้ว ซูหานมา แล้วก็มีจางจ้านมาด้วยอีกคน"

จางอี้ซิงทำหน้างุนงง "ซูหานคือใครเหรอครับ? ทำไมผมไม่เคยได้ยินชื่อเลย"

"หนูรู้จักค่ะ!"

จางจื่อเฟิงที่ปกติไม่ค่อยพูดจา จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา ทำเอาทุกคนประหลาดใจไม่น้อย

"เขาเป็นนักแสดงหน้าใหม่ค่ะ เดิมทีเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบ แล้วบังเอิญเข้าตาผู้กำกับเลยได้รับบทพระรอง จากนั้นก็ดังเป็นพลุแตกเลยค่ะ"

จางอี้ซิงพยักหน้าหงึกๆ "อ๋อๆ"

"บทเฟิงอวี่ซิวที่เขาเล่นในหนัง Kung Fu Jungle น่ะ น่ากลัวมากๆ เลยนะคะ ได้ยินว่าเขาเผลอซัดคนเจ็บไปสองคนด้วย หนึ่งในนั้นก็คือจางจ้านที่จะมาวันนี้นี่แหละค่ะ"

พอได้ยินแบบนี้ ม่านตาของจางอี้ซิงก็หดเกร็งด้วยความตกใจ

"เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"แน่นอนอยู่แล้วสิพี่!"

เผิงเผิงอดรนทนไม่ไหว รีบช่วยให้ข้อมูลเพิ่ม "ได้ยินมาว่าเขาเก่งจริงครับพี่ มีวิชากังฟูจริงๆ ไม่ใช่แค่ท่าสวยแต่ไร้พลังนะ ถึงขั้นแลกหมัดกับเจินจื่อตันแล้วไม่ตกเป็นรองเลยแม้แต่นิดเดียว"

"หนูว่าเรื่องวิทยายุทธ์ยังเป็นเรื่องรองนะคะ แต่ที่ติดตาหนูที่สุดคือความรู้สึกตอนเขาเข้าถึงบทบาทนั้น มันน่ากลัวมากจริงๆ ให้ความรู้สึกเหมือนคนบ้า คลั่งสุดๆ ไปเลย"

เผิงเผิงกับจางจื่อเฟิงช่วยกันบรรยายออกรสออกชาติให้จางอี้ซิงผู้ใช้เน็ตยุคทูจีฟังจนกระจ่างแจ้ง

หลังฟังจบ ดวงตาของจางอี้ซิงก็เป็นประกายวิบวับ "ฟังพวกนายเล่าแล้ว เขาเก่งสุดยอดไปเลยนะเนี่ย ตอนนี้ฉันไปดูหนังของเขาจะยังทันไหมเนี่ย?"

"ไม่เป็นไรหรอกพี่ ไว้ค่อยดูวันหลังก็ได้ วันนี้เจ้าตัวก็มาแล้วนี่ พี่ดูคลิปสั้นๆ ของเขาไปก่อนสิ"

เผิงเผิงพูดพลางควักมือถือออกมาเปิดคลิปฉากต่อสู้ของซูหานในบทเฟิงอวี่ซิวให้ดู

ดูไปพลางก็ให้ข้อมูลกับจางอี้ซิงไปพลาง "ได้ยินว่าตอนเขาถ่ายคิวบู๊ ไม่ต้องให้ครูฝึกคิวบู๊มาช่วยออกแบบท่าทางเลยนะ"

"อ้าว? แล้วเขาทำยังไงล่ะ?"

"พื้นฐานวิทยายุทธ์เขาสูงมากครับ ได้ยินว่าตอนทดสอบบท เขาซัดครูฝึกคิวบู๊กระเด็นเลยนะ"

"พรวด จริงหรือมั่วเนี่ย? โม้เกินเบอร์ไปแล้วมั้ง"

จางอี้ซิงยังแอบไม่ค่อยเชื่อเท่าไร เพราะเรื่องนี้ฟังดูเกินจริงไปหน่อย

"ไม่ๆ พี่ ถ้าพี่ไม่เชื่อ ผมมีคลิปอยู่นี่ หลุดออกมาว่อนเน็ตแล้ว"

จากนั้นเผิงเผิงก็เปิดคลิปส่งให้จางอี้ซิงดู

พอเห็นคลิปนี้ จางอี้ซิงก็อ้าปากค้าง สูดหายใจเข้าลึก

"นี่… นี่… นี่ เก่งของจริงเลยนี่หว่า!"

