บทที่ 82 อำลาบ้านเห็ด พบกันในโรงภาพยนตร์ 18 กรกฎาคมนี้

เมื่อพูดคุยกับเพื่อนๆ ในบ้านเห็ดจนได้ที่แล้ว เวลาก็ดึกมากแล้วเช่นกัน

“เอาละ คืนนี้พอกันแค่นี้ก่อน รีบพักผ่อนกันเถอะ”

คำพูดปิดท้ายของอาจารย์เหอถือเป็นการประกาศสิ้นสุดเนื้อหารายการของวันนี้

แน่นอนว่าการไลฟ์สดมีตลอด ยี่สิบสี่ ชั่วโมง ถึงแม้พวกเขาจะกลับเข้าห้องไปแล้ว แต่ก็ยังสามารถมองเห็นและได้ยินเรื่องราวในห้องพักได้อยู่ดี

อาจารย์เหอกับอาจารย์หวงนอนที่ชั้นสอง เป็นห้องวิวทะเล

ส่วนเผิงเผิงกับจางอี้ซิงนอนในห้องพักแขกขนาดใหญ่ คืนนี้ซูหานกับจางจ้านก็นอนห้องใหญ่ร่วมกับพวกเขาสองคน

ในห้องพักแขกขนาดใหญ่มีเตียงนอนหลายเตียง แยกกันคนละเตียง

ก่อนนอน เผิงเผิงกับจางอี้ซิงยังไม่ลืมหันไปมองซูหาน เพื่อถามเรื่องสำคัญที่คาใจมาตลอด

เผิงเผิง “พี่ซูหาน ผมอยากถามพี่มานานแล้วครับ”

“หืม? มีอะไรเหรอ?”

“ผมอยากรู้มากเลยว่าพี่ทำยังไงถึงแสดงได้เก่งขนาดนั้น?”

“มีเคล็ดลับอะไรพิเศษไหมครับ? ผมอยากขอคำชี้แนะหน่อย”

“เรื่องการแสดงเหรอ เรื่องนี้แค่ต้องเข้าถึงบทบาทให้ได้ อินกับชีวิตของตัวละครที่นายกำลังจะเล่น”

“เอ๋? อธิบายให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหมครับ?”

“ก็คือจินตนาการว่าตัวเองเป็นตัวละครตัวนั้นจริงๆ นายมีชีวิตแบบนั้น มีประสบการณ์แบบนั้น และใช้ชีวิตอยู่แบบนั้น”

“แค่ไม่กี่ข้อนี้ ขอเพียงทำได้ การแสดงมันก็จะตามมาเองโดยธรรมชาติ”

“แทนที่จะเรียกว่าเป็นการแสดง สู้บอกว่านี่คือชีวิตของนาย ความเป็นอยู่ของนาย และประสบการณ์ของนายจะดีกว่า”

ทั้งเผิงเผิงและจางอี้ซิงต่างตั้งใจฟังสิ่งที่ซูหานพูดเป็นอย่างยิ่ง

พอได้ฟังคำสอนของซูหาน แววตาของพวกเขาก็พลันมีประกายเหมือนกำลังมองหัวกะทิ มองเทพเจ้าขึ้นมาทันที

คำพูดของซูหานแม้ฟังดูเรียบง่าย แต่ถ้าจะทำให้ได้นั้น ยากแสนยาก

ไม่ใช่ว่าใครก็มีความสามารถแบบนี้ ที่จะจินตนาการว่าตัวเองคือตัวละครในบท จินตนาการว่ามีประสบการณ์ร่วมและมีชีวิตแบบเดียวกันกับตัวละคร

ต้องเก่งกาจขนาดไหนถึงจะไปถึงระดับนั้นได้?

มันยากจริงๆ

“พี่ซูหาน แนวทางการแสดงของพี่เนี่ย ผมเพิ่งเคยได้ยินคนพูดแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยครับ”

“แนวทางในโรงเรียนการแสดงจะเน้นแบบสายพานการผลิต เป็นการเรียนรู้แบบมีระบบ แต่ของพี่ฟังดูเป็นแบบกระแสสำนึกมาก รู้สึกว่าคนทั่วไปจะทำตามพี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไม่ธรรมดาจริงๆ”

