บทที่ 81 จางจ้านทุ่มเทเหรอ? ซูหานสิโคตรเทพ

เพียงเพราะประโยคนี้ของซูหาน มุมปากของจางจ้านถึงกับกระตุก

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าซูหานจะร้ายกาจขนาดนี้ ร้ายกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

ไอ้คนใจคอคับแคบ เจ้าเล่ห์สิ้นดี!

ตอนแรกกะว่าจะพูดเรื่องตัวเองถ่ายฉากหนึ่งตั้งหลายเทคเพื่อแสดงถึงความทุ่มเท แต่พอซูหานบอกว่าเทคเดียวผ่าน เอามาเทียบกันแบบนี้แล้ว…

บัดซบเอ๊ย!

ดูท่าตัวเขาเองจะยังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ

จางจ้านจนปัญญาแล้ว

นึกไม่ถึงเลยว่าซูหานจะเล่นสกปรกขนาดนี้

เจ้าแผนการนักนะ!

เชี่ยเอ๊ย!

จางจ้านมีเรื่องอัดอั้นตันใจแต่พูดไม่ออก

ในเวลานี้ เจิงเจียผู้จัดการของจางจ้านที่กำลังดูฉากนี้อยู่ก็โมโหจนควันแทบออกหู

สุดท้ายเธอก็กดปิดหน้าจอไปตรงๆ ไม่อยากดูอีกต่อไป

"ทุกฉากเทคเดียวผ่านหมดเลยเหรอ"

อาจารย์เหอเอ่ยถามย้ำอีกครั้ง

ซูหานพยักหน้า "ครับ"

"ว้าว ถ้างั้นก็สุดยอดมากเลยนะเนี่ย"

"แล้วอาจารย์หวงล่ะครับ ตอนคุณถ่ายละครเมื่อก่อน เคยมีแบบเทคเดียวผ่านบ้างไหม"

จู่ๆ อาจารย์เหอก็โยนคำถามไปที่อาจารย์หวง

อาจารย์หวงเป็นนักแสดง ปัจจุบันเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่สถาบันภาพยนตร์ปักกิ่ง ดังนั้นในเรื่องภาพยนตร์ เขาย่อมมีสิทธิ์ที่จะพูด

อาจารย์หวงส่ายหน้า "เรื่องนี้บอกตามตรงเลยว่าไม่มีครับ ผมยังไม่เก่งกาจถึงขั้นที่ว่าจะส่งอารมณ์แบบที่ผู้กำกับต้องการได้ในรอบเดียวหรอก"

"แต่การที่จะผ่านได้ในรอบเดียวนี่ คนที่ทำได้มีน้อยมาก ต่อให้เป็นอัจฉริยะ ก็ต้องมีช่วงที่ผิดพลาดหรืออารมณ์ยังไม่ถึงบ้างแหละน่า"

"นักแสดงที่เก่งที่สุดโดยทั่วไปก็ยังต้องใช้สักสองสามเทคถึงจะผ่าน ส่วนคนที่เทคเดียวผ่านทั่วๆ ไปแล้ว ไม่ผู้กำกับมาตรฐานไม่สูง ก็เป็นตัวนักแสดงที่เก่งกาจจริงๆ"

อาจารย์หวงวิเคราะห์ออกมาแบบนี้

ทุกคนต่างก็ตั้งใจฟังการวิเคราะห์ของอาจารย์หวงเป็นอย่างยิ่ง

พอนักท่องเน็ตได้ยินสิ่งที่อาจารย์หวงพูด ก็เริ่มถกเถียงกันขึ้นมาทันที

"ถ้าว่าตามที่อาจารย์หวงพูด จะเป็นไปได้ไหมว่าผู้กำกับหนังเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งมาตรฐานไว้สูง"

"คงไม่ใช่เพราะฝีมือการแสดงของซูหานเก่งกว่าอาจารย์หวงหรอกนะ ขนาดอาจารย์หวงเป็นถึงอาจารย์สถาบันภาพยนตร์ปักกิ่ง แถมยังเล่นหนังมาตั้งเยอะ ประสบการณ์โชกโชนขนาดนั้น ยังไม่กล้าบอกว่าเทคเดียวผ่านเลย"

"สงสัยผู้กำกับเรื่องนี้คงไม่ได้เคี่ยวเท่าไหร่ ก็เลยตามเลยนั่นแหละ"

"เพราะงั้นถึงได้บอกไง ว่าพี่ชายบ้านเราทุ่มเทกับการทำงานมากกว่า ถ่ายฉากหนึ่งตั้งสิบกว่ารอบ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ของหนังที่ดี ยอมเหน็ดเหนื่อยยอมลำบากกว่าใคร"

"ต้องพี่ยกให้พี่จางจ้านสิ!"