"แถมฝีมือการแสดงยังเจ๋งเป้ง น่ากลัวชะมัด"

"ฉันชักอยากรู้จักเขาแล้วสิ"

การให้ข้อมูลของเผิงเผิงประสบความสำเร็จงดงาม ทำให้จางอี้ซิงตกหลุมกลายเป็นแฟนคลับซูหานไปในทันที

"คุณพระ ขำจะตายอยู่แล้ว เผิงเผิงป้ายยาแปเดียว ทำเอาพี่อี้ซิงโดนตกเข้าด้อมซูหานทันควัน"

"แต่เอาเข้าจริง ฝีมือการแสดงของซูหานมันโคตรเทพเลยนะ"

"เห็นได้ชัดเลยว่าปกติพี่อี้ซิงคงไม่ค่อยเล่นเน็ตเท่าไร"

"น้องสาวต้องชอบซูหานมากแน่ๆ ปกติแทบไม่ยอมพูด แต่วันนี้กลับเปิดปากพูดเอง แถมยังเป็นเรื่องเกี่ยวกับซูหานอีก"

"อาจารย์หวงกับอาจารย์เหอดูอบอุ่นใจดีจังเลยนะ…"

ในตอนนั้นเอง เมื่ออาจารย์หวงกับอาจารย์เหอเห็นเด็กๆ สองคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ก็สบตากันแล้วยิ้มออกมาพร้อมเพรียง

อาจารย์หวงเอ่ย "แต่ต้องยอมรับเลยนะว่าเจ้าหนุ่มซูหานคนนี้มีของจริงๆ"

"ฝีมือการแสดงของเขาดีมากจริงๆ ถ้าพวกเธอมีโอกาสก็ลองถามเคล็ดลับจากเขาดูนะ เรียนรู้จากเขาให้มากๆ"

"โดยเฉพาะนายเลยเผิงเผิง ดูเขาสิ ฝีมือการแสดงก็ดี หน้าตาก็หล่อ นายน่ะ ตั้งใจเรียนรู้จากเขาเข้าล่ะ!"

อาจารย์หวงกำชับด้วยน้ำเสียงเหมือนคุณพ่อเตือนลูกชาย

"ฮ่าๆ ขำจนท้องแข็งแล้ว อาจารย์หวงนี่ทำเอาเผิงเผิงยิ้มแห้งได้ทุกวันจริงๆ ไม่ไหวจะขำ"

"แล้วสรุปว่าซูหานจะมาถึงเมื่อไรเนี่ย? ฉันมารอดูไลฟ์สดตั้งแต่เช้าตรู่ รอตั้งนาน ยังไม่เห็นตัวเอกโผล่มาเลย…"

ขณะเดียวกันนั้น

ซูหานก็นั่งรถของทีมงานรายการมาถึงทางเข้าหมู่บ้านซาอวี๋ถัง

ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ลมทะเลอันเย็นสดชื่นก็พัดปะทะใบหน้า

ลมทะเลพัดพากลิ่นไอเค็มจางๆ มาด้วย

พอมองออกไปไกลๆ ทะเลสีครามสดใสพลันปรากฏสู่สายตา

เมื่อเทียบกับในเมืองที่แต่ละวันได้กลิ่นแต่ควันพิษจากท่อไอเสียรถยนต์แล้ว ที่นี่ช่างผ่อนคลายสบายใจเหลือเกิน

เดินลัดเลาะไปตามทางสายเล็กข้างหน้า ก็จะมองเห็นบ้านหลังย่อมๆ สองสามหลังตั้งอยู่บนหาดทรายริมทะเล

ตัวบ้านสร้างขึ้นอย่างสวยงาม ดูสดชื่นสบายตา

มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือบ้านเห็ด

ถ้าเป็นชาวบ้านแถวนี้คงไม่มาสร้างอะไรประณีตสะดุดตาแบบนี้ไว้ริมหาดหรอก

"ซูหานจะมาถึงเมื่อไรนะ?"