จางอี้ซิงวิเคราะห์อย่างจริงจัง

ชาวเน็ตเองก็รู้สึกว่ามีเหตุผลอย่างยิ่ง

“จริงแท้แน่นอน วิธีการแสดงแบบซูหาน ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเหมือนกัน นี่มันกระแสสำนึกขั้นสุดยอดแล้ว แปลกใหม่ไม่ซ้ำใครจริงๆ”

“รู้สึกว่าวิธีแบบที่ซูหานพูด มีแต่พวกหัวกะทิเท่านั้นแหละที่จะเรียนรู้ได้ คนธรรมดาไม่มีทางทำได้หรอก”

“ถึงบอกไงว่านี่คือจุดที่ซูหานประสบความสำเร็จ การจะเข้าถึงบทบาทได้อย่างแท้จริงมันยากเกินไปแล้ว”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยเล่นกันอยู่นั้น จางจ้านก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว

พอพูดถึงเรื่องการแสดง เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

หลังจากคุยเรื่องการแสดงจบ ก็ต่อด้วยเรื่องร้องเพลง

“พี่ซูหาน เมื่อก่อนพี่ไม่เคยเรียนร้องเพลงมาจริงๆ เหรอครับ?”

จางอี้ซิงมองซูหานด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ

เผิงเผิงก็ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน “น่าจะเคยเรียนมาบ้างแหละมั้งครับ? พี่ร้องได้มืออาชีพขนาดนี้ ไม่สิ ดีกว่ามืออาชีพหลายๆ คนด้วยซ้ำ”

“ฉันไม่เคยเรียนมาจริงๆ นั่นแหละ ที่จริงก็ไม่ได้ร้องดีอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ร้องเล่นๆ ไปเรื่อยเปื่อย”

“โห ร้องเล่นๆ ของพี่นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว ถ้าพี่ร้องแบบจริงจังขึ้นมา จะขนาดไหนกันเนี่ย?”

จางอี้ซิงมองซูหานพลางถอนหายใจด้วยความทึ่ง

“อี้ซิง ชมเกินไปแล้ว ชมเกินไปแล้ว”

“ที่จริงฉันกลับรู้สึกว่าพี่จางจ้านร้องเพลงเพราะกว่าฉันนะ”

ประโยคเดียวของซูหานทำให้บรรยากาศในห้องพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันทีหลายวินาที

อากาศคล้ายกับจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

ไม่กี่วินาทีต่อมา จางอี้ซิงก็พูดตามมารยาทขึ้นมาคำหนึ่ง “พี่จางจ้านก็ร้องได้เพราะมากเหมือนกันครับ”

จางจ้านยิ้มแหย ใช้แรงเฮือกสุดท้ายเค้นรอยยิ้มออกมา “ไม่หรอก ไม่หรอกครับ พี่ซูหานร้องเพราะกว่าเยอะ”

“ดึกมากแล้ว รีบพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ดูพระอาทิตย์ขึ้นเสร็จก็ต้องไปแล้ว ยังรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่นิดหน่อยเลย”

ซูหานรำพึงออกมาอย่างลึกซึ้ง เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

“งั้นพรุ่งนี้ผมไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกับพี่ด้วย!”

“ผมไปด้วย!”

ทั้งจางอี้ซิงและเผิงเผิงต่างยินดีที่จะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นเป็นเพื่อนซูหาน

ค่ำคืนนี้ของรายการชีวิตที่โหยหาก็จบลงตรงนี้

คืนนั้น พวกเขาหลับกันสนิทมาก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ซูหานตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้า

เผิงเผิงกับจางอี้ซิงที่บอกว่าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันยังคงหลับเป็นตาย ปลุกยังไงก็ไม่ตื่น

ซูหานเดินออกจากห้องพัก บังเอิญเจออาจารย์หวงกับจางจื่อเฟิงอยู่ที่ลานบ้านพอดี

อาจารย์หวงตื่นแต่เช้า และกำลังเตรียมจะไปเดินเล่นริมทะเลเช่นกัน

“ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ครับ! กะว่าจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นสักหน่อย”

“ใกล้ได้เวลาแล้ว รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทัน”

อาจารย์หวงพูดพลางเดินไปที่ริมทะเลพร้อมกับซูหาน

จางจื่อเฟิงวิ่งเหยาะๆ ตามมา “หนูไปด้วย!”