"เหอะ! เห็นพวกเธอได้ใจกันใหญ่ ทำไมจะคิดไม่ได้บ้างล่ะว่าพี่ซูหานบ้านฉันแสดงได้เจ๋งจริงๆ เพราะฝีมือการแสดงขั้นเทพจนน่าทึ่งต่างหากล่ะ ถึงได้เทคเดียวผ่านน่ะ ผู้กำกับมาตรฐานไม่สูงอะไรกัน พวกเธอไม่เคยดูเรื่อง 'สองคนสองคม' รึไง รู้ไหมว่าหนังเรื่องนี้มันยอดเยี่ยมขนาดไหน"

"ถ้าพวกเธอจะบอกว่าผู้กำกับเรื่อง 'สองคนสองคม' มาตรฐานไม่สูง ฉันคงต้องให้ความรู้พวกเธอสักหน่อยแล้ว หนังเรื่องนี้กวาดรางวัลมาเพียบเลยนะ ทั้งรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากฮ่องกงฟิล์มอวอร์ด ทั้งรางวัลม้าทองคำ ได้รางวัลมาตั้งเยอะแยะ"

"เชี่ยจริงดิ หนังเรื่องนี้ได้รางวัลเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ โคตรสุดยอดเลยอะ"

ไม่นานก็มีชาวเน็ตไปค้นหาข้อมูลทำความเข้าใจหนังเรื่อง "สองคนสองคม" อย่างละเอียดจริงจังตามที่คนอื่นให้ความรู้ไว้

ไม่ดูก็ไม่รู้ พอได้ดูถึงได้รู้ว่าตัวเองช่างไม่รู้อะไรเลย

ความจริงแล้วหนังเรื่องนี้เป็นหนังฮ่องกง การที่คนจำนวนมากไม่เคยดูย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่ถ้ามีใครมาตั้งข้อสงสัยว่าผู้กำกับหนังเรื่องนี้มาตรฐานไม่สูง นั่นเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด

แท้จริงแล้ว ผู้กำกับฮ่องกงเวลาถ่ายทำหนัง มักจะมีมาตรฐานสูงกว่าผู้กำกับฝั่งแผ่นดินใหญ่มาก

ยิ่งไปกว่านั้น นักแสดงฮ่องกงจำนวนมากต่างก็มีฝีมือระดับยอดเยี่ยมทั้งนั้น

ดังนั้นพอมีคนมาตั้งคำถามถึงคุณภาพของหนังเรื่องนี้ จึงมีคนทนดูต่อไปไม่ไหว รีบออกโรงมาตอกกลับทันควัน

หลังจากชาวเน็ตถกเถียงกันจบ ก็ถึงเวลาให้อาจารย์หวงได้ให้ความรู้บ้าง

"ซูหาน ดูท่าฝีมือการแสดงของนายจะสุดยอดจริงๆ นั่นแหละ"

"ต้องรู้นะว่าจริงๆ แล้วผู้กำกับทางฝั่งฮ่องกงน่ะเคี่ยวและเข้มงวดที่สุด ขนาดนักแสดงรุ่นใหญ่หลายคน ฉากหนึ่งยังต้องถ่ายตั้งห้าหกรอบบ่อยๆ นี่นับว่าน้อยแล้วนะ แต่นายกลับเทคเดียวผ่านได้ นี่มันหาได้ยากจริงๆ"

"ในเรื่องนั้นนายเล่นเป็นตัวร้ายใช่ไหม"

"ครับ ตัวร้ายครับ"

"เริ่มตั้งตารอแล้วสิ เข้าฉายเมื่อไหร่ล่ะ"

"วันที่สิบแปดกรกฎาคมครับ"

"ถึงตอนนั้นจะไปช่วยอุดหนุนนะ!"

"ได้เลยครับ ขอบคุณอาจารย์หวงมากครับ!"

"มากดติดตามเวยปั๋วกันไว้หน่อย เดี๋ยวค่อยช่วยโปรโมตให้!"

อาจารย์หวงพูดพลางหยิบมือถือขึ้นมา กระซิบกระซาบกับซูหานไปด้วย พลางกดใช้งานเวยปั๋วในมือไปด้วย

ซูหานกับอาจารย์หวงกดติดตามเวยปั๋วของกันและกัน

จากนั้น เผิงเผิง จางจื่อเฟิง จางอี้ซิง รวมถึงอาจารย์เหอ ต่างก็พากันขยับเข้ามาใกล้ หยิบมือถือออกมาเพื่อขอกดติดตามเวยปั๋วกับซูหานเช่นกัน

จางจ้านยืนมองดูอยู่ตลอด ในชั่วพริบตานั้น เขาราวกับรู้สึกได้ว่าตำแหน่งขวัญใจมหาชนที่ตัวเองเคยได้รับพลันถูกผู้คนละเลยไปเสียแล้ว

เมื่อก่อนเวลาเขาไปออกรายการวาไรตี้รายการไหน ย่อมต้องถูกล้อมหน้าล้อมหลังและกลายเป็นจุดศูนย์กลางเสมอ