"ตื่นเต้นจังเลย"

เผิงเผิงยังคงพึมพำไม่หยุด

อาจารย์เหอผู้เจนจัดเรื่องการเข้าสังคมจึงช่วยเสริมขึ้นอีกประโยค "จางจ้านจะมาถึงเมื่อไรนะ น่าตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย"

ทว่า ระหว่างที่พวกเขากำลังบ่นพึมพำกันอยู่นั้น เสียงตะโกนก็ดังแว่วมาจากนอกประตูบ้าน

"มีใครอยู่ไหมครับ?!"

"มีใครอยู่ไหมครับผม?"

"โอ๊ะ?!"

เผิงเผิงดีดตัวลุกพรวดขึ้นมาทันที "ซูหานมาแล้วเหรอ?"

อาจารย์เหอ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งจางอี้ซิงก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปดูเช่นกัน

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหนุ่มหล่อขั้นเทพคนหนึ่ง!

เส้นผมที่ปล่อยเซตแบบสบายๆ ไม่เป็นทรง โครงหน้าคมคายเด่นชัด สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ขาสามส่วนสีน้ำเงิน แมตช์กับรองเท้าแตะหูหนีบสีดำ

ทั้งสูงใหญ่ หล่อเหลา สง่างาม ท่วงท่าผึ่งผายและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ลูกผู้ชาย

อะแฮ่ม

คำบรรยายข้างต้นล้วนผุดขึ้นมาหลังจากได้เห็นซูหานทั้งสิ้น

ความประทับใจแรกที่ซูหานมอบให้ผู้คนก็คือความรู้สึกเช่นนี้เอง

เมื่อได้เห็นตัวจริงของซูหาน จางอี้ซิงก็ตาโตเป็นประกาย

"ว้าว หล่อจัง ในจอกับตัวจริงนี่ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยแฮะ เหมือนเป็นคนละคนเลย"

เผิงเผิงเองก็ยืนอึ้งตะลึงงันด้วยความตื่นเต้นอยู่ตรงนั้น: ฝีมือการแสดงก็ดี หน้าตาก็หล่อ หมอนี่มันระดับตัวท็อปของวงการบันเทิงจีนชัดๆ หล่อขนาดนี้ ไม่ไปอยู่วงบอยแบนด์นี่เสียของแย่

จางจื่อเฟิงก็สูดหายใจเข้าลึก จ้องมองซูหานตาไม่กะพริบ: ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงแล้ว! ดีใจจัง ต้องหาโอกาสคุยเพื่อขอคำแนะนำเรื่องพัฒนาฝีมือการแสดงกับเขาให้ได้เลย

สามหน่อแห่งบ้านเห็ดยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กับที่ ในหัวเริ่มจินตนาการถึงฉากต่างๆ นานาที่จะได้ใช้เวลาร่วมกับซูหานไปไกลแล้ว

อาจารย์หวงกับอาจารย์เหอรีบเดินเข้ามาต้อนรับ

"สวัสดีครับอาจารย์หวง อาจารย์เหอ"

ซูหานทักทายอย่างมีมารยาท

"สวัสดีจ้ะ เธอคือซูหานใช่ไหม?"

"ครับผม!"

"ได้ยินชื่อเสียงมานาน ยินดีต้อนรับสู่บ้านเห็ดนะ!"

อาจารย์เหออ้าแขนสวมกอดเขาอย่างอบอุ่น

อาจารย์หวงมองเขาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า "บทเฟิงอวี่ซิวที่เธอเล่นน่ะ ยอดเยี่ยมจริงๆ ยินดีต้อนรับนะ"

"ขอบคุณครับ ขอบคุณมากๆ ครับ"

"ผมได้ยินชื่อเสียงของรุ่นพี่ทั้งสองท่านมานานแล้ว เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

อาจารย์หวงชำเลืองมองสามหน่อที่อยู่ด้านหลัง "เอ้าๆ พวกเธอจะยืนบื้ออยู่ข้างหลังทำไมล่ะ รีบเข้ามาทักทายเขาสิ!"

สามหน่อชอบซูหานกันมาก อาจารย์หวงจึงช่วยเปิดทางให้เป็นพิเศษ

ทั้งสามคนจึงยอมเดินขึ้นหน้ามาอย่างว่าง่าย