วันนี้อากาศค่อนข้างดี ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆ ผืนทะเลกว้างใหญ่ สีครามสดใส สวยงามเป็นพิเศษ

ลมทะเลยามเช้าพัดมาให้ความรู้สึกสดชื่น ปลอดโปร่งและสบายใจอย่างยิ่ง

“อืม สบายจัง”

ซูหานเอ่ยปากชมจากใจจริง

อาจารย์หวง “ถือโอกาสตอนที่ยังมีเวลาออกมาเดินเล่นให้เยอะๆ เถอะ กลัวว่าหลังจากนี้นายจะยิ่งยุ่งจนไม่มีโอกาสได้มาผ่อนคลายแบบนี้อีก”

“ครับ อันนี้จริงเลย”

อาจารย์หวงกับซูหานเดินนำหน้าไปตลอด ส่วนจางจื่อเฟิงเดินตามหลังมาเงียบๆ อย่างว่าง่าย ไม่ยอมพูดไม่ยอมจา

อาจารย์หวงรู้ทันความคิดเล็กๆ ของจางจื่อเฟิง จึงหยุดเดินแล้วหันกลับไป “น้องสาว ไหนเธอบอกว่าชอบเฟิงอวี่ซิวที่ซูหานแสดงมากไม่ใช่เหรอ? อยากขอลายเซ็นเขาใช่ไหมล่ะ?”

พอถูกอาจารย์หวงทักแบบนั้น จางจื่อเฟิงก็ใจหายวาบ ยิ่งเขินอายและประหม่าขึ้นไปอีก

“ค่ะ! หนูอยากได้ลายเซ็น”

“พี่ซูหาน ช่วยเซ็นชื่อให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?”

จางจื่อเฟิงเขินอายอย่างถึงที่สุด สองมือยื่นรูปนิ่งจากหนังที่เป็นภาพของเฟิงอวี่ซิวพร้อมปากกาออกมา มองซูหานด้วยความประหม่าเล็กน้อย

เธอดูระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก ให้ความรู้สึกเหมือนแฟนคลับตัวน้อยที่ได้เจอไอดอลของตัวเอง

ชอบแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกชัดเจนหรือเปิดเผยจนเกินไป

เมื่อชาวเน็ตเห็นท่าทางของจางจื่อเฟิงแบบนี้ก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน

“คุณพระ ที่แท้น้องสาวก็เป็นแฟนคลับของซูหานเหรอเนี่ย?”

“เชี่ย น้องสาวเป็นดาราดังขนาดนี้แล้ว นึกไม่ถึงเลยว่ายังเป็นแฟนคลับตัวน้อยของซูหานอีก สุดยอดจริงๆ”

“แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าน้องสาวจะเป็นแฟนคลับของซูหาน?!”

“คราวก่อนน้องสาวเจอโจวซวิ่นแล้วประหม่ามาก อันนั้นเธอเป็นแฟนคลับโจวซวิ่นก็ไม่แปลกใจเท่าไร แต่นี่บอกว่าเป็นแฟนคลับซูหาน มันชวนอึ้งมากเลยนะ เพราะซูหานเข้าวงการช้ากว่าเธออีก”

“ใช่ๆ พีคจัดเลย”

เมื่อเห็นจางจื่อเฟิงประหม่าขนาดนี้ ซูหานก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล “ได้สิครับ”

เขารับปากกามา เซ็นชื่อตัวโตลงบนรูปถ่าย ก่อนที่ซูหานจะเอ่ยแซวอย่างอารมณ์ดี “อยากถ่ายรูปคู่ด้วยสักใบไหม?”

“ถ่ายค่ะ ถ่ายค่ะ!”

อาจารย์หวงรีบแทรกเข้ามา “ฉันเอาด้วย!”

ช่วงเที่ยง

การมาโปรโมตที่บ้านเห็ดครั้งนี้ก็สิ้นสุดลง

จนกระทั่งถึงตอนส่งซูหาน ทั้งจางอี้ซิงและเผิงเผิงก็ยังคงรู้สึกเสียดายมากที่ไม่ยอมตื่นแต่เช้า

“เอาละ พวกนายส่งแค่นี้พอแล้ว กลับไปเถอะ”

พวกเขาเดินมาส่งซูหานจนถึงทางแยก ซูหานจึงเอ่ยปากห้ามไว้

“ก็ได้ครับ งั้นพี่เดินทางปลอดภัยนะ!”

“วันที่ 18 กรกฎาคม พวกเราจะไปดูหนังของพี่แน่นอน ถึงตอนนั้นเจอกันนะ!”

“อืม! วันที่ 18 กรกฎาคม เจอกันอย่างแน่นอน!”