แต่ตอนนี้พอมีซูหานโผล่มา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

น่าเหลือเชื่อจริงๆ

เขานึกไม่ออกเลยว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อย่างไร

ความรู้สึกที่ตกลงมาแบบกะทันหันนี้มันช่างรุนแรงเกินไปแล้ว

ซูหานแย่งตำแหน่งของเขาไปแล้ว

สายตาที่จางจ้านมองซูหานนั้นดุดันอำมหิตอย่างยิ่ง ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงกับลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังอัดรายการวาไรตี้อยู่

แน่นอนว่าสายตาคู่นี้ของเขาถูกกล้องจับภาพไว้ได้อย่างไม่ต้องสงสัย ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดต่างก็จับจ้องอยู่

"เชี่ย สายตาของจางจ้านน่ากลัวชะมัด"

"แม่เจ้า ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย สายตาที่จางจ้านมองซูหานเมื่อกี้เหมือนอยากจะฆ่าซูหานให้ตายยังไงยังงั้น น่ากลัวเป็นบ้า"

"เมื่อก่อนฉันก็ไม่ค่อยชอบจางจ้านอยู่แล้ว รู้สึกตลอดว่าคนคนนี้เฟกเกินไป คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะเผยธาตุแท้ออกมาจริงๆ"

"ไม่มั้ง พี่จางจ้านบ้านเราแค่เหม่อไปหน่อยเดียวเอง จะไปมีเจตนาร้ายอย่างที่พวกเธอคิดได้ยังไง พูดไม่ออกเลยจริงๆ"

เมื่อเห็นคนมากมายพากันโจมตีจางจ้าน แฟนคลับของจางจ้านก็รีบกระโดดออกมาช่วยพูดแก้ต่างทันที

"ขนาดอาจารย์หวงยังพูดแบบนั้น แสดงว่าซูหานเก่งจริงๆ"

"มันแน่อยู่แล้ว ใครที่ไม่รู้เรื่องก็ลองไปดูหนังเรื่องสองคนสองคมดูสิ แล้วจะรู้ว่ามันยอดเยี่ยมจริงๆ"

"ไม่รู้สิ ถึงตอนนั้นรอหนังของเขาเข้าฉายแล้วค่อยไปดูก็รู้เองนั่นแหละ ยังไง Shanghai Fortress ของพี่ชายพวกเราก็ไม่มีทางแย่แน่นอน"

จากนั้น ซูหานก็แบ่งปันความรู้สึกของตัวเองต่อไป

"ถึงแม้ร่างกายจะไม่เหนื่อย แต่ผมกลับกังวลเรื่องความล้าทางจิตใจมากกว่าครับ เพราะการแสดงเรื่องนี้ต้องเข้าถึงบทบาทอยู่บ่อยๆ พออินกับบทไปแล้ว ผมก็แทบจะไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป ผมเลยค่อนข้างกังวลว่าจะควบคุมตัวเองยังไง จะดึงอารมณ์กลับมาได้ยังไง"

ซูหานบอกเล่าความกังวลของตัวเองออกมาเช่นกัน

ส่วนอาจารย์หวงที่คลุกคลีอยู่ในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์มานานหลายปี ย่อมพอมีข้อคิดและประสบการณ์อยู่บ้าง

"ถ้าพูดถึงปัญหาเรื่องการอินกับบทมากเกินไปเนี่ย ยังไงก็ต้องจัดการอย่างจริงจังนะ จะมองข้ามเรื่องนี้แล้วปล่อยปละละเลยอารมณ์ตัวเองไม่ได้เด็ดขาด"

"หลังจากถ่ายหนังจบไปเรื่องหนึ่ง นายพยายามหาเวลาออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสักพัก ผ่อนคลายอารมณ์บ้าง แบบนี้จะดีกว่านะ"

"สมัยก่อนมีนักแสดงหลายคนที่อินกับบทมากเกินไปจนกลายเป็นโรคซึมเศร้าก็มีไม่น้อยเลย เรื่องนี้ต้องให้ความสำคัญจริงๆ"

"ซูหาน จำไว้นะ มีเรื่องอะไรอย่าเก็บกดไว้ในใจเด็ดขาด หาโอกาสไปเที่ยวพักผ่อนคลายเครียดซะบ้าง"

อาจารย์หวงเอ่ยกำชับด้วยความหวังดีอย่างสุดซึ้ง

"ครับ ขอบคุณอาจารย์หวงมากครับ"

ทันใดนั้น ซูหานก็หันหน้าเข้าหากล้องอย่างกะทันหัน "เอ่อ คุณบอส ได้ยินไหมครับ ต้องพาผมออกไปเที่ยวบ่อยๆ หน่อยนะ!"

เมื่อเห็นภาพนี้บนจอ หยางมี่ก็ทำหน้านิ่งสนิท

"เที่ยวเหรอ นายลองคิดดูก่อนเถอะว่าภายในหนึ่งปีนี้ ผลงานของนายจะเอาชนะจางจ้านได้หรือเปล่า ค่อยมาว่ากัน